LOBArt Festival 2016, Νάουσα Ημαθίας

 Εδώ και λίγο καιρό, μια ετερόκλητη "παρέα" συνυπάρχει στους δρόμους μιας μικρής πόλης: την αποτελούν ο Διόνυσος, ο Σήφης ο κροκόδειλος, η Αγία Τριάδα, μια AntiThesis, κάτι το ανθρώπινο (Humane) και άλλοι τόσοι. 

Πρόκειται για τέχνη. Τέχνη προσβάσιμη σε όλους, τέχνη αποδεκτή από όλους.

Πώς είναι δυνατόν, όμως; Και γιατί συμβαίνει αυτό;

Αν θέλετε να μάθετε (και να δείτε) περισσότερα, ελάτε στο MaΚaΖine. 

Στο σύνδεσμο που θα βρείτε αμέσως παρακάτω σας

 περιμένω για να σας εξηγήσω και να σας ξεναγήσω:

→ Νάουσα: μια δημόσια γκαλερί έργων Street Art

Η Τέχνη του Δρόμου στη Νάουσα Ημαθίας

 Η Νάουσα - η πόλη που με φιλοξενεί από το 2014 - είναι μια πόλη μικρή, αλλά δημιουργικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά ασύχαστη. Και όχι μόνο σε έναν τομέα. 

 Το περασμένο φθινόπωρο σας είχα μιλήσει για το ΝIFF (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας) που διεξάγεται εδώ κάθε χρόνο. Το NIFF δεν είναι όμως το μοναδικό φεστιβάλ που οργανώνεται σ΄αυτή την πόλη.

 Εκτός από το NIFF, κάθε χρόνο πραγματοποιείται στη Νάουσα από την LobaTeam το LΟΒΑrt Festival, ένα φεστιβάλ τέχνης και πολιτισμού. Συνήθως, διεξάγεται κάπου στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου. (Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά, στο τέλος της ανάρτησης). 

 Όσο διάστημα ζω εδώ, συγκεντρώνω φωτογραφικό υλικό για την street art της πόλης. Με όσους τα λέμε συχνά εδώ στο ιστολόγιο, θα θυμούνται σίγουρα την αγάπη μου για τη street art, και ιδιαίτερα για τα murals, δηλαδή τις τοιχογραφίες. Είναι μια μορφή τέχνης που βρίσκω υπέροχη, με ελκύει απίστευτα και επειδή συχνά είναι εφήμερη, προσπαθώ με λίγα απλά κλικ του φωτογραφικού μου φακού να διατηρήσω στο χρόνο όσα έργα μπορώ.  

 Περπατώντας λοιπόν στην πόλη, είδα, θαύμασα και φωτογράφισα δεκάδες από τα έργα που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια των τελευταίων φεστιβάλ (κυρίως το 2014 και 2015). Κάποια τα φωτογράφισα τη μέρα, άλλα τη νύχτα, κάποια υπό βροχή. Τα περισσότερα με τη φωτογραφική μου μηχανή, και κάποια με την (όχι και τόσο καλή) κάμερα του κινητού μου.

 Και τώρα, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω μερικά από αυτά (όπου γνωρίζω ποιος είναι ο καλλιτέχνης, το αναγράφω κάτω από τη φωτογραφία του έργου του).

↑

Κωστής Δαμουλάκης- Σταμάτης Λάσκος

↓

Sive 

Jamer

Rtm 

Rtm 

Rtm 

Ser

Ser - Simoni

Simple G 

Simple G

(η ίδια λήψη, χωρίς τη χρήση φλας - τα κλαδιά του δέντρου αφήνουν τις σκιές τους 

πάνω στο έργο και προσωπικά, λατρεύω αυτό το απόκοσμο οπτικό αποτέλεσμα!)

insane 51

Σταμάτης Λάσκος 

Rihno

Έφη Θεοδωροπούλου - Αλέξανδρος Τσάκωνας 

insane 51

(απεικόνιση της Μπούλας, χαρακτηριστικής φιγούρας 
του παλαιότατου αποκριάτικου έθιμου της Νάουσας)

Δημήτρης Κρέτσης - Θανάσης Κρέτσης

Sia

Dem

Dem

 Θα χαρώ να μου πείτε στα σχόλια τι σας έκανε εντύπωση από όσα διαβάσατε και είδατε! 

Info:

► Η ομάδα Loba ιδρύθηκε το 2010, με πρωτοβουλία των Κωνσταντίνου Αντιφάκου, Γεωργίου Μεγαλογιάννη, Γιάννη Μεγαλογιάννη και Κωνσταντίνου Τούφα. Βασικός τους στόχος είναι η δημιουργία και η προώθηση των εναλλακτικών μορφών πολιτισμού και της τέχνης. 

