Δανδελίων (Dandelion)

  

  Είτε το ξέρετε ως δανδελίων, είτε ως ταραξάκο, είτε ως αγριοράδικο ή πικραλίδα, πρόκειται για ένα και το αυτό. 

  Είναι αυτό το μικρό, ταπεινό και άγριο φυτάκι με τα κίτρινα ανθάκια που συχνά συναντάμε να φύεται στις παρυφές των δρόμων και στις βόλτες μας στην εξοχή και στο βουνό. Είναι βρώσιμο φυτό, και έχει θεραπευτικές ιδιότητες.

  Είναι αυτό που ξεκινάει τη ζωή του καταπράσινο, έπειτα ανθίζει άνθη χρυσαφί σαν τον ήλιο, κι ύστερα ασημίζει κάθε άνθος του και σκορπίζει παντού τα χνουδωτά σποράκια του με τη βοήθεια του αέρα.

 Όταν ήμουν μικρή, η μαμά μου μού είχε μάθει να αναγνωρίζω αυτό το φυτάκι. Το αγαπούσα και το έψαχνα, γιατί παίζαμε μαζί του οι δυο μας, φυσώντας ανάλαφρα τα σποράκια του και βλέποντάς τα να ταξιδεύουν ελεύθερα. "Αεροπλανάκια" μού τα έλεγε, κι αυτή η λέξη έχει μείνει μεταξύ μας ως γλυκιά ανάμνηση και ως χαριτωμένο αστείο μέχρι τώρα. Μεγάλωσα (ή όχι), δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσω άλλη λέξη γι΄αυτά. 

  Μικρά, απαλά αεροπλανάκια που πετάνε με τη βοήθεια μιας πνοής αέρα και ταξιδεύουν για να δημιουργήσουν μια νέα ζωή.

    

   Dandelion... Καθόλου τυχαίο το όνομά του, δε συμφωνείτε; *

 Πρόσφατα, διάβασα ένα ποίημα της Suzy Kassem. Λέγεται "Hymn Of The Divine Dandelion" και δε σας κρύβω ότι το λάτρεψα.

I am born as the sun, 

But then turn into the moon, 

As my blonde hairs turn

Grayish-white and fall to

The ground, 

Only to be buried again, 

Then to be born again, 

Into a thousand suns

And a thousand 

Moons. 

  Σκεφτόμουν πόσο απλό ποίημα είναι, και ταυτόχρονα πόσο σύνθετο, ονειρικό και αληθινό. Και αισιόδοξο, επίσης.

  Και τελικά, με κινητοποίησε.

  Άρχισα να σκιτσάρω μια πικραλίδα. Μετά τα σποράκια της... και το ένα έφερε τ΄άλλο, ώσπου, έπειτα από μια εβδομάδα περίπου (!) γεννήθηκε το δικό μου "Dandelion", μέσα στο οποίο ενσωματώθηκε και το ποίημα της Kassem. 

  Μαζί με λίγο πουαντιγισμό.

"Dandelion" 

(drawing pens / μαρκαδόροι σχεδίασης)

* Η κοινή ονομασία «δανδελίων» ("dandelion"), προέρχεται από την γαλλική φράση "dent de lion" που σημαίνει «δόντι λιονταριού», το οποίο με τη σειρά του έχει την αφετηρία του στο Λατινικό «leontodon» («λεοντόδους»). 

  Το όνομα αυτό δόθηκε στο φυτό λόγω του φυλλώματός του, που έχει πριονωτό σχήμα. (πηγή)

Αυτό που κάνει η άνοιξη στις κερασιές

 Μην έχοντας τι να κάνω ένα απόγευμα, αποφάσισα να ξαναδιαβάσω ποιήματα που αγαπώ. 

 Έξω ο ήλιος ήταν ακόμα λαμπερός, τα πουλιά κελαηδούσαν και η ατμόσφαιρα ήταν μυρωμένη. Άνοιξη, βλέπεις· άνθη παντού, και το αεράκι έφερνε στα ρουθούνια μου την αχνή μυρωδιά τους.

