Hey ho, let's go (again)

Καλό φθινόπωρο σε όλη την παρέα και καλώς σας (ξανα)βρίσκω!

  Εδώ γύρω ήμουν (και είμαι)· μπορεί να απείχα καιρό από το ιστολόγιο, να είστε σίγουροι όμως πως δεν σας ξέχασα.

Όμως να... το καλοκαίρι πάντα μου παίρνει το μυαλό. 

 Κι αυτό το καλοκαίρι που πέρασε, είχε όλα όσα θέλω να κλείνουν μέσα τους τα καλοκαίρια μου. 

  Πιστέψτε με, το φρόντισα φέτος αυτό όσο μπορούσα. 

  Δυσκολεύομαι πολύ πια να αντέξω τη χειμωνιάτικη μουρτζούφλα, το κρύο, τους φόρους, τον Ένφια, τα μνημόνια και τη ζοφερή πραγματικότητα που μας τυλίγει εδώ και χρόνια, αν δεν ανοίξω πρώτα καλά την ψυχή μου να ζεσταθεί στον καλοκαιρινό ήλιο. Τουλάχιστον αυτό μου το χρωστώ. 

  Το πορτοφόλι μου μπορεί να ανήκει πια στους κυβερνώντες, η ψυχή μου όμως ανήκει πάντα σε εμένα... κι αν μπορώ με το τίποτα (ή με κάτι ελάχιστο) να την κάνω να χαρεί, να ξεφύγει και να αντέξει όσα έπονται, ε, λοιπόν, γιατί όχι; (Στο κάτω-κάτω, αν δεν μου τα πάρουν, το σίγουρο είναι ότι δεν θα τα πάρω μαζί μου... σωστά;)

  Κι έτσι, το καλοκαίρι μου φιλοξένησε μέσα του δεκάδες (ξεμυαλιστικά) πράγματα:

• ταξίδια πάνω από τα σύννεφα, με προορισμό ενδιαφέροντες τόπους...

• καινούριες εμπειρίες και συνήθειες, καθώς και καινούριες γνωριμίες...

• παλιές αγάπες που όμως δεν λησμονήθηκαν ποτέ... 

"Λίμνη των Κύκνων" - Russian Ballet Theater

• πολύ περπάτημα σε πόλεις, θάλασσες, βουνά, δάση, ποτάμια και λίμνες...

• ξεχωριστές ανακαλύψεις που αποτυπώθηκαν στο μυαλό, στην καρδιά και στο φακό...

• χνουδωτά (και σαν αλεπουδίσια) μικρούλικα αυτιά, που ο κάτοχός τους γνώρισε για λίγο τη φιλοξενία μας...

• αρκετή ξεκούραση...

• λίγες δημιουργίες...

• τα ζεστά χαμόγελα των δικών μου ανθρώπων...

• χαρούμενες ουρές και τα γεμάτα αγάπη φιλιά και αγκαλιάσματα της Μόνας μου...

• παράθυρα ανοιχτά στο ηλιόφως...

• και πόρτες ανοιχτές σε νέες ευκαιρίες και συνεργασίες *.

  Και μ΄αυτά και μ΄εκείνα, να που έφτασε το φθινόπωρο.

 Είναι πάντοτε εποχή ξεκινήματος για μένα, πολλά πρέπει να διευθετηθούν από την αρχή, να οργανωθούν, να βρουν ξανά το δρόμο και τον τρόπο τους. Αυτή τη φορά ήταν όλα πιο εύκολα, και είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων γι΄αυτό. 

 Ο Σεπτέμβρης κοντεύει πια να τελειώσει, κι εγώ είμαι πλέον έτοιμη: έχω οργανωθεί, έχω οργανώσει, και επιστρέφω και πάλι εδώ να σας βρω.

 Ας περπατήσουμε ξανά παρέα στους δημιουργικούς δρόμους της γειτονιάς των ιστολογίων... και ας δούμε τι θα ανακαλύψουμε αυτή τη φορά.

________________________________________________________________

* Μιας και μίλησα για νέες συνεργασίες... θα ήθελα να πω δυο λόγια ειδικά για μία από αυτές: 

  Αυτό το μήνα ξεκίνησε η συνεργασία μου με το διαδικτυακό περιοδικό Makazine.

 Το πρώτο μου άρθρο παρουσιάζει το "Αηδόνι του Αυτοκράτορα", μια ιδιαίτερη και διαφορετική διαδραστική παιδική παράσταση, βασισμένη στο γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η Ξανθή Ταβουλαρέα, η οποία υπογράφει τη θεατρική προσαρμογή και τη σκηνοθεσία, μας μιλά για την ταυτότητα της παράστασης και για τα μηνύματά της.