► Το LOBArt Festival αποτελεί ένα καινοτόμο αναπτυξιακό festival με σκοπό τις δημόσιες τοιχογραφίες, τις συνεργασίες με δημόσιους φορείς, οργανισμούς, συλλόγους κ.τ.λ, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας και του εξωτερικού, καθιστώντας τον πολιτισμό ως αναπτυξιακό εργαλείο στην εν γένει πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής και ολόκληρης της χώρας.

  Είναι η ανάγκη της έκφρασης και δημιουργίας μέσω εικαστικών παρεμβάσεων σε δημόσια μέρη που ο ίδιος ο καλλιτέχνης μεταφέρει και ταυτόχρονα μοιράζεται με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Αναβαθμίζει και αναβαθμίζεται!

  Η μεταφορά της τέχνης από τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνη στον εξωτερικό, τονώνει και συνάμα συνδράμει στο πολιτιστικό και βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων, κάνοντάς τους συμμέτοχους και συνοδοιπόρους σε ένα ατελείωτο ταξίδι πολύχρωμων συναισθημάτων.

  Συνεργασίες - διοργανώσεις - παρεμβάσεις:

* δημόσιες εικαστικές παρεμβάσεις-τοιχογραφίες

* διοργανώσεις φεστιβάλ

* διοργανώσεις εκθέσεων

* workshops for kids

* συνεργασίες με αρχιτεκτονικά γραφεία, πολιτικούς μηχανικούς

* συνεργασίες με καλλιτέχνες

* συνεργασίες με εταιρίες

* εθελοντισμός, ενεργός συμμετοχή πολιτών, ατόμων με ειδικές ανάγκες. (πηγή)

► Το 2014 πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ η μεγαλύτερη έκθεση ζωγραφικής - street art για πρώτη φορά στα χρονικά της πόλης της Νάουσας, στο μουσείο Οίνου και Αμπέλου (παραδοσιακό κτίριο Μπουτάρη), με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα (Κωστής Δαμουλάκης, Σταμάτης Λάσκος, Γιάννης Φάλλας, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Δήμητρα Οικονόμου, Τέο Δμφ, Νάντια Στασινού, Rtm, INO, Ser, Simoni, Lefteris Toulis, Daver , Shuen , Erz, Rino, ApSet, Ners, Kostis Enti). 

  Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν πολλά street art murals στο κέντρο της πόλης, στο 1ο και 2ο δημοτικό σχολείο, με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών (Κωστής Δαμουλάκης, Σταμάτης Λάσκος, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Γιάννης Φάλλας, Νάντια Στασινού, Rtm, INO, Ners, Ser, Simoni, Rino, Apset, Erz, Shuen, Daver, Load, Ais, Roe) αλλά και με τη συμμετοχή αρκετών μαθητών, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα γι΄αυτή τη μορφή τέχνης. 

  Το ενδιαφέρον είναι πως, παρόλο που τα παιδιά δεν είχαν σχολείο εκείνες τις μέρες αφού βρίσκονταν σε περίοδο καλοκαιρινών διακοπών, ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμα και συμμετείχαν παρακολουθώντας βιωματικά εργαστήρια για τη street art και μαθήματα ζωγραφικής στην αυλή των σχολείων τους.

► Το 2015 στα πλαίσια του Φεστιβάλ, 32 καταξιωμένοι καλλιτέχνες και 15 street artists απ’ όλη την Ελλάδα, μύησαν τους επισκέπτες στα μυστικά της σύγχρονης τέχνης, της ζωγραφικής και του graffiti σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα, οργανώθηκε μεγάλη ομαδική έκθεση ζωγραφικής και street art με τη συμμετοχή καλλιτεχνών απ’ όλη την Ελλάδα. 

(Εικαστικοί: Δημήτρης Βύζας, Φανή Βόλου, Ειρήνη Βογιατζή, Κων/νος Βραζιώτης, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, Θεανώ Γιανέζη, Daver, Dem, Έντι, Έφη Θεοδωροπούλου, Γιάννα Θωμά, Insane 51, Δημήτρης Κοκόρης, Άννα Κοντακσίου, Δημήτρης Κρέτσης, Σταμάτης Λάσκος, Θωμάς Λιούτας, Alex Martinez, Δήμητρα Οικονόμου, Μαρία Παναγιώτου, Rtm, Ser, Simoni, Simple G, Ειρήνη Σωτηροπούλου, Φίλιππος Τατάκης, Άρτεμις Τσακίρη, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Δέσποινα Τσάκωνα, Ερμιόνη Τσάνου, Χρήστος Τσιντσάρης, Γιώργος Χιώνης. 

Street artists: Daver, Dem, Έφη Θεοδωροπούλου, Insane 51, Δημήτρης Κρέτσης, Σταμάτης Λάσκος, Rino, Roe, Ser, Sia, Simoni, Simple G, Shuen, Λευτέρης Toulis). 