 Σκέφτηκα τον Νερούδα... και ήρθε στο νου μου ένας στίχος του που αγαπώ πολύ:  

"Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές".

 Ο στίχος αυτός είναι από ένα ποίημα (το 14ο κατά σειρά) που εμπεριέχεται στη δεύτερη συλλογή του Νερούδα "Είκοσι ερωτικά ποιήματα κι ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα" ("Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada").

 Η συλλογή αυτή εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1924, από τις εκδόσεις Nacimiento της Χιλής, κάποια όμως από τα ποιήματα που εμπεριέχονται σε αυτή είχαν δημοσιευτεί ξανά πριν την έκδοση του βιβλίου. 

 Στην Ελλάδα, η συλλογή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τυπωθήτω/Δάρδανος (2005), σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή.

 Πόσο το αγαπώ αυτό το ποίημά του! Κάθε άνοιξη το σκέφτομαι πιο έντονα, μου αρέσει να το ξαναθυμάμαι... έτσι λοιπόν, να 'μαι, να το διαβάζω ξανά.

(14)

Όλο παίζεις, εσύ, κάθε μέρα, εσύ,

με το φως του σύμπαντος κόσμου.

Επισκέπτρια συλφίδα των νερών και των κήπων.

Δεν είσαι δε μόνο εκείνη η χρυσή κεφαλή

όπου σαν ανθοδέσμη σφιχτά την κρατάω εγώ

μες στα δυο μου τα χέρια.

Κανενός αλλουνού δεν μοιάζεις εσύ

από τότε που εγώ σε αγάπησα.

Άσε να σε ξαπλώσω σ' ένα στρώμα

από μάηδες κίτρινους κι αγαπανθούς.

Ποιος είν' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ' αστέρια του Νότου;

Εγώ είμ' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ' αστέρια του Νότου!

Άσε με... άσε με να σε αναπολήσω όπως ήσουν

προτού ν' ανασπασθείς και βγεις στην ύπαρξη.

Κι ευθύς, δες, αλαλάζει ο άνεμος

και δέρνει τα κλειστά μου παράθυρα.

Ο ουρανός είναι μι' απόχη φίσκα ως απάνου

με ψάρια μαύρα, ανήλιαγα.

Κι εδώ, εδωνά, κοπάζουν όλοι οι άνεμοι, όλοι τους εδωνά.

Και τότε η βροχή εγυμνώθη.

Πουλιά πετάνε πετούμενα.

Οι άνεμοι. Οι άνεμοι.

Μόνος μου εγώ και αναμετριέμαι με των άλλων τη δύναμη.

Ο ανεμοστρόβιλος σέρνει μαζί του

και μουρλαίνει τα μπακιρένια φύλλα

και ξελύνει τ' αραγμένα στ' ουρανού το μώλο.

Εσύ είσαι εδώ. Εσύ δε φεύγεις, δεν πετάς.

Κι εσύ ως το τέλος θα είσαι και θα μου απαντάς

στους βόγγους και τα μουγκρητά μου.

Επάνω μου να 'ρθεις να κουλουριαστείς

σα να σ' έχουνε σκιάξει.

Κάπου κάπου αδέσποτοι ξεπόρτιζαν απ' τα μάτια σου ήσκιοι,

ξένοι, παράδοξοι.

Και τώρα, τωραδά, εδώ,

μανούσια μου φέρνεις και δυοσμαρίνια, μωρό μου,

γι' αυτό κι έτσι ευωδιάζουν τα στήθη σου.

Την ώρα όπου ο άνεμος μελαγχολικός καλπάζει

σφαγιάζοντας πεταλούδες

εγώ σ' αγαπάω,

κι η έξαρση μου δαγκώνει βαθιά

τα δαμάσκηνα του στόματός σου.