  Οι φίλες μου Κατερίνα Βερίγκα (Just K) και Μαρία Κατσικερού (My Dreamland) έχουν κάνει απίστευτα αξιόλογη δουλειά στο Makazine: τα άρθρα του περιοδικού είναι όλα τους ένα κι ένα, προσεγμένα και με ποικίλη θεματολογία, και το team των συνεργατών του περιοδικού είναι πολύ δυνατό και πολλά υποσχόμενο - αισθάνομαι μεγάλη τιμή και χαρά που θα βρίσκομαι πλέον κι εγώ ανάμεσά τους.

 Σας καλώ λοιπόν να γνωρίσετε το Makazine, και ευελπιστώ πως θα το αγκαλιάσετε και εσείς όπως το αγκάλιασα κι εγώ.

Φθινόπωρο, θα μοιραστείς τη φορεσιά σου μαζί μου;

  Το φθινόπωρο η φύση είναι σκέτη μαγεία. Τα δέντρα, πριν γυμνωθούν για τον επερχόμενο χειμώνα, ντύνονται με πορτοκαλί, κίτρινες, κόκκινες και καφετιές φορεσιές και τα δάση φωτοβολούν με ζεστές λάμψεις. Στην ουσία, το κύκνειο άσμα κάθε φυλλοβόλου κλαδιού είναι μια πανδαισία χρωμάτων, όπου το κάθε φυλλαράκι - ακόμη και το τόσο δα - παίζει το δικό του, ξεχωριστό ρόλο. 

  Τα τελευταία χρόνια συλλέγω φθινοπωρινά φύλλα και τα αποξηραίνω, στεγνώνοντάς τα ανάμεσα σε σελίδες περιοδικών, μια τακτική που οι περισσότεροι από εμάς θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια. Ο κύριος στόχος μου είναι να διατηρήσω τα χρώματά τους αλώβητα και όλη αυτή την ομορφιά αναλλοίωτη στο χρόνο.   

  Κάποιες φορές το καταφέρνω, κάποιες άλλες όχι. Κοιτώντας τα, αυτό σκεφτόμουν: όσο όμορφα είναι αυτά τα φύλλα με τις ζεστές αποχρώσεις, άλλο τόσο εφήμερη είναι η ομορφιά τους. Κι εγώ ήθελα να τη φυλάξω για λίιιγο παραπάνω, κι αν θα ήταν δυνατόν, όχι κρυμμένη ανάμεσα στις σελίδες των περιοδικών. Αυτό που πραγματικά ήθελα, ήταν να την έχω για λίγο παρέα μου.

  Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα, και κάπως έτσι την προχώρησα... Επιστράτευσα χάντρες, νήματα, κορδόνια, μεταλλικά στοιχεία και ημιπολύτιμους λίθους και εγκλώβισα το φθινόπωρο μέσα σε λίγο υγρό γυαλί, μετατρέποντας αληθινά φύλλα σε έθνικ στολίδια του λαιμού και των αυτιών:

'

(Αυτό το κολιέ κάνει παρέα πλέον στην κουνιάδα μου... 

κι από ό,τι μου έχει πει, τα περνάνε μια χαρά οι δυο τους!)

  Τα σχήματα, τα στίγματα, τα νεύρα και οι χρωματικές ιδιαιτερότητες κάθε φύλλου, αναδεικνύονται υπέροχα με το υγρό γυαλί. Η αλήθεια είναι πως τα φύλλα συνεχίζουν να είναι ευαίσθητα, αλλά αυτό δεν με πειράζει. Ήξερα εξαρχής πως θα πάλευα ενάντια στη φθορά και πως ίσως δε θα μπορούσα να νικήσω για πολύ.

 Όμως, μια ακόμη ιδέα υλοποιήθηκε... και το φθινόπωρο μοιράστηκε για λίγο τη φορεσιά του μαζί μου. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω;

  Να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο, να περάσετε υπέροχα!

Δαχτυλίδια με vintage κουμπιά

Καλησπέρα σε όλη την παρέα, καλό μήνα να έχουμε!

  Οκτώβριος... πότε κιόλας; Οι μέρες μου κυλούν σαν το νερό, φεύγουν. Τις νύχτες και τα πρωινά έχει αρχίσει να έχει ψυχρούλα εδώ, και, παρέα με το (ζεστό, πια) καφεδάκι μου τα απογεύματα, ξεκίνησα και πάλι να δημιουργώ.

  Μερικά πράγματα μπορεί να αλλάζουν, κάποια άλλα όμως, όχι. Η καθημερινότητά μου μπορεί να μεταβάλλεται, νέες γνωριμίες και νέα μέρη να παίρνουν τη θέση των παλιών, όσα μου αρέσουν όμως, όσα ευχαριστούν το μέσα μου (οι "αγάπες" μου, αν προτιμάτε) δεν εγκαταλείπονται. Γιατί είμαι όλα αυτά, και όλα αυτά είναι εγώ. Η ζωή άλλωστε θα ήταν πολύ βαρετή χωρίς τη δημιουργία... και οι χαρές της θα ήταν σίγουρα πολύ λιγότερες.