(πηγή: τοπικός τύπος)

"Φέρνοντας την Άνοιξη στη μεγάλη πολιτεία" → Η συμμετοχή μου στον 13ο Διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" και μία Φιλοξενία

  Καλή εβδομάδα σε όλους!

 Σήμερα είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, γιατί στο ιστολόγιό μου φιλοξενώ την Woman in Blogs: μια δημιουργική, ταλαντούχα και γεμάτη φαντασία ύπαρξη, την οποία θα συναντήσετε κάπου ανάμεσα στα blogs. 

 Η Woman in Blogs (και κατά κόσμον, Αλεξάνδρα) αρθρογραφεί στο "Ένα Κουμπί στο Φεγγάρι", ένα ιστολόγιο που "πετάει στη γη και παραπατάει στα σύννεφα", όπως η ίδια λέει. Σε αυτό το χώρο μοιράζεται, πλάθει με τη φαντασία της και σκορπάει παντού αστερόσκονη με τη σκέψη, με τα λόγια και με τις φωτογραφίες της.

 Ταυτόχρονα, εκδίδει το Woman's Magazine και διατηρεί ακόμη ένα ιστολόγιο, με θέμα το θέατρο  (Το Θέατρο).

 Αν της ζητήσεις να σου πει λίγα λόγια για τον εαυτό της, θα σου απαντήσει: 

"Συχνά επιβιβάζομαι σε μια ψυχή, σ΄ένα βιβλίο, σ΄ένα μαρκαδοράκι, σ΄ένα τραγούδι και ταξιδεύω στον πλανήτη Β 612, στην παιχνιδούπολη (παρελθόν), στην ονειρούπολη (μέλλον).

 Καθημερινά προσπαθώ να γεμίζω την επιβίωση, με πολλές στιγμές ζωής".

 Την Αλεξάνδρα τη γνώρισα πρόσφατα, παρ' όλα αυτά όμως, με έχει ήδη μαγέψει, με έχει ήδη ταξιδέψει στα σύννεφα και με έχει ήδη πασπαλίσει με μπόλικη αστερόσκονη. 

 Σήμερα, η Αλεξάνδρα εμπνέεται από μια φωτογραφία μου, με την οποία συμμετείχα στο 13ο διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" της Μαρίας Νι. ("Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...") και γράφει μια υπέροχη ιστορία, βασισμένη σε αυτή. 

(Η φωτογραφία λήφθηκε κάπου στην περιοχή των Εξαρχείων και ο τίτλος που της έδωσα για το διαγωνισμό ήταν: "Φέρνοντας την Άνοιξη στη μεγάλη πολιτεία").

 Χωρίς άλλα λόγια, σας αφήνω να απολαύσετε την ιστορία της. Η Αλεξάνδρα κι εγώ θα είμαστε μαζί σας στα σχόλια!

 Αλεξάνδρα μου, σε ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ για την τιμή και για την υπέροχη ιστορία που μου (μας) χάρισες! Μαρία Νι., σε ευχαριστώ πολύ-πολύ για τη φιλοξενία της φωτογραφίας μου!  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Φέρνοντας την Άνοιξη στη μεγάλη πολιτεία

 "Να πατάς γερά στη γη!" τη συμβούλευε ο πατέρας κι όταν γύριζε μες στα χώματα, τη μάλωνε. Την έσερνε ως το δρόμο και χτυπούσε δυνατά το πόδι του στο πεζοδρόμιο. "Αυτό είναι γη!" ωρυόταν. Κι εκείνη του έδειχνε τη γλάστρα κι έπαιρνε μια χούφτα χώμα.

  Πατέρας και κόρη ανένδοτοι.

"Αυτό;" έδειχνε στενοχωρημένη με το χεράκι της ό,τι της έκρυβε τον ήλιο. "Κι αυτό, αγάπη μου! Ο πατέρας σου το έφτιαξε! Πο-λυ-κα-τοι-κί-α." απαντούσε η μάνα χαρούμενη, καθώς πήγαιναν βόλτα στα μαγαζιά για να γίνει η μικρή μια σωστή κυρία.

  Μάνα και κόρη ξένες.

 Και η Χρύσα μεγάλωνε ψάχνοντας για ήλιο και γι' αγάπη... μισώντας το τσιμέντο... ή τον πατέρα...

"Τι είναι εργατικό ατύχημα;" ρωτούσε κάθε πρωί. "Πάψε να ρωτάς!" τον μάλωνε η μάνα και τον έσερνε ως στο σχολείο. "Γιατί δεν ρωτάς;" τον μάλωνε η μάνα κάθε μεσημέρι. "Ο δάσκαλος λέει ότι πρέπει να έχεις απορίες!" "Εγώ μόνο από τι πέθανε ο πατέρας θέλω να ρωτάω!" "Πάψε να ρωτάς!"

