Φαράγγι Καλυψώς, Κίσσαβος

  Χρόνια πολλά και καλά σε όλους!

  Καιρό πριν από το Πάσχα πληροφορηθήκαμε για ένα ιδιαίτερο και πολύ όμορφο σημείο του Κισσάβου: το Φαράγγι της Καλυψώς. 

  Και εγώ και ο σύντροφός μου ζούμε, κινούμαστε και ταξιδεύουμε στην ευρύτερη περιοχή χρόνια και χρόνια τώρα, το φαράγγι αυτό όμως δεν το είχαμε ακούσει ξανά... σκεφτήκαμε λοιπόν πως τώρα ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να το αναζητήσουμε.

 Ψάχνοντας για περισσότερες πληροφορίες στο διαδίκτυο μάθαμε πως το φαράγγι της Καλυψώς βρίσκεται στην περιοχή του Κόκκινου Νερού, πάνω από το χωριό Καρίτσα. 

 Σε κάποια σημεία του είναι προσβάσιμο με τα πόδια μέσω πεζοπορικών διαδρομών, ενώ σε άλλα απαιτείται η χρήση αναρριχητικού εξοπλισμού. 

 Στο φαράγγι υπάρχει πυκνή βλάστηση (κουμαριές, οξιές και πολλές καστανιές), πολλά τρεχούμενα νερά, μικροί καταρράκτες και μικρές βάθρες. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι το μυστικό ξέφωτο που βρίσκεται στην καρδιά του φαραγγιού, όπου υπάρχει ένας μεγάλος, διπλός καταρράκτης ύψους 70μ., ο οποίος καταλήγει σε μια λίμνη, κατάλληλη για κολύμπι τους ζεστούς μήνες του χρόνου. 

 Ως εδώ όλα καλά... είχαμε ήδη ενθουσιαστεί με όσα είχαμε διαβάσει. Προσπαθώντας να προγραμματίσουμε την επίσκεψή μας όμως, άρχισαν τα δύσκολα: οι πληροφορίες που βρίσκαμε στο διαδίκτυο είτε δεν ήταν σαφείς, είτε ήταν ελλιπείς, είτε ήταν συγκεκχυμένες. 

  Αποφασίσαμε τελικά να ξεκινήσουμε και να δούμε στην πορεία πώς ακριβώς θα βρούμε το φαράγγι και πώς θα κινηθούμε γενικότερα, έχοντας υπόψη μας πως δεν είμαστε έμπειροι αναρριχητές, δεν έχουμε αναρριχητικό εξοπλισμό, το αυτοκίνητό μας δεν είναι 4x4 και πως η φυσική μας κατάσταση είναι αυτή ενός μέσου ανθρώπου. 

 Οι πεζοπορικές διαδρομές για το Φαράγγι είναι δύο και έχουν ικανοποιητική σήμανση από τον ΕΟΣ (πινακίδες και κόκκινα και μπλε σημάδια). 

  Η μία διαδρομή ξεκινά από το Κόκκινο Νερό, ανεβαίνει προς την Καρίτσα και συνεχίζει έπειτα για το φαράγγι. Η άλλη ξεκινάει από την Καρίτσα (σε κάποιο σημείο οι δύο διαδρομές συναντιούνται) και συνεχίζει και αυτή προς το φαράγγι ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο. 

  Εμείς προτιμήσαμε τη δεύτερη ως πιο σύντομη και για αυτή θα σας δώσω οδηγίες σήμερα, αν θέλετε να το επισκεφθείτε.

• Ορεινή πεζοπορική διαδρομή: Καρίτσα-Φαράγγι Καλυψώς •

  Ερχόμενοι από Λάρισα, περάσαμε τα Τέμπη και στρίψαμε στη διασταύρωση για Ομόλιο-Στόμιο. Συνεχίσαμε ώσπου βρήκαμε τη διασταύρωση για την Καρίτσα. Ανεβαίνοντας το βουνό, η θέα προς τα παράλια είναι μαγευτική.