 Για ακόμη μια φορά χρησιμοποίησα μερικά από τα vintage κουμπιά της συλλογής μου (όπως είχα κάνει και εδώ, παλαιότερα) για να φτιάξω τρία δαχτυλίδια. 

Σύρμα, vintage κουμπιά, τουρμαλίνης σε καρπουζί απόχρωση

Wire, vintage buttons, watermelon tourmaline

Σύρμα, vintage κουμπιά, ακρυλική χάντρα

Wire, vintage buttons, acrylic bead

Σύρμα, vintage κουμπιά, φεγγαρόπετρα, δαντέλα

Wire, vintage buttons, moonstone, lace

  Όσο τα κοιτώ, τόσο το βλέπω: δεν μπόρεσα πάλι να αντισταθώ στο χρώμα και στο φως. Ίσως γιατί χρειαζόμαστε λίγο χρώμα τώρα, κάτι φωτεινό, έτσι, για να ξορκίζουμε την επερχόμενη μουντάδα της εποχής, δίνοντας λίγο φως στο γκρίζο. Μέσα μας και έξω. Δε συμφωνείτε;

  (Το δικό μου γκρίζο πάντως δε θα΄ναι ποτέ μουντό, γιατί κλείνει μέσα του μια αχτίδα φωτός - μια φεγγαραχτίδα)...

 Φίλοι μου, εύχομαι ο Οκτώβριος να είναι ένας πολύ-πολύ καλός μήνας για εσάς, ένας μήνας που θα είναι γεμάτος ομορφιές, χαμόγελα και γλυκιές στιγμές!

  Φιλιά σε όλους!

Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου # 2: Παλιά Μεταλλεία

  Έχοντας ήδη κάνει τη βόλτα μας -πριν τις γιορτές- στο Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου και έχοντας ήδη περάσει από τον πρώτο σταθμό της διαδρομής (από το "Παλατάκι"), σήμερα θα προχωρήσουμε για να επισκεφθούμε το δεύτερο σταθμό μας. 

 Θα σε πάω να δεις τα παλιά Μεταλλεία, και την ομώνυμη παραλία. Θα οδηγηθούμε εκεί περπατώντας ένα στενό, χωμάτινο, κατηφορικό δρομάκι και κατεβαίνοντας αυτοσχέδια σκαλάκια που οδηγούν σε διάφορα επίπεδα.

Μη φοβάσαι, θα σε κρατώ! Εσύ απόλαυσε τη θέα, όπως θα κατεβαίνουμε.

Έχουμε τη θάλασσα στα δεξιά μας και αφήνουμε πίσω μας το Παλατάκι. 

Σου δείχνω τους βράχους... πρόσεξέ τους, και θα σου εξηγήσω στη διαδρομή!

Κατεβαίνουμε τα πρώτα, χωμάτινα σκαλάκια, και φτάνουμε στο πρώτο επίπεδο. 

Εδώ υπάρχουν όρθιοι κυκλικοί κάμινοι... κι εμείς, τους παρατηρούμε από ψηλά. 

Κοίτα! Να εκεί, κάτω χαμηλά. 

Οι τουρίστες που έρχονται το καλοκαίρι, έχουν μια συνήθεια εδώ, ένα έθιμο: 

σχηματίζουν μηνύματα με πετρούλες. Γράφουν τα ονόματά τους, σχηματίζουν καρδιές... 

αφήνουν ένα μικρό, προσωρινό σημαδάκι πως κάποτε, πέρασαν από εδώ. 

Κατηφορίζουμε στο επόμενο επίπεδο. 

Εδώ μπορείς να δεις καλύτερα τις κυκλικές καμίνους. 

Κάποτε ήταν τέσσερις, τώρα έχουν απομείνει μόνο τρεις. 

Θυμάσαι τα βράχια που σου ζήτησα να προσέξεις; 

Κατεβαίνοντας επίπεδο, πλησιάσαμε πιο κοντά τους. 

Είμαστε μπροστά από τη μία βραχονησίδα 

και παρατηρούμε μια παλιά μεταλλική κατασκευή.

Ξέρεις τι είναι;

Είναι μια παλιά σκάλα φόρτωσης, από εδώ φορτωνόταν το μετάλλευμα στα πλοία.

Στέκει τώρα μόνη της, γερασμένη... εγκαταλειμμένη.

Μετράει τις πληγές της και περιμένει ένα ανθρώπινο χέρι να τη βοηθήσει, 

για να λειτουργήσει πάλι από την αρχή.

Από εδώ μπορείς να θαυμάσεις την παραλία των Μεταλλείων.

Το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη, θα τη βρεις κάπως έτσι...

Το χειμώνα, όμως, θα τη συναντήσεις έτσι.