Πόσο έχεις στ' αλήθεια πονέσει,

ώσπου να 'βρεις τα χούγια μου,

ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερη

και τ' όνομά μου που όλους τους κάνει και τρέμουν . . .

Πόσες και πόσες φορές δεν είδαμε το φως του αυγερινού

να μας φιλάει τα μάτια

και πάνω απ' τα κεφάλια μας το χάραμα κυκλοδίωκτο

ν' ανοίγει ωσάν ριπίδιο.

Τα λόγια μου σε μούσκεψαν θωπεύοντάς σε.

Καιρός πάει πολύς που αγάπησα

το ηλιόλουστο σώμα σου, το μαργαριταρένιο.

Και πιστεύω έτσι πως εγώ είμαι ο κύριος

του σύμπαντος όλου.

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια,

κλέλιες, ζουμπούλια

και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά.

Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές.

(Όποιος ενδιαφέρεται και γνωρίζει τη γλώσσα, 

μπορεί να διαβάσει το πρωτότυπο ποίημα εδώ).

  Αγάπη, πόση αγάπη φωλιάζει μέσα σ΄αυτά τα λόγια! Αυτό το ποίημα πάντοτε με ταξίδευε, πάντοτε μου άφηνε μια γλύκα. Κι αυτός ο τελευταίος στίχος... φαινομενικά απλός, κι όμως τόσο αισθαντικός και γεμάτος νόημα. 

 Τέλειωσα το ποίημα, απέμεινα όμως να το σκέφτομαι. Εικόνες πετάριζαν στο νου μου, έντονο φως, γαλανός ουρανός και ανθάκια κερασιάς.

 Χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήρα τις μπογιές μου, τα πινέλα μου και ένα ξύλινο καφασάκι που με περίμενε καιρό σε μια γωνίτσα, αναξιοποίητο.

  Κι έπιασα δουλειά.

 Το φως του ήλιου χανόταν σιγά-σιγά, σουρούπωνε, τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδούν, μαζεύτηκαν στις φωλιές τους. Νύχτωσε, η λάμπα του δημόσιου φωτισμού που υψώνεται ακριβώς έξω από το παράθυρό μου ξεκίνησε το συνεχόμενό της βόμβισμα. Συνήθως με ενοχλεί όταν το ακούω, βομβίζει αρκετά δυνατά όταν έχω ανοιχτό το παράθυρο. Τούτη τη φορά όμως ούτε που το πρόσεξα.

 Νομίζω ότι επανήλθα πλήρως στον κόσμο μας, όταν ολοκλήρωσα το έργο μου. Μεσάνυχτα πια, είχα ξεχάσει για άλλη μια φορά να φάω, δεν είχα ξεκουραστεί και πολύ, κι όμως, ένιωθα υπέροχα.

 Και είχα ήδη αποφασίσει σε ποιο πρόσωπο θα πήγαινε τούτο το μικρό καφασάκι... Μια αγαπημένη φίλη που πάντοτε με σκέφτεται από καρδιάς κι είναι με τον τρόπο της πάντα κοντά μου.

_________________________________________________________________

Τούτη η ανάρτηση με τα ανθάκια της κερασιάς και τα λόγια του Νερούδα

ταξιδεύει επίσης και ως τις Μέρες Άνοιξης της Αριστέας (Η Ζωή είναι Ωραία)

_________________________________________________________________

Info: 

► Ο Πάμπλο Νερούδα (φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο, αναφέρεται ενίοτε στη βιβλιογραφία και τη δισκογραφία ως Πάβλο Νερούδα ή Νερούντα), ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής (1904-1973). 

  Σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα. 

   Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας και των Κομμουνιστικών του πεποιθήσεων. 