  Μάνα και γιος ανένδοτοι.

"Δεν θέλω μαύρη ζώνη! Ούτε κι εσύ θέλω να φοράς μαύρα. Κλαίω με τα μαύρα!", παρακαλούσε τη μάνα. "Οι άντρες δεν κλαίνε!" απαντούσε ξερά εκείνη, σίγουρη πως το καράτε ήταν αυτό που είχε ανάγκη ο γιος της.

  Μάνα και γιος αποξενωμένοι.

 Κι ο Αργύρης μεγάλωνε ψάχνοντας για χρώμα και γι' αγάπη... μισώντας τη σιωπή... ή τη μητέρα...

 Την παιδική χαρά ένιωθε σπίτι της η Χρύσα. Γέμιζε τα μάτια ουρανό και φύτευε στο μικρό παρτέρι σπόρους, που είχε αγοράσει με το χαρτζιλίκι της. Κι έπειτα, ήταν κι εκείνα τα γκράφιτι στη μάντρα! Που κάποιος είχε φτιάξει με τα χρώματα της φύσης. Σίγουρα κάποιος που αγαπούσε το χώμα!

 Στην παιδική χαρά έβρισκε γαλήνη ο Αργύρης. Έντυνε με χρώματα τη μάντρα και, κάθε που περνούσε από πάνω το τρένο, θυμόταν τον πατέρα. Του έλεγε, ο αθεόφοβος, ιστορίες για σιδηροδρομικές γραμμές που οδηγούσαν σε βουνά - τούρτες και θάλασσες - σούπες αυγοκομμένες! Κι έπειτα ήταν κι εκείνο το παρτέρι! Που κάποιος τακτικά το φρόντιζε. Σίγουρα κάποιος που αγαπούσε το συναίσθημα!

 Εκείνη την 21η του Μάρτη η Άνοιξη θύμωσε πολύ που ακόμα τα δυο παιδιά δεν είχαν συναντηθεί. Ω, μα δεν έβλεπε η ζωή πως ο ένας ήταν πλασμένος για τον άλλον; Γιατί τα άφηνε ορφανά από αγάπη κι εύκολη λεία στο μίσος; Γέλασε πικρά η Άνοιξη. Η ίδια ήταν η ζωή κι έπρεπε μεγαλόθυμη κι αμέτοχη να κάνει τον κύκλο της. Και ξεκίνησε αφήνοντας να κυλήσουν τα δάκρυά της. Καθόλου δε νοιάστηκε μήπως την κακοχαρακτηρίσουν. "Μάρτης - γδάρτης θα πουν..." σκέφτηκε κι άστραψε και βρόντηξε.

  Κάποιος δεν άντεξε να τη βλέπει στεναχωρημένη στη γιορτή της κι αποφάσισε να δράσει! Ήταν ο καιρός, που 'χει γυρίσματα και του επιτρέπεται καμιά τσαχπινιά! Πήρε την Άνοιξη από το χέρι, την κάθισε στην παιδική χαρά και της είπε για το σχέδιό του. "Μόνο στην παιδική χαρά θα καταλάβουν σήμερα Άνοιξη οι άνθρωποι τούτης της πολιτείας. Κι ίσως παρασυρθούν και τα δυο παιδιά κι έρθουν την ίδια ώρα εδώ!"

 Κι από τότε η Άνοιξη έρχεται στη μεγάλη πολιτεία πρώτα στην παιδική χαρά της φωτογραφίας...

 Συναντήθηκαν η Χρύσα κι ο Αργύρης; Δυστυχώς, ποτέ δεν έμαθα. Μα, ακούστε αυτό! Σ' ένα ταξίδι μου με το τρένο, καθώς τα μάτια μου προσπαθούσαν να προλάβουν να δουν ένα δέντρο, ίδιο παγωτό χωνάκι, άκουσα να λένε πως, πίσω από τη λίμνη με τα νούφαρα, υπάρχει μια μικρή πολιτεία γεμάτη λουλούδια και φρούτα. Ροδόκρινο τ' όνομά της. Την έφτιαξαν, είπαν, παιδιά που έπαιξαν στην παιδική χαρά της φωτογραφίας...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Info: 

 Αυτές τις μέρες και ως το τέλος του μήνα, στο ιστολόγιο της Αλεξάνδρας δηλώνουμε συμμετοχή σε μια ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων, με τίτλο Secret Spring Circles.

 Αν θέλετε να λάβετε κι εσείς μέρος, προλαβαίνετε για λίγο ακόμη!! Για περισσότερες πληροφορίες, συντονιστείτε στο ιστολόγιό της, εδώ.