Γαλήνια. Χωρίς καθόλου κόσμο. Ανοργάνωτη. Όμορφη.

Από ό,τι κατάλαβες ήδη, έτσι την αγαπώ.

Είδες; Έχουν φτιάξει κι ένα τεράστιο λαβύρινθο, χρησιμοποιώντας μεγάλες πέτρες!

Τα σκαλάκια τελείωσαν. Έχουμε να ακολουθήσουμε ένα χωμάτινο δρόμο τώρα.

Το χώμα είναι καφε-μαύρο... καταλαβαίνεις αμέσως την παρουσία του μεταλλεύματος στη σύστασή του.

Η φύση πάντοτε ζωγράφιζε τους καλύτερους πίνακες, δε συμφωνείς;

Έλα να σου δείξω το αγαπημένο μου σημείο: 

δεν ξέρω να σου πω σε τι χρησίμευε αυτό το κτίριο... 

αλλά το αγαπώ. Το αγαπώ όταν ο ήλιος το χαϊδεύει...

... το αγαπώ και όταν στέκει στη συννεφιά. Αγαπώ το σχήμα του, 

τον τρόπο που μεταβάλλονται τα χρώματά του μέσα στην ημέρα. 

Αν ήμουν σκηνοθέτης, θα το διάλεγα σίγουρα για κάποια ταινία!

Το δρομάκι συνεχίζει: τώρα έχουμε κτίρια και δεξιά, και αριστερά μας. 

Στα δεξιά, η οροφή του κτιρίου είναι διάτρητη από μεγάλους σωλήνες.

Έλα να ρίξουμε μέσα μια κλεφτή ματιά! 

Πρόσεχε μην πέσεις, εμείς στεκόμαστε ψηλότερα στο χώμα 

- είμαστε στο ύψος της οροφής του κτιρίου.

Πρέπει να σκύψουμε ελαφρά για να δούμε μέσα.

Στα αριστερά μας, τέσσερις τεράστιοι κεκλιμένοι κλίβανοι.

Από εδώ προωθούνταν λοιπόν το μετάλλευμα... προς το κτίριο στα δεξιά μας.

Γι΄αυτό και είχε τόσους σωλήνες στην οροφή του, λες;

Στενοχωριέμαι που δεν υπάρχει πουθενά μια βοηθητική πινακίδα, να ξέρουμε τι βλέπουμε...

Κατηφορίζουμε το δρομάκι και μετά από μια μικρή στροφή, φτάνουμε στην παραλία.

Από τη μια πλευρά, κτίρια... από την άλλη η θάλασσα. 

Ναι, είναι τα κτίρια που βλέπαμε πριν! Τώρα είμαστε στο σωστό ύψος... 

Κοίτα! Μια κούνια... κι ένα παγκάκι. Μοιάζουν σαν να μας περιμένουν!

Γωνιές, κρύπτες και εσοχές...

Υπάρχουν αρκετά δέντρα στην παραλία.

Φύση και ανθρώπινα έργα, σε απόλυτη αρμονία.

Μια σκάλα είναι αγκαλιά με ένα δέντρο εδώ!

Ή, ένα δέντρο αγκαλιά με μια σκάλα... :)) 

Συναντάμε πάλι έργα σε μάρμαρο. 

Είναι του Κ. Λόβουλου, του Θασίτη γλύπτη και ζωγράφου.

Βρίσκονται παντού.

Η άμμος της παραλίας είναι ανοιχτόχρωμη. 

Γύρω από το μαρμάρινο έργο, λευκό τρίμμα μαρμάρου

έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το χρώμα που έχει το χώμα!

Αχ... θάλασσα... ιώδιο...

Κάτω από την άμμο, το κύμα φανερώνει βραχώδεις σχηματισμούς, σαν πλάκες.

Όλη η παραλία είναι έτσι! 

Υπάρχει ένα αναψυκτήριο εδώ. 

Λειτουργεί όμως μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, τώρα είναι κλειστό.

Δεν με πειράζει, εσένα; 

Δεν είναι πανέμορφο, ακόμη κι έτσι;

Μέσα από τους οξειδωμένους -από την αλμύρα- καθρέφτες, 

βλέπω τα δέντρα και τη θάλασσα να μας παρατηρούν.

Αυτή η παραλία έχει τους δικούς της θησαυρούς.

Ένα κομμάτι γυαλί, λείο από τη θάλασσα, ακτινοβολεί στο φως του ήλιου.

Θα το κρατήσω.

Πρέπει να επιστρέψουμε, νυχτώνει.

Ανεβαίνουμε... και απολαμβάνουμε για άλλη μια φορά τη θέα.

Σ΄ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου και σ΄αυτή τη βόλτα! 

Ήταν μεγάλη... και σε κούρασα.