  Εξέδωσε πληθώρα ποιητικών συλλογών ποικίλου ύφους, όπως ερωτικά ποιήματα, έργα που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού, ακόμα και κάποια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικά μανιφέστα. (πηγή)

► Neruda Pablo "Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα" ("Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada"), 2005, Τυπωθήτω/Δάρδανος

Από την παρουσίαση της έκδοσης:

  Είκοσι χρονώ είταν και δεν είταν ο Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο - γνωστός σήμερα ανά την υφήλιο με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούδα -, όταν δημοσίευσε μια μικρή συλλογή ποιημάτων με τίτλο "Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada". Και έμελλε το βιβλιαράκι ετούτο όχι μόνο να γίνει ο μηνύτορας της έλευσης του νεαρού ποιητή από το Παρράλ της Χιλής στην επικράτεια των ύψιστων λυρικών κατορθωμάτων (εξ όνυχος γάρ...), και μια από τις διαχρονικώς δημοφιλέστερες αναφορές στη λεγόμενη ερωτική ποίηση, αλλά και να είναι πια έργο κλασικό της παγκόσμιας λογοτεχνίας... 

[...]

(Γιώργος Κεντρωτής, Κέρκυρα, 23 Σεπτεμβρίου 2004)

"Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα..." ~ Κ. Μόντης, "Νύχτες"

Νύχτες

Καλά, θ’ απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σου

η μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι,

και θα μπορέσεις ύστερα να πας 

σε κάνα θέατρο ή κέντρον ή όπου αλλού.

Όμως όταν τελειώσουν όλα

τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν,

και πουν οι φίλοι καληνύχτα,

και πρέπει να γυρίσεις πια στο σπίτι, τι θα γίνει;

Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη

σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια,

Θα ‘σαι μονάχος.

Και τότες θα λογαριαστείτε.

Θες ή δε θες θα μπουν κάτω όλα, να λογαριαστείτε.

Θα ‘σαι μονάχος

κι ανυπεράσπιστος απ’ τα θέατρα και τα κέντρα,

κι απ’ τη δουλειά σου και τους φίλους.

Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.

Θά 'ρθεις, δεν γίνεται. Είν’ τόσο σίγουρη γι’ αυτό, και περιμένει.

Είναι στο σπίτι και σε περιμένει.

Από τη συλλογή «Τα τραγούδια της ταπεινής ζωής» 
(Λευκωσία, 1954)

Η ανάρτηση αυτή συμμετέχει στη στήλη "Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα..." της Μαρίας Νι. (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...) 

Πρόκειται όντως για μια στιγμή μου σ΄ένα ποίημα... ή καλύτερα, για δυο στιγμές. 
Που περίμεναν υπομονετικά, μην ξέροντας αν και πότε θα βγουν τελικά στο φως.

Να είστε καλά και σας εύχομαι έναν υπέροχο μήνα!

► Ο Κώστας Μόντης (18 Φεβρουαρίου 1914 - 1η Μαρτίου 2004) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνοκύπριους ποιητές και συγγραφείς (ήταν επίσης μυθιστοριογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων). Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ολλανδικά, Σουηδικά, Ρωσικά και σε άλλες γλώσσες. 

  Το 1980 τιμήθηκε με τον τίτλο του «δαφνοστεφούς ποιητή» (Poet Laureate) από την Παγκόσμια Ακαδημία Τεχνών και Πολιτισμού. Τέσσερα χρόνια μετά, προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. Το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Ανάλογη τιμή δέχτηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2001. (πηγή)

► Φωτογραφίες/credits:

Φωτογράφος: Andy Giannoulis 

Χώρος: Έδεσσα (Καταρράκτες) 

Μοντέλο: Χμμμ...  (Me... just me)

Quoth the raven, "Nevermore" / Και το κοράκι απάντησε, "Ποτέ από δω και πια" ("The Raven" themed canvas tote bag)

   Με ελκύει το μεταφυσικό, το σκοτεινό, το μυστηριώδες και το τρομακτικό στη λογοτεχνία και στην ποίηση, έτσι συχνά επιλέγω τέτοιου είδους αναγνώσματα. Όπως καταλαβαίνετε, επομένως, τα κείμενα του Edgar Allan Poe (1809-1849) μου αρέσουν ιδιαίτερα και το ποίημά του "Tο κοράκι" ("The Raven", από το οποίο δανείστηκα ένα στίχο για τον τίτλο της ανάρτησης) είναι ένα από τα αγαπημένα μου. 