Ιωάννινα: Η Τέχνη του Δρόμου

  Οι περισσότεροι από εσάς το γνωρίζετε ήδη: η τέχνη του δρόμου (street art) με γοητεύει. Κάθε φορά που συναντώ δείγματά της - και ειδικά εικαστικές τοιχογραφίες - κοντοστέκομαι, επικροτώ και θαυμάζω. 

 Θεωρώ πως οι εικαστικές τοιχογραφίες/εγκαταστάσεις σε δημόσιους χώρους ομορφαίνουν το γκρίζο τοπίο και μπορούν να ξαφνιάσουν ευχάριστα το βιαστικό διαβάτη που τρέχει σκυφτός, για να προλάβει το χρόνο (πριν τον προλάβει αυτός). Επίσης, πιστεύω πως οι καλλιτέχνες, εκτός από το να δείχνουν το ταλέντο τους και τις ιδέες τους σε ένα ευρύ, ποικίλο κοινό, περνούν ταυτόχρονα και τα μηνύματά τους σε διάφορα υποψιασμένα μάτια, με τον ιδανικό τρόπο. Ομαλά, όμορφα, εντυπωσιακά και ταυτόχρονα, στακάτα. 

  Πολλοί θεωρούν πως τέτοιου είδους τοιχογραφίες καταστρέφουν την πόλη, εγώ πιστεύω πως την ωραιοποιούν. Είναι σαν να μετατρέπονται οι πόλεις σε μια τεράστια γκαλερί, με έργα άμεσα προσβάσιμα, εκτεθειμένα σε κοινή θέα. Αυτό το τελευταίο, βέβαια, έχει και τις συνέπειές του: πολλά έργα καλύπτονται ή καταστρέφονται κι έτσι περνούν στη λήθη.

  Όσο μπορώ, κι όσο έχω την τύχη να τα συναντώ στις βόλτες μου, στόχος μου είναι να καταγράφω με το φακό μου δείγματα αυτής της τέχνης που μου έκαναν εντύπωση και που με ξάφνιασαν ευχάριστα - είτε λόγω της βασικής ιδέας τους και της τεχνικής τους αρτιότητας, είτε εξαιτίας των μηνυμάτων τους. Στόχος μου, με λίγα λόγια, είναι να τα "φυλάξω". Αύριο μπορεί να μην βρίσκονται ανάμεσά μας... και ίσως να μου λείπουν (όπως μου λείπουν τα χαρούμενα, πολύχρωμα graffiti που δεσπόζουν στο φόντο των φωτογραφιών του γάμου μας, και που βρίσκονταν πίσω ακριβώς από μένα και από τον καλό μου, πάνω στο τοιχίο μιας γέφυρας... Δυστυχώς σβήστηκαν, και το σημείο όπου φωτογραφηθήκαμε με το πιο πλατύ μας χαμόγελο, ανάμεσα σε χρώματα και σχήματα, δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο).

  Σε μια σύντομη βόλτα μου στην πόλη των Ιωαννίνων (μια βόλτα που σκοπεύω να κάνουμε και μαζί, κάποια στιγμή), συνάντησα μερικά δείγματα street art και τα φωτογράφισα. Ήρθε η ώρα να τα μοιραστώ μαζί σας και ταυτόχρονα, να τα φυλάξω εδώ, όπου φυλάω και τα υπόλοιπα.

Project "Gradient: From Gray to Color Scale" (3-11 Ιουλίου 2014).

  Η τοιχογραφία είναι μια δημιουργία του Γερμανού street artist Dome, επί της οδού Χ. Κάτσαρη - στην περιοχή της Καλούτσιανης - με τίτλο: "A journey through europe". Οι διαστάσεις της τοιχογραφίας είναι 12 μ. επί 9 μ., και έχει δημιουργηθεί με σπρέι και ακρυλικά χρώματα. 

  Το project "Gradient: From Gray to Color Scale", διοργανώθηκε από την Multi-art Projects (αστική, μη κερδοσκοπική εταιρία διοργάνωσης και προβολής καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, η οποία ιδρύθηκε στα Ιωάννινα τον Απρίλιο του 2012. Κύριος στόχος της εταιρίας είναι η επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου και η αξιοποίηση των άδειων κτηρίων της πόλης, καθώς και η προώθηση των παραστατικών και εικαστικών τεχνών μέσω της δημιουργίας ζωντανών πυρήνων ανταλλαγής ιδεών και δημιουργικής έκφρασης).

  Σκοπός του project ήταν η δημιουργία μίας εικαστικής παρέμβασης μεγάλης κλίμακας στο δημόσιο χώρο της πόλης των Ιωαννίνων. Πάνω από 35 καλλιτέχνες της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού (writers και street artists), συνενώθηκαν και δημιούργησαν εξαιρετικές τοιχογραφίες, graffiti και καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις. (πηγή: www.lifo.gr, και συγκεκριμένα εδώ)

Εικαστική παρέμβαση σε δέντρο, από την Ομάδα Χειροτεχνών Ιωαννίνων

 "Lake Crafters".