Όμως, πες μου: πέρασες καλά;

Μεταλλεία – Εργοστάσιο Μεταλλουργίας

 "Εγώ, το εργοστάσιο μεταλλουργίας, είμαι ο 2^ος σταθμός της διαδρομής σας στο «Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου». Οι ειδικοί με θεωρούν ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά βιομηχανικά μνημεία,  αντίστοιχο του Λαυρίου, της Σαρδηνίας (Ιταλία), της Μάντσα (Ισπανία), της  Ίντρια (Σλοβενία), της Ρουρ (Γερμανία), του Λε Κρεσώ (Γαλλία) και του Αίρον Μπριτζ (Μεγάλη Βρετανία). Δημιουργήθηκα από τη γερμανική εταιρεία “Minengeselischaft Fr. Spiedel”, to 1903.

Περιελάμβανα:

- Συγκρότημα εμπλουτισμού με μηχανήματα θραύσης, λειοτρίβησης, πλύσης με θαλασσινό νερό, μηχανική διαλογή-ταξινόμηση και διαλογή δια χειρός. Η μονάδα είχε δυνατότητα πλύσης 300 τόνων υλικού την ημέρα.

- Συγκρότημα φρύξης, με κλιβάνους και φρεατοκαμίνους, Υπήρχαν 4 όρθιοι κυκλικοί κάμινοι ύψους 6.5 μ. που κατεργάζονταν 20-22 τόνους καλαμίνας ανά 8ωρο και 4 κεκλιμένοι κλίβανοι  μήκους 12 μ.

- Μηχανοστάσιο κίνησης με ηλεκτρικό σταθμό, που υποστήριζε τη λειτουργία μηχανημάτων για την προπαρασκευή του υλικού, την άντληση θαλασσινού νερού για την πλύση του μεταλλεύματος και την περιστροφή των κλιβάνων.

- 3 κινητήρες ντίζελ, ισχύος 250, 160 και 25 ίππων.

- Χώρο ενσάκισης του οξειδίου του ψευδαργύρου (ZnO) που παραγόταν από τη φρύξη.

- Σκάλα φόρτωσης δεξιά στην ακτή, από την οποία μεταφορτωνόταν το υλικό σε φορτηγίδες και στη συνέχεια μεταφέρονταν σε ατμόπλοια τα οποία φόρτωναν 3.000 ως 5.000 τόνους μεταλλεύματος.

  Η ιστορία μου είναι γεμάτη περιπέτειες: Κατά τη διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου, το 1916, οι εγκαταστάσεις καταλήφθηκαν από γαλλικά στρατεύματα, οπότε μεγάλο μέρος τους καταστράφηκε.  Το 1925 η νέα εταιρεία που με διαχειρίστηκε, προχώρησε στην αποκατάσταση και την επέκτασή μου. Επαναλειτούργησα για λίγο την περίοδο 1933-1936 και μετά ξανά, υπό άλλη εταιρεία, μεταξύ 1950-1962.

   Το 1963 οι εγκαταστάσεις μου παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Υπουργείο Βιομηχανίας κι από τότε είναι ανενεργές.

  Σύμφωνα με τις διεθνείς χάρτες και τις σύγχρονες επιστημονικές  προδιαγραφές, συγκροτώ όσον αφορά  την ακεραιότητα, την αυθεντικότητα και τη μοναδικότητά μου, σε εθνικό και ίσως σε περιφερειακό επίπεδο, ένα πλήρες μνημείο άξιο προς διάσωση και προστασία. Δίκαια επομένως διεκδικώ την ανάδειξή μου ως υπαίθριο μουσείο, γεωπάρκο ή/και μεταλλευτικό αρχαιολογικό πάρκο, με εκπαιδευτικό, μουσειολογικό και ιστορικό ρόλο."

Πηγές:

- «Ορυχεία στο Αιγαίο-Βιομηχανική Αρχαιολογία στην Ελλάδα, εκδόσεις Μέλισσα, Αθήνα 2009

- ΙΓΜΕ: «Καινοτόμες Τεχνολογικές – Τεχνικές Καταγραφής και Αξιοποίησης  Απορριμμάτων Μεταλλευτικής και Μεταλλουργικής Βιομηχανίας και Εγκαταλειμμένων Δημοσίων Μεταλλείων. Πιλοτικές Εφαρμογές», Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα», Γ΄Κ.Π.Σ.

 (Πιστή μεταφορά του κειμένου που αναγράφεται σε μια πινακίδα, η οποία 

βρίσκεται αναρτημένη στο τέλος της διαδρομής, στην παραλία των Μεταλλείων).