 Πρόκειται για ένα ποίημα αφηγηματικό, σκοτεινό, με ιδιαίτερη, λυρική γλώσσα και με μια μεταφυσική διάσταση. Δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1845 και μιλά για έναν πολύ ερωτευμένο άνδρα, ο οποίος θρηνεί το χαμό της αγαπημένης του Lenore. Ο άνδρας δέχεται στο σπίτι του την ξαφνική επίσκεψη ενός μυστηριώδους κορακιού που μιλάει, το οποίο κουρνιάζει επάνω σε μια προτομή της Αθηνάς που υπάρχει στο χώρο (στο ποίημα χρησιμοποιείται η λέξη Παλλάδα). Από εκεί, το κοράκι παρατηρεί τον άνδρα και τις ψυχολογικές του μεταπτώσεις. Ταυτόχρονα, εντείνει και καλλιεργεί την απελπισία του, απαντώντας επανειλημμένα στο θρήνο του με μία και μόνη λέξη: "Nevermore" (ποτέ από δω και πια).

  Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να δημιουργήσω κάτι σχετικό με το θέμα του ποιήματος, αλλά δεν το αποφάσιζα, γιατί δεν μπορούσα να καταλήξω τι θα ήταν αυτό: κάτι χρηστικό; Ή κάτι διακοσμητικό; Όταν οι ιδέες είναι πολλές, συνήθως περιμένω - μόλις καταλαγιάσει ο αρχικός ενθουσιασμός, η ιδέα που επιμένει να τριγυρνά γύρω μου είναι και αυτή που έχει έρθει πραγματικά η ώρα της να υλοποιηθεί. 

 Προσφάτως διάβασα ξανά το ποίημα και πήρα την τελική απόφασή μου: το κοράκι του Poe θα "κούρνιαζε" πάνω σε κάτι χρηστικό, πάνω σε κάτι που να μπορώ να το έχω μαζί μου, όποτε το επιθυμώ. 

Κι έτσι, ζωγράφισα αυτή την πάνινη τσάντα.

Πάνινη τσάντα ζωγραφισμένη στο χέρι, με θέμα το "Κοράκι" του Poe

''The Raven'' - Hand painted canvas tote bag 

 Χρώμα ειδικό για ύφασμα, ασημί κυλινδρικές χάντρες και κορδέλα οργάντζας.

(Η τσάντα κλείνει με φερμουάρ)

  Η αλήθεια είναι πως το να πετύχω να αποδώσω πάνω στο πανί μια ταιριαστή με το ύφος του κειμένου γραμματοσειρά, απαίτησε πολλή από την προσοχή μου, σταθερό χεράκι και αρκετό χρόνο (κάποια, βλέπετε - ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε - είχε τη φαεινή ιδέα να μη χρησιμοποιήσει stencil για τα γράμματα, αντίθετα επέλεξε να τα ζωγραφίσει ελεύθερα... καταλήγοντας στο τέλος να δουλεύει το χρώμα στις πολύ μικρές λεπτομέρειες με οδοντογλυφίδα για περισσότερη ακρίβεια! Ε, ναι, είμεθα και τελειομανείς...) Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα νομίζω πως με δικαίωσε στο τέλος.

 Λίγες λεπτομέρειες εδώ κι εκεί (όπως τα δαντελένια τυπώματα και οι ασημί χάντρες που ράφτηκαν πάνω τους, καθώς και η κορδέλα για τα χερούλια που καταλήγει σε φιογκάκια) έδωσαν την τελική πινελιά και η τσάντα μου ολοκληρώθηκε.