  Η ομάδα δημιουργήθηκε το 2012, και συνεχίζει τις δράσεις της με επιτυχία. Η φιλοσοφία της είναι να ενισχυθεί στην πόλη των Ιωαννίνων η έννοια της συλλογικής εργασίας, η ανταλλαγή ιδεών και τεχνικών και η αλληλοβοήθεια, με στόχο αφενός την προώθηση της δουλειάς των χειροτεχνών και αφετέρου τη στροφή των Ιωαννιτών στη χειροτεχνία.

"Κοιμηθείτε ήσυχοι"

  Εντόπισα αυτό το στένσιλ στον τοίχο μιας οικοδομής. Δεν είναι άρτιο τεχνικά, και ίσως γι΄αυτό το λόγο ο δημιουργός του έκανε άλλο ένα, λίγα μέτρα παρακάτω, πιο σωστό αυτή τη φορά. Το μήνυμά του, σαφές.

  Φωτογράφισα επίτηδες την εκδοχή με το λαθάκι, ίσως γιατί κατά βάθος, δεν μου άρεσε να βλέπω με σαφήνεια αυτό το "κοιμηθείτε". Δεν μου άρεσε η πραγματική του έννοια. 

   Δεν θέλω να κοιμάμαι (αν)ήσυχη, δεν μου αρέσει να με παρακολουθούν.

Κουάξ!

  Συνάντησα αυτή τη δημιουργία στο νησάκι των Ιωαννίνων, έξω από ένα κατάστημα. Τη βρήκα πολύ χαριτωμένη, με έκανε να χαμογελάσω.

  Στο δημόσιο δρόμο του νησιού των Ιωαννίνων, εντόπισα και αυτό τον χαρούμενο, μικρό κύριο. Δεν έχω ιδέα ποιος σκέφτηκε και πραγματοποίησε αυτή την παρέμβαση, αλλά η αλήθεια είναι πως μου έφτιαξε τη μέρα! Ήθελα να καθίσω πλάι του και να του πιάσω κουβέντα... 

☺

  Θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις σας για όσα είδατε - τι σας έκανε εντύπωση πιο πολύ; 

Η Τέχνη του Δρόμου ως καλλιτεχνικό & εκπαιδευτικό εργαλείο

    Καλό μήνα σε όλους!

   Η Τέχνη του Δρόμου (με τη μορφή της τοιχογραφίας σε δημόσιους χώρους) με γοητεύει - τα graffiti που αποτελούν ένα συνονθύλευμα λέξεων και συνθημάτων, όχι. 

   Ο διαχωρισμός μεταξύ αυτών των δύο μορφών έκφρασης, για μένα, είναι σαφής. Η τέχνη του δρόμου που αγαπώ να βλέπω, είναι αυτό που λέει και το όνομά της: μια μορφή ελεύθερης Τέχνης σε δημόσιο χώρο, με εικαστικό χαρακτήρα, "ημιμόνιμα" εκτεθειμένη σε κοινή θέα, που έχει στόχο να περάσει κοινωνικά μηνύματα με το δικό της τρόπο. Έχουμε συζητήσει ξανά αυτό το θέμα και παλαιότερα (εδώ και εδώ) και έχω αναφέρει διεξοδικά τη γνώμη μου, δείχνοντας και ορισμένα παραδείγματα.

  Τα τελευταία χρόνια γοητεύομαι όλο και πιο πολύ, ίσως γιατί οι τοιχογραφίες σε δημόσιους χώρους εξελίσσονται. Μοναδικά έργα τέχνης κατακλύζουν τις πόλεις παγκοσμίως... και μιας και έχω αρχίσει να προσέχω δημιουργούς, συνειδητοποιώ σιγά-σιγά πως αρκετοί έχουν πτυχία σχολών Καλών Τεχνών. Φαίνεται αυτό στο έργο τους - αλήθεια. Τίποτα δεν είναι βιαστικό, τυχαίο. Αντίθετα, όλα φανερώνουν στόχο, μελέτη και γνώση.

  Ξέρω πως η συγκεκριμένη μορφή έκφρασης έχει πολλούς επικριτές και σέβομαι τις θέσεις τους, αλλά έχω κάθε δικαίωμα να διαφωνώ μαζί τους. Και σήμερα βρήκα ευκαιρία να σας αποδείξω το γιατί, αναλύοντας μια φωτογραφία που τράβηξα σε μια από τις εξορμήσεις μου:

Graffiti κατά των Διακρίσεων - Λιμενάρια, Θάσος

Graffiti against discrimination - Limenaria, Thassos Island, Greece

  Το συγκεκριμένο έργο βρίσκεται στον τοίχο ενός σχολείου. Δε θα το έλεγα απλώς graffiti, είναι ένα έργο τέχνης - και στα μάτια μου, το μήνυμά του είναι σαφές: όλοι έχουμε μια ίση θέση πάνω στο δέντρο της ζωής, όποιοι κι αν είμαστε, όπως κι αν είμαστε. 