Πίσω στο χρόνο ~ Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου # 1: "Παλατάκι"

  Εν μέσω των Χριστουγεννιάτικων προετοιμασιών, τι θα έλεγες να χαλαρώναμε λιγάκι, πηγαίνοντας μια βόλτα εσύ κι εγώ;

  Πριν λίγο καιρό "μπήκαμε" μαζί μέσα στη φωτογραφία (κάτω αριστερά, θυμάσαι);... και περπατήσαμε το δικό μας μονοπάτι, γνωρίζοντας έναν όμορφο τόπο. Σου είχα τάξει τότε, πως η βόλτα μας θα συνεχιστεί.

Δε σε ξέχασα. 

  Σήμερα, θα "μπούμε" μέσα στη δεξιά φωτογραφία και θα χαράξουμε κι εκεί το δικό μας μονοπάτι.

Πιάσε το χέρι μου... και...

φύγαμε.

Οι φωτογραφίες/συμμετοχές μου στον 3ο διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν", που έγινε το Νοέμβριο 

στο ιστολόγιο της Μαρίας (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...)   ~   Θέμα: "Ο δρόμος"

  Είχαμε σταματήσει την προηγούμενη φορά στην αρχή ενός ανηφορικού δρόμου, πνιγμένου στα δέντρα, θυμάσαι; Έλα να τον ακολουθήσουμε, κάπου οδηγεί...

  Από τη μια πλευρά η θάλασσα, από την άλλη ένα δασάκι...

...και μια πινακίδα. Εξηγεί τι πρόκειται να συναντήσουμε εδώ:

   Τώρα κατάλαβα πού είμαστε!! Εσύ; 

   Βρισκόμαστε στην αρχή του Μεταλλευτικού Συγκροτήματος της Θάσου (Λιμενάρια).

  Ευθεία μπροστά μας, ένα κτίριο υψώνεται αγέρωχα. Δεν είναι ένα τυχαίο κτίριο: αυτό είναι το "Παλατάκι" των Λιμεναριωτών. Εδώ έμενε ο Γερμανός επιχειρηματίας Fr. Speidel, ιδρυτής της ομώνυμης μεταλλευτικής εταιρείας. Το κτίριο είναι παλιό, είναι πάνω από 100 ετών. Και έχει μεγάλη ιστορία*...

   Αυτό που τώρα αντικρίζεις, είναι η πλαϊνή του όψη. Η πρόσοψή του βλέπει προς τη θάλασσα και είναι αυτή που φαίνεται από τα Λιμενάρια. 

  Αν και δεν επιτρέπεται η είσοδος, η περίφραξη σε αρκετά σημεία είναι ανοιχτή. Κάτι μου λέει πως δεν είμαστε οι μόνοι που θελήσαμε να το δούμε... Θα προσπαθήσω να σε βάλω μέσα να το δεις κι εσύ. Ίσως δε θα έχεις άλλη ευκαιρία...

  Πριν δοκιμάσουμε όμως να μπούμε, έλα να κάνουμε το γύρο του. Κοίτα τι επιβλητικό δείχνει από μπροστά! Σαν να αγγίζει τον ουρανό...

Είναι πολύ μεγάλο κτίριο, τελικά! Και αρχιτεκτονικά έχει ενδιαφέρον, τι λες;

   Περπατώντας γύρω του, θα δεις σημεία του κτιρίου πληγωμένα... από τον χρόνο και από ανθρώπινα χέρια.

   Θα δεις όμως και σημεία του που δε φανερώνουν με τίποτε την πραγματική τους ηλικία. 

   Το κτίριο είναι γεμάτο εισόδους και παράθυρα. 

   Βλέπεις τον ουρανό; Μοιάζει σαν να έστρωσε ένα μπαμπακένιο χαλί πάνω από το Παλατάκι. 

   Μακάρι να το προστατεύαμε κι εμείς οι άνθρωποι, έτσι όπως το προστατεύει ο ουρανός...

  Λυπάμαι να το βλέπω πληγωμένο έτσι, από το χέρι μας. Άντεξε το πέρασμα του χρόνου, εμάς τους ανθρώπους θα μας αντέξει άραγε; Και για πόσο ακόμη;

   Αυτό το κτίριο το ερωτεύεται η ματιά σου: είτε το βλέπεις από κοντά, είτε από μακριά, σου ασκεί μια έλξη. Είναι λογικό που έγινε έμβλημα του χωριού με την πάροδο του χρόνου, δε συμφωνείς;

Όποια ώρα της ημέρας και να το δεις, σε μαγεύει. 

Δε σου θυμίζει λίγο τους πύργους των παραμυθιών;

   Στον περιβάλλοντα χώρο του, μέσα στο δασάκι, έχει κι άλλα πράγματα για να ανακαλύψεις: ένα εκκλησάκι... και πολλά, διάσπαρτα μαρμάρινα έργα του Λιμεναριώτη γλύπτη και ζωγράφου Κώστα Λόβουλου.

Βαρβάρα μου (Κέρινα Ποιήματα) για σένα!

   Καιρός να μπούμε στο εσωτερικό του. 