  (Μεταξύ μας; Νομίζω πως θα το καθιερώσω: είναι ωραίο κάτι που σου αρέσει και αγαπάς, να μπορείς να το "ενσωματώνεις" σε ένα αντικείμενο με διάφορους τρόπους και να το έχεις μαζί σου καθημερινά!) 

☺

   Σ΄αυτό το σημείο, θα ήθελα να σας δείξω κάτι που έλαβα εδώ και καιρό και λόγω της καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς αμέλησα να αναρτήσω.

  Είναι ένα πολύ όμορφο βραχιόλι από τη Μαρία Νι. (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...) και το MadeByHand και είναι το δώρο μου για τη διάκριση της φωτογραφίας μου στον τελευταίο διαγωνισμό Φωτογραφίζειν.

   Μαρία μου, σε ευχαριστώ για το υπέροχο δώρο σου! Μου άρεσε πάρα πολύ, να είσαι καλά!  

  Για όσους ενδιαφέρονται, ενημερώνω πως ο διαγωνισμός Φωτογραφίζειν που είχε σταματήσει προσωρινά για το καλοκαίρι, είναι να ξεκινήσει και πάλι κάπου τώρα το Σεπτέμβριο. Για περισσότερες πληροφορίες, συντονιστείτε στο ιστολόγιο της Μαρίας, πατώντας εδώ. 

  Όσο για μένα... σας έχω ένα νέο, πριν σας αφήσω. Αυτές τις μέρες βρίσκομαι εν μέσω πολυπόθητων ανακατατάξεων και αλλαγών: αλλάζω τόπο διαμονής και εργασίας, κάτι που κυνηγούσα να καταφέρω πολύυυυ καιρό (bye-bye νησάκι, γεια σας βουνά!) 

 Μέχρι και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, όλα είναι ρευστά, τίποτε δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμη για το πού ακριβώς θα δουλεύω και θα μένω. Θα μάθω περισσότερες λεπτομέρειες από αύριο. 

 Για λίγο λοιπόν, ίσως απέχω από τη γειτονιά, μέχρι να δω πού ακριβώς θα τακτοποιηθώ... και να δω και τι θα κάνω για να έχω ίντερνετ και να τα λέμε! 

Στέλνω πολλά φιλιά σε όλους και εύχομαι καλό μήνα και καλό φθινόπωρο να έχουμε!  

Να περνάτε όμορφα και να κάνετε όλα όσα σας ευχαριστούν! 

* Αν δεν έχετε διαβάσει ξανά Poe και θα θέλατε να γνωρίσετε τη γραφή του, σας προτείνω το βιβλίο που αγόρασα τώρα τελευταία: περιέχει 21 από τα διηγήματά του, μαζί με το ποίημά του "Το κοράκι", και είναι αυτό.

* Αν πάλι προτιμάτε να διαβάσετε μόνο το "Κοράκι", θα βρείτε το ποίημα στα αγγλικά εδώ (ίσως δυσκολευτείτε λίγο με την ιδιαίτερη χρήση της γλώσσας, αλλά αν γνωρίζετε καλά αγγλικά θεωρώ πως είναι καλύτερα να διαβάσετε πρώτα το ποίημα όπως γράφτηκε και όχι μεταφρασμένο).  

  Στα ελληνικά, το "Κοράκι" υπάρχει σε μορφή e-book και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν στον υπολογιστή σας από αυτό το σύνδεσμο. Κατά τη δική μου γνώμη, όμως, η καλύτερη μετάφραση (και απόδοση του νοήματος του ποιήματος στα ελληνικά) έχει γίνει από τον Κώστα Ουράνη, και μπορείτε να τη βρείτε εδώ, και μάλιστα μαζί με το πρωτότυπο κείμενο. 