  Διασχίσαμε την Καρίτσα και αμέσως μόλις βγήκαμε από το χωριό συναντήσαμε στα δεξιά μας ένα χωματόδρομο. Αυτός ο χωματόδρομος είναι η αρχή της διαδρομής για το Φαράγγι και υπάρχει και η ανάλογη σήμανση.

 Ο χωματόδρομος είναι φαρδύς, αλλά κακοτράχαλος σε αρκετά σημεία (μεγάλες πέτρες ξεπροβάλλουν στο οδόστρωμα) έτσι δε θα έλεγα ότι είναι και ο πλέον κατάλληλος για ένα συμβατικό αυτοκίνητο (όχι δηλαδή 4x4). Τον ακολουθήσαμε για λίγο πολύ προσεκτικά και έπειτα φτάσαμε σε μια διχάλα: δεξιά ο δρόμος πηγαίνει προς την Αγ. Τριάδα, αριστερά συνεχίζει προς το Φαράγγι. Σε εκείνο το σημείο βρήκαμε χώρο και αφήσαμε το αυτοκίνητό μας για να συνεχίσουμε με τα πόδια πια.

 Κάναμε καλά, γιατί έπειτα ο χωματόδρομος είχε αρκετά δύσκολα σημεία. Η συμβουλή μου επομένως είναι να κάνετε το ίδιο αν έρθετε από αυτή την πλευρά, ώστε να μη ρισκάρετε τυχόν προβλήματα στο αυτοκίνητό σας. (Μπορείτε βέβαια να αφήσετε το αυτοκίνητο και πιο πριν, αλλά θα περπατήσετε πολύ περισσότερη ώρα και το σύνολο σχεδόν του χωματόδρομου).

  Η σήμανση του ΕΟΣ είναι πολύ βοηθητική και δεν σε αφήνει να χαθείς. Υπάρχουν σημάδια παντού, επάνω σε δέντρα και επάνω στα βράχια. 

→ Αν μάλιστα έχεις και το σκύλο σου μαζί, όπως είχαμε εμείς τη δική μας λαμπραντορίνα, να είσαι σίγουρος ότι δε θα χαθείς με τίποτα και θα περπατάς στο δάσος με ασφάλεια! Διαπιστώσαμε πως το σκυλί μας ακολουθούσε από ένστικτο το μονοπάτι (μυρίζοντας ίσως τις οσμές άλλων ανθρώπων που πέρασαν από εκεί πριν από εμάς) και επιπλέον μας προειδοποιούσε κάθε φορά που μας πλησίαζε κάποιος άλλος περιπατητής.

  Από ένα σημείο και έπειτα η διαδρομή γίνεται καθαρά δασική, που σημαίνει ότι φεύγεις από το χωματόδρομο και κινείσαι πια σε ένα στενό μονοπάτι, χωμένο μέσα στο πυκνό δάσος.

  Παρόλο που η διαδρομή δεν αναφερόταν στο διαδίκτυο ως ιδιαίτερα δύσκολη, στο τελευταίο κομμάτι της αμέσως πριν το ξέφωτο και τον καταρράκτη ήταν αρκετά απαιτητική και κουραστική. Χρειάστηκε να αναζητήσουμε μακριά ξύλα για στηρίγματα και να κάνουμε δύσκολες και απότομες καταβάσεις στο στενό μονοπάτι, πάνω από ρίζες και ανάμεσα από μεγάλα βράχια.

  Φτάνοντας όμως στο ξέφωτο, αυτό που αντικρίζεις (και το οποίο παραμένει ως το τέλος πολύ καλά κρυμμένο) σε αποζημιώνει. Πρόκειται για ένα μοναδικό θέαμα... και εδώ, θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν.

Η πρώτη εικόνα της λίμνης που αντικρίζεις, 

φτάνοντας στο τέλος του δασικού μονοπατιού.

Και ο μεγάλος καταρράκτης.

Τα νερά είναι κρυστάλλινα και παγωμένα...