   

  Σσσςςς... Δε θέλω να χαλάσουμε την ησυχία του, όπως κάνουν όλοι οι άλλοι.

  Θέλω να σωπάσουμε, η στιγμή είναι ιερή, ιδιαίτερη: θα μπούμε μέσα σ΄ένα κτίριο που στέκεται αγέρωχο πάνω από έναν αιώνα... Σε ένα κτίριο που άλλοτε ήταν κατοικία, άλλοτε στέγασε γραφεία... σ΄ένα κτίριο που κάποτε έσφυζε από ζωή... και τώρα, εδώ και χρόνια, μένει σιωπηλό.

  Έλα. Πρόσεχε το βήμα σου.

   Εγκατάλειψη... ερημιά... καταστροφή... φως και σκοτάδι σε ατέρμονους εναγκαλισμούς. Το κτίριο ανασαίνει. Ύψος, κολόνες, επίπεδα, όροφοι. Κλειστά παντζούρια. Πατώ γυαλιά από τα σπασμένα παράθυρα - πρόσεχε!

  Και πάλι το ανθρώπινο χέρι. Αχ, αυτό το χέρι... ξέρεις ότι αγαπώ τα graffiti, αλλά τούτο εδώ με στενοχώρησε. 

Όπως και όλα τ΄άλλα. 

   Ας ρίξουμε μια κλεφτή ματιά από εδώ στο χωριό, στη θάλασσα, στον ουρανό... (τι έβλεπαν έξω, αλήθεια, όσοι ζούσαν εδώ τότε;) κι ας συνεχίσουμε. 

   Μας μένει ακόμη να πάμε προς εκείνο το φως, προς το τέλος του μεγάλου διαδρόμου. Από πού έρχεται όλο αυτό το φως; 

   Ω! Κοίτα! Μια σκάλα... και διακρίνω ένα ζωγραφιστό σοβατεπί χαμηλά, το βλέπεις;

  Δεν μπορούμε, φυσικά, να την ανεβούμε αυτή τη σκάλα - είναι επικίνδυνο. Αλλά δεν θα αντισταθούμε και στον πειρασμό να κοιτάξουμε προς τα πάνω.

 Φαντάζομαι τον Speidel να κινείται εδώ... να ανεβαίνει... άραγε να ήταν εδώ ο χώρος χαλάρωσής του; 

   Ψηλά στο ταβάνι, σώζονται ακόμη κάποιες ζωγραφικές παραστάσεις.

   Δεν υπάρχει κάτι άλλο να δούμε εδώ. Φεύγουμε ήσυχα, όπως ήρθαμε. Και προχωράμε. 

  Στο δρόμο μας, αντικρίζουμε ένα σπιτάκι. Παρατημένο; Δεν ξέρω. Πάντως, στην πόρτα του, κάποιος στέκεται και μας παρατηρεί...

Επόμενη στάση μας είναι οι Αποθήκες Μεταλλείων. "Πίσω στο χρόνο", λοιπόν...

Παράθυρα που σου μιλούν... 

... κι ένας παιχνιδιάρης, γαλανός ουρανός να ξεπροβάλλει από μέσα.

Δεν υπάρχει οροφή.

  Ένα μέρος των Αποθηκών έχει συντηρηθεί και χρησιμοποιείται σήμερα για εκδηλώσεις, κυρίως το καλοκαίρι, από το Πολιτιστικό Σύλλογο Λιμεναρίων "Το Κάστρο" και άλλους φορείς. Δίνονται συναυλίες εδώ, θεατρικές παραστάσεις και διοργανώνονται εκθέσεις.  

    Αυτή είναι η είσοδος στο χώρο, η οποία πλαισιώνεται από δυο έργα του Κ. Λόβουλου.

   Ας ρίξουμε κι εδώ μια κλεφτή ματιά...

  Το κτίριο που βλέπουμε μέσα στο εσωτερικό της αυλής, είναι η μία από τις δύο σκεπαστές αίθουσες που έχουν επισκευαστεί και λειτουργούν σήμερα. Ο χώρος της αυλής το καλοκαίρι είναι που φιλοξενεί τις παραστάσεις. 

   Έχω κι αλλού να σε πάω... αλλά θα το αφήσω για την επόμενη φορά. 

   Θα έρθεις;

Μήνυμα Ψυχής

   "Γεια σας. Είμαι ο πρώτος σταθμός της διαδρομής σας στο Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου. Θα ήθελα να σας διηγηθώ την ιστορία μου και να σας εκμυστηρευτώ τα παράπονά μου, γιατί όλα αυτά τα χρόνια σας παρακολουθώ και απορώ αν όντως με γνωρίζετε κι αν πραγματικά νοιάζεστε για μένα.