* Εδώ μπορείτε να διαβάσετε λίγες περισσότερες πληροφορίες για τον Poe, για τη ζωή του, καθώς και για την (ομολογουμένως) αυτοκαταστροφική ιδιοσυγκρασία του.

   Πηγές που συμβουλεύτηκα για τις χρονολογίες: 1, 2

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα (Ιδιώνυμο, Κατερίνα Γώγου - αποσπάσματα)

  Με την ανάρτηση αυτή συμμετέχω στη στήλη της Μαρίας Νι. (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...), με τίτλο "Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα". 

(σ.σ. Το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...'' είναι στήλη του Μελωδία FM)

  Στόχος αυτής της εβδομαδιαίας στήλης, όπως λέει η Μαρία, είναι "να τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους. Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών".

 Διαβάζοντας κανείς το "Ιδιώνυμο" της Κατερίνας Γώγου*, αποσπάσματα του οποίου παραθέτονται εδώ, θα βρει πολλές εικόνες και καταστάσεις που παραμένουν επίκαιρες, πολλές καταθέσεις ψυχής που θα τον αγγίξουν. Ίσως μέσα σε όλες αυτές να βρει και ένα δικό του κομμάτι - κάποια δική του στιγμή, μέσα στο ποίημα.

Καλό σας Σαββατοκύριακο, καλά να περνάτε!

  Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940. Εργάστηκε από μικρή σε παιδικούς θεατρικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμς. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 ασχολήθηκε με την ποίηση, εγκαταλείποντας τον κινηματογράφο. 

  Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε με τίτλο "Τρία κλικ αριστερά", το 1978. Εξέδωσε επίσης τα βιβλία "Ιδιώνυμο"(1980)," Το ξύλινο παλτό"(1982)," Απόντες"(1986)," Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"(1988). Τα ποιήματά της είναι γνωστά για τον συνειρμικό, οργισμένο, επαναστατικό και αντισυμβατικό χαρακτήρα τους. 

  Το 1993 και σε ηλικία 53 ετών, η Κατερίνα Γώγου αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας χάπια και αλκοόλ. (πηγή)

  Το βιβλίο της "Ιδιώνυμο" μπορείτε να το βρείτε σε μορφή e-book και να το κατεβάσετε δωρεάν από αυτό το σύνδεσμο. 

Κ. Γώγου (Ιδιώνυμο)

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα (Υπόγειο, Ρίτα Μπούμη-Παπά)

Υπόγειο

Τους ήλιους δεν εμέτρησες

που σε ζητήσαν τόσα χρόνια

πού 'σαι γυναίκα

με τα γαλάζια τσίνορα

Σ’ έκρυψε στο φουστάνι της

η μαραμένη κοπέλα

πέντε χειμώνες σ’ έθαψαν

σε χιόνι λασπερό

Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται

απ’ τη νιότη σου

γι’ αυτό νωρίς βραδιάζει

πριν χορτάσεις

το μεσημέρι καίει

στα ψηλά τα δώματα

το κύμα του ξανθό

λούζει τους δρόμους

Πεθαίνεις με τους ποιητές

κάθε ηλιοβασίλεμα

τα χέρια σου μυρίζουν

απ’ τα μαλλιά τους

χτυπάει η καμπάνα

που δεν πιστεύεις πια

σε ξένη αυλή συνομιλείς

με το φεγγάρι

Σου ‘φερε ο Μιλόζ

φέτος την άνοιξη

την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να νοιαστεί

φουρτούνιασε τη γειτονιά

το φιλντισένιο αμάξι του

γίνου όμορφη, γίνου όμορφη,

στα περιβόλια θα σε δείξει

Έχεις ένα χαμόγελο

από μαργαριτάρια

ψαράδες Σικελοί

στο ταίριαξαν να το φοράς

ψάξε και βρες το

πριν σε κλείσει η νύχτα

σ’ ένα υπόγειο βαθύτερο

από τούτο

Ρίτα Μπούμη-Παπά (1906-1984)

  Με την ανάρτηση αυτή συμμετέχω στη στήλη της Μαρίας Νι. (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...), με τίτλο "Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα". 