  

  Βλέποντάς το, η πρώτη μου σκέψη ήταν πως επιστρατεύτηκαν εξωτερικοί συνεργάτες για να φτιαχτεί. Και μετά, απόρησα: ενώ όλο το σχολείο περιμετρικά είχε graffiti με συνθήματα παντού (και συχνά το ένα κάλυπτε το άλλο), το συγκεκριμένο έργο ήταν εντελώς απείραχτο. Μα, ούτε μια μολυβιά πάνω του; Γιατί;

 Γιατί το σεβάστηκαν τόσο τα παιδιά;

Και πώς η διεύθυνση του σχολείου δέχτηκε τη δημιουργία του στον τοίχο;

 Ανέβασα λοιπόν τη φωτογραφία που έβγαλα στη Google και αναζήτησα με βάση αυτή πληροφορίες. Και ειλικρινά, εντυπωσιάστηκα!

  Το έργο που βλέπετε είναι ένα από τα πολλά που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια μιας εθνικής πρωτοβουλίας νέων (Άτυπη Ομάδα Θάσου "Διάδωσέ το"). Πιο συγκεκριμένα, είναι το αποτέλεσμα ενός καλλιτεχνικού/εκπαιδευτικού προγράμματος στα πλαίσια του Ευρωπαικού Προγράμματος "Νέα Γενιά σε Δράση", με τον τίτλο  "Εργαστήρι Graffiti κατά των Διακρίσεων". Υλοποιήθηκε σε σχολεία του νησιού της Θάσου (Γυμνάσια/Λύκεια Λιμένα και Λιμεναρίων) από 1/9-30/12/2012, με τη συμμετοχή 34 μαθητών, 6 καλλιτεχνών graffiti, καθηγητών των σχολείων και εθελοντών.  

   Μέσω της "παρεξηγημένης" τέχνης του graffiti, οι κύριοι σκοποί της δράσης ήταν (ενδεικτικά): η προαγωγή της ανεκτικότητας, της αλληλοϋποστήριξης και της αλληλεγγύης μεταξύ της τοπικής νεολαίας και νέων από διαφορετικά γεωγραφικά και πολιτισμικά υπόβαθρα (μαθητές-παιδιά μεταναστών από Βαλκανικές χώρες, παιδιά με μαθησιακές ή άλλες δυσκολίες), η ενίσχυση των μεταξύ τους δεσμών και η επινόηση κοινών κωδίκων επικοινωνίας, η αμοιβαία κατανόηση και συνεργασία, η ανταλλαγή ιδεών, η μετατροπή των ιδεών σε καλλιτεχνική δράση και η μετάδοση μηνυμάτων κατά των διακρίσεων στους σχολικούς τοίχους (και κατ' επέκταση στην τοπική κοινωνία).

  Οι μαθητές πέτυχαν την πλήρη υποστήριξη του σχολείου, της τοπικής κοινωνίας, των γονέων και των εμπλεκόμενων φορέων. Δημιουργώντας έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα και ανέλαβαν ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση των διακρίσεων. Παράλληλα με τα graffiti δημιούργησαν και τις δικές τους κάρτες ευαισθητοποίησης, τις οποίες προώθησαν στην τοπική κοινωνία (τοπικές αρχές, κάτοικοι, Μ.Μ.Ε). 

  Η τέχνη του δρόμου, λοιπόν, άλλοτε μπορεί να προκαλεί... κι άλλοτε μπορεί να ενώνει, να αδελφοποιεί και να εκπαιδεύει. Μπορεί να εφαρμόζεται πάνω στον τοίχο ενός σχολείου κι όμως η εφαρμογή της να έχει την πλήρη συναίνεση της κοινωνίας! Επίσης, το γεγονός πως τα παιδιά έχουν σεβαστεί στο έπακρο το έργο τους έως και σήμερα, διατηρώντας το ανέπαφο όπως την πρώτη μέρα, δηλώνει πολλά. 

  Ίσως τα πάντα τελικά να σχετίζονται με τον τρόπο που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε την τέχνη ως μέσο... τι λέτε κι εσείς;

Πηγές και επιπλέον πληροφορίες:

"Εργαστήρι Graffiti κατά των Διακρίσεων", Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2012,

Λιμένας-Λιμενάρια Θάσου

• Παρουσίαση
• Χρονοδιάγραμμα
• Αποτέλεσμα
• Βίντεο
• Φωτογραφίες από την υλοποίηση της δράσης και στα δύο σχολεία μπορείτε να δείτε εδώ, καθώς και στη σχετική σελίδα στο facebook.