  Καταρχήν να σας συστηθώ. Το όνομά μου είναι "Παλατάκι". Με βάπτισαν έτσι οι ντόπιοι κάτοικοι, λόγω της μεγαλοπρεπούς κατασκευής μου. Γεννήθηκα στις αρχές του 1900 και σχεδιαστής μου ήταν ο Ιταλός αρχιτέκτονας Pietro Arigoni. Με θεωρούν το πιο εντυπωσιακό από όλα τα κτίρια διοίκησης των νησιών του Αιγαίου. Με περιβάλλει ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά μνημεία της Μεσογείου. Αρχικός ιδιοκτήτης μου ήταν ο Γερμανός Speidel, κάτοχος της ομώνυμης μεταλλευτικής εταιρείας, η οποία ήρθε στη Θάσο για να εγκαινιάσει τη σύγχρονη περίοδο της μεταλλευτικής δραστηριότητας του νησιού. Λειτούργησα ως κατοικία, στέγασα τα γραφεία της επιχείρησης και γνώρισα ένδοξες εποχές. Από τότε παρακολουθώ από εδώ ψηλά το χωριό, τα Λιμενάρια, που δημιουργήθηκε χάρη στις δραστηριότητες που στέγασα. Άλλαξα πολλούς ιδιοκτήτες και χρήσεις, ακολουθώντας την πολυκύμαντη ιστορία του τόπου και συμβάλλοντας στην ανάπτυξή του. Στέγασα σπουδαία αλλά και καθημερινά γεγονότα, συνόδευσα και προκάλεσα τη φαντασία των παιδιών, αφουγκράστηκα τους έρωτες, τις πίκρες, τους αγώνες και τις χαρές των μεγάλων.

  Όταν, τη δεκαετία του ΄60 ήρθε το τέλος της μεταλλευτικής δραστηριότητας, άρχισαν να με εγκαταλείπουν. Έμεινα να κοιτώ από ψηλά τα χρόνια να περνούν, τις γενιές να διαδέχονται η μία την άλλη, τον κόσμο να αλλάζει, να γίνονται όλα πιο γρήγορα και πιο τρελά. Καρτερούσα να μου δώσει κάποιος λίγη σημασία, να ξανανιώσω λίγη ζωή μέσα μου. Από το 1982, μετά από μελέτες και με συνεχείς υπουργικές αποφάσεις, με χαρακτηρίζουν διατηρητέο μνημείο. Κάποιες φορές μάλιστα, επιχείρησαν να με επισκευάσουν. Ένιωσα τέτοια χαρά και ανακούφιση! Φαντάστηκα ότι θα ζούσα ξανά την αίγλη και τη δημιουργικότητα του παρελθόντος.

   Οι εργασίες όμως σταμάτησαν, μαζί και τα όνειρα. Η απογοήτευσή μου για τους ανθρώπους μεγάλωσε. Ένιωθα πιο μόνο από ποτέ. Με τόσους χωρίς αντίκρισμα τίτλους, νιώθω σαν στρατηγός σε αποστρατεία, που μου απονέμουν τιμητικά παράσημα περιμένοντάς με πότε να πεθάνω, να καταρρεύσω. Έρχονται βάνδαλοι και με λεηλατούν. Καταστρέφουν τις διακοσμήσεις μου. Το τελειωτικό χτύπημα φαίνεται όμως ότι έρχεται τώρα: κόντρα στις διεθνείς, ευρωπαϊκές και εθνικές αρχές που διέπουν τα αρχιτεκτονήματα του είδους μου,υποτιμούν την αξία μου, θέλουν να με αποκόψουν από το υπόλοιπο μνημείο και να με καταστήσουν θύμα των οικονομικών μέτρων που επιβάλλουν στην Ελλάδα. 

  Ωστόσο, εξακολουθώ να στέκομαι εδώ, πληγωμένο, ανήσυχο, αλλά περήφανο. Γι΄αυτό, εσύ, που διαβάζεις σήμερα όλα αυτά, σκέψου ότι έχεις τη δύναμη να με σώσεις και να με αναδείξεις. Ο χρόνος μου τελειώνει. Βιάσου λοιπόν! Νιώσε την αξία μου, για να την προσφέρεις σ΄εσένα και στις επόμενες γενιές. Σαν όπλο σ΄αυτή σου τη μάχη χρησιμοποίησε τη μοναδική μου ιστορία, την καλλιτεχνική μου αξία. Για να σηκώσεις κάποια μέρα το κεφάλι σου, να με κοιτάξεις και να μη νιώσεις λύπη, αλλά περηφάνια. Για να γεμίσεις από την ομορφιά μου."

(Πιστή μεταφορά του κειμένου που αναγράφεται σε μια πινακίδα, 

η οποία βρίσκεται αναρτημένη έξω από το "Παλατάκι").

Το Παλατάκι, σμιλεμένο σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι φελιζόλ και 

ζωγραφισμένο με φροντίδα, κοσμεί την πρόσοψη ενός σπιτιού στα Λιμενάρια.