(σ.σ. Το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...'' είναι στήλη του Μελωδία FM)

  Στόχος αυτής της εβδομαδιαίας στήλης, όπως λέει η Μαρία, είναι "να τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους. Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών".

  Η Ρίτα Μπούμη - Παπά (Σύρος, 1906 - Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και μεταφράστρια, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν σύζυγος του επίσης λογοτέχνη Νίκου Παπά. Έγραψε ποιήματα και πεζά, ενώ ασχολήθηκε και με την ταξιδιωτική λογοτεχνία. Υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού Ιόνιος Ανθολογία (από το 1929), εκδότρια των περιοδικών Εφημερίδα των ποιητών (1956-1958) και Κυκλάδες (1930-1932) και διευθύντρια του Ιδρύματος Περιθάλψεως Παιδιού (1930-1933). (πηγές: 1, 2)

  Το ποίημά της "Υπόγειο" μελοποίησαν και ερμήνευσαν οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας και συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο τους "Ζεστά ποτά" (1985).

  Ο Μιλόζ που αναφέρεται στο ποίημα, κατά πάσα πιθανότητα  (και με βάση τα λόγια του Πάνου Κατσιμίχα σε μια συναυλία τους) είναι ο Czeslaw Milosz (1911-2004), Πολωνός νομπελίστας ποιητής, ο οποίος γεννήθηκε σε μια περιοχή που σήμερα ανήκει στη Λιθουανία. Ο στίχος "Σου 'φερε ο Μιλόζ φέτος την άνοιξη" μάλλον παραπέμπει στα ποιήματα της συλλογής του "Τρεις χειμώνες" (1936: Trzy zimy (Three Winters); Warsaw: Władysława Mortkowicz). (πηγή)

Σιωπηλή εγκατάλειψη ~ 7ος διαγωνισμός "Φωτογραφίζειν"

"Σιωπηλή εγκατάλειψη"

[...]

Όσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα

στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας

με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω

στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη

για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα

μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα

μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω

ξένος και κουρελιάρης τώρα.

Μα όταν

μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω

ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα

κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν

το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά - απόκριση

για όσα περιμένω και δεν πήρα.

  Η διεξαγωγή του 7ου διαγωνισμού "Φωτογραφίζειν" στο ιστολόγιο της Μαρίας (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...) ολοκληρώθηκε χθες. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν "Εγκατάλειψη".

  Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί η συμμετοχή μου με τον τίτλο "Σιωπηλή εγκατάλειψη" συγκέντρωσε κατά την ψηφοφορία 22 βαθμούς και έλαβε τη 2η θέση!

   Ευχαριστώ πολύ τους φίλους που μου χάρισαν τη γνώμη τους και την ψήφο τους, καθώς και τη Μαρία για την άψογη φιλοξενία!

  Αν ενδιαφέρεστε και εσείς να λάβετε μέρος, ο 8ος διαγωνισμός "Φωτογραφίζειν" αναμένεται να ξεκινήσει την 1η Απριλίου και το νέο θέμα θα δοθεί από τον πρώτο νικητή. Περισσότερες πληροφορίες θα διαβάσετε τις επόμενες ημέρες στο ιστολόγιο της Μαρίας.

   Το κείμενο που συνοδεύει τη φωτογραφία μου είναι ένα απόσπασμα από το ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (1931-1996), "Ερείπια της Παλμύρας" (από την ενότητα "Ο θάνατος του Μύρωνα", 1954 - 1959/ Συγκεντρωτική συλλογή "Ο δύσκολος θάνατος", 1985). Περισσότερα για τη ζωή και το έργο του ποιητή μπορείτε να διαβάσετε εδώ. 

   Καλή Κυριακή!