Η τέχνη του δρόμου: Κομοτηνή (Οδοιπορικό 2)

     Για την Τέχνη του Δρόμου (street art) σας είχα αναφέρει ξανά παλαιότερα τι πιστεύω και το είχαμε συζητήσει εδώ, όπου είχαμε μοιραστεί εικόνες αυτής της μορφής τέχνης που συνάντησα περπατώντας ένα πρωινό στην πόλη της Καβάλας.

    Σήμερα, θα γνωρίσουμε μαζί την τέχνη των δρόμων μιας άλλης πόλης. Μιας πόλης που επισκέφθηκα για πολύ λίγο, έφυγα όμως από εκεί με καλές εντυπώσεις.

   Κατά την σύντομη, τρίωρη βόλτα μας στην Κομοτηνή, εκτός από όλα τα άλλα που πρόλαβα να διαπιστώσω, παρατήρησα επίσης και πολλά δείγματα αυτής της μορφής τέχνης. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο οι κάτοικοι είναι ανοιχτοί στη δημιουργία έργων Street Art και στην έκφραση μέσω αυτής της μορφής τέχνης, γεγονός πάντως είναι πως σε μια μικρή σχετικά ακτίνα, συνάντησα αρκετές τοιχογραφίες σε διάφορα κτίρια στο κέντρο της πόλης. Κάποια από αυτά τα κτίρια μάλιστα, αποτελούν ιστορικά κτίρια-ορόσημα της Κομοτηνής, όπως για παράδειγμα, η Λέσχη Κομοτηναίων.

  Δεν παρατήρησα σε μεγάλο βαθμό τις γνωστές μουτζούρες στους τοίχους των κτισμάτων της πόλης. Δεν είδα πολλές "μαυρίλες", δεν πρόσεξα να υπερτερούν τα συνθήματα - τουλάχιστον όχι στα σημεία όπου περπάτησα εγώ. Αντίθετα, παρατήρησα ενδιαφέροντα έργα, οι δημιουργοί των οποίων φαίνεται ότι αγαπούν μεν το να εκφράζονται δημιουργικά, αλλά και μερικές φορές, επιδιώκουν να εκφραστούν έξυπνα. Τοιχογραφίες γίνονται... μηνύματα δίνονται... και οι τοίχοι αποκτούν χρώμα και ζωή. 

   Η αλήθεια είναι πως εμείς, οι κάτοικοι των πόλεων, είμαστε οι πόλεις. Εμείς φτιάχνουμε την όψη τους και είμαστε η εικόνα της πόλης προς τα έξω. Γι' αυτούς τους λόγους, σε άλλους αρέσει η Τέχνη του Δρόμου, σε άλλους όχι. Έχει υπέρμαχους, έχει όμως και αρκετούς πολέμιους. Ο καθένας προβάλλει τα επιχειρήματά του και έχει το δίκιο του... Από την πλευρά μου, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως είμαι ανοιχτή σε αυτή τη μορφή τέχνης και η θέση μου είναι κάπου στη μέση. Όπως έχω ξαναπεί, για μένα υπάρχει σαφής διαχωρισμός στους όρους "τέχνη του δρόμου" και "γκράφιτι". Δεν είναι το ίδιο πράγμα - έχουν διαφορετική αισθητική. Προσωπικά, υποστηρίζω την Τέχνη του Δρόμου και απολαμβάνω περισσότερο αυτή και όχι τόσο τα graffiti. 

    Όταν, λοιπόν, οι τοίχοι στους δρόμους γίνονται ένας μεγάλος καμβάς... 

και γεμίζουν χρώματα, σχήματα, μορφές και νοήματα... κάπου στην Κομοτηνή.

Στην είσοδο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Κομοτηνής...

Σε ένα μικρό, αλλά όχι αδιάφορο, στενό...

Στη Λέσχη Κομοτηναίων, αριστερά της εισόδου...

   Φίλοι μου, δεν γνωρίζω ποιοι δημιούργησαν τα παραπάνω έργα κι ίσως δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει το ότι μου άρεσε να περπατώ σε μια άγνωστή μου πόλη και κάθε λίγο να συναντώ τοίχους με τέτοιου είδους εκπλήξεις. Μου άρεσε να βλέπω τα γεμάτα χρώματα έργα επάνω τους... τα οποία έδιωξαν για λίγο τη συννεφιά και τη μουντάδα του σαββατιάτικου μεσημεριού κι έδωσαν μια αναπάντεχη τροπή στη βόλτα μου.

     Αφήνω τα σχόλια σε σας...

     Καλό σας βράδυ!