... και υπάρχει άπλετος χώρος για ξεκούραση.

 Για να φτάσουμε από το σημείο όπου αφήσαμε το αυτοκίνητο ως τον καταρράκτη, περπατήσαμε λίγο παραπάνω από μιάμιση ώρα (ο χρόνος είναι χωρίς στάσεις και με μέτριας ταχύτητας περπάτημα). 

→ Το βηματόμετρό μας έδειξε περίπου 13.700 βήματα πήγαινε-έλα... και το αναφέρω ενδεικτικά, αν θέλετε να υπολογίσετε κατά προσέγγιση πόση απόσταση πρόκειται να διανύσετε αν ακολουθήσετε την ίδια διαδρομή.

  Για μένα κατάλληλες εποχές για να επισκεφθείτε το σημείο είναι η άνοιξη και το τέλος του καλοκαιριού / αρχή του φθινοπώρου. Το κατακαλόκαιρο μπορεί να φαντάζει ιδανικό αν σκοπεύετε να κάνετε μπάνιο στην παγωμένη λίμνη, δεν το προτείνω όμως και τόσο για πεζοπορία· η υπερβολική ζέστη κουράζει πολύ και δεν ευνοεί το άνετο περπάτημα. Επίσης τότε τα νερά μειώνονται λόγω εποχής, αλλά και επειδή αντλούνται (χωρίς άδεια φυσικά) από τους ντόπιους αγρότες για να ποτιστούν τα καστανοπερίβολα της περιοχής (στη φωτογραφία πιο πάνω φαίνονται τα τοποθετημένα λάστιχα...) 

 Φορέστε οπωσδήποτε καλά αθλητικά παπούτσια, θα σας βοηθήσουν πολύ στις καταβάσεις σας, και πάρτε μαζί σας νερό. Εννοείται πως στο κέντρο του φαραγγιού και στο σημείο του καταρράκτη δεν υπάρχει σήμα, έτσι δεν θα έχετε καθόλου τηλέφωνο.

  Σε κάθε περίπτωση επειδή πρόκειται να βρεθείτε μέσα στην καρδιά της κοίτης του ρέματος, συνιστώ να μην επισκεφθείτε το σημείο έπειτα από βροχερές περιόδους. Θεωρώ πως έτσι ίσως ρισκάρετε να συναντήσετε αλλαγές στην κοίτη ή στα τελευταία μέτρα του μονοπατιού, ή ακόμη χειρότερα αλλαγές στην ποσότητα των νερών ή ενδεχόμενες πτώσεις βράχων. 

 Εμείς πήγαμε στις 22 Απρίλη, μόνοι μας, χωρίς κάποιον οδηγό/συνοδό· ο καταρράκτης δεν είχε υπερβολική ροή, η λίμνη ήταν ήρεμη, η κοίτη ήταν εύκολα προσβάσιμη και κάποιες μικρότερες βάθρες κάτω από τον καταρράκτη (και τη μεγάλη βάθρα) ήταν χωρίς καθόλου νερό ή με ελάχιστο νερό και στάσιμο. 

  Έπειτα από περίοδο βροχών ίσως να γεμίζει όλη η κοίτη (δεν το γνωρίζω σίγουρα αυτό για να σας το πω) και πιθανόν να μη μπορείτε να προσπελάσετε το σημείο όπως το προσπελάσαμε εμείς.

 Αν επιχειρήσετε αυτή την εξόρμηση, σας υπόσχομαι πως θα έχετε μια αξέχαστη εμπειρία. Τυχόν απορίες σας τις συζητάμε στα σχόλια! 

  Καλές διαδρομές!

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (18 Μαΐου, Διεθνής Ημέρα Μουσείων)

 Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM), θέλοντας να αναδείξει τον ρόλο των μουσείων στη σύγχρονη κοινωνία, καθιέρωσε από το 1977 τη 18η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα Μουσείων (International Museum Day). 

 Κύριος στόχος και το μήνυμα της συγκεκριμένης επετείου είναι να γίνουν τα μουσεία φορείς πολιτισμικών ανταλλαγών "με σκοπό την ενίσχυση της μόρφωσης, την προώθηση της αμοιβαίας κατανόησης, την ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών".

 Κάθε χρόνο - και παράλληλα με το γενικότερο μήνυμα του εορτασμού - διερευνάται με ομιλίες, εκθέσεις, συναντήσεις και άλλες εκδηλώσεις, σε όλες τις χώρες-μέλη του ICOM, ένα ειδικό θέμα που συνδέεται με τα μουσεία και το ρόλο τους στη σύγχρονη κοινωνία. 

 Για το 2016 το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM) έχει επιλέξει το θέμα «Μουσεία και πολιτιστικά τοπία» και τιμώμενο μουσείο είναι το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου θα πραγματοποιηθεί και η κεντρική εκδήλωση του εορτασμού. 

 Με την ευκαιρία του εορτασμού, το Ελληνικό Τμήμα του ICOM διοργανώνει κατά τον μήνα Μάιο ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις σ' ολόκληρη την Ελλάδα (αναλυτικές πληροφορίες θα βρείτε στο σύνδεσμο εδώ). 

Τη 18η Μαΐου, η είσοδος σε όλα τα μουσεία είναι ελεύθερη.

"Τα Μουσεία είναι άμεσα συνδεδεμένα με το τοπίο που τα περιβάλλει. Κύρια αποστολή τους είναι η διατήρηση και διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς είτε αυτή βρίσκεται μέσα στο κτιριακό κέλυφος του μουσείου είτε έξω από αυτό. Θα πρέπει, λοιπόν, παρέχοντας τεχνογνωσία, να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους στο ευρύτερο περιβάλλον συνδιαμορφώνοντας το πολιτιστικό τοπίο, ώστε να αποτελέσουν δυναμικά κέντρα πολιτισμού." (πηγή)

~~~~~~~~~~~~~

 Αγαπώ τα μουσεία. Αν και δεν μπορώ να πω ότι έχω επισκεφθεί πολλά, σίγουρα όμως δεν έχω επισκεφθεί και λίγα. 

 Πριν δυο χρόνια, σε ένα ταξίδι μου στην Αθήνα, είχα τη χαρά να επισκεφθώ το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Ήταν μια απόφαση της στιγμής και ήμουν εντελώς απροετοίμαστη, δεν είχα ιδέα τι θα δω και τι θα συναντήσω εκεί. 

 Είμαι από αυτούς που κοντοστέκονται και διαβάζουν κάθε καρτελάκι στα εκθέματα, κάθε πληροφορία, και αυτό έκανα και εκεί, με το που ξεκίνησα την περιήγησή μου. Είχα καταλάβει ότι το μουσείο ήταν μεγάλο, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο.

 Αν δεν το έχετε επισκεφθεί και σκοπεύετε, σας το λέω: αν είστε κι εσείς σαν κι εμένα και θέλετε να δείτε τα πάντα με προσοχή, θα χρειαστείτε μια ολόκληρη μέρα (μπορεί και παραπάνω). Το μουσείο είναι τεράστιο. Τεράστιο!! (8000 τ.μ. δεν τα λες και λίγα...)

 Οι συλλογές του αριθμούν περισσότερα από 11.000 εκθέματα, από τις αρχές της προϊστορίας έως την ύστερη αρχαιότητα. Στα 8000 τ.μ. του στεγάζονται πέντε μεγάλες μόνιμες συλλογές, ενώ γίνονται και περιοδικές εκθέσεις. Πιο αναλυτικά, στις δεκάδες αίθουσες του μουσείου θα συναντήσετε:

► Τη Συλλογή Προϊστορικών Αρχαιοτήτων, που περιλαμβάνει έργα των μεγάλων πολιτισμών που αναπτύχθηκαν στο Αιγαίο από την 6η χιλιετία έως το 1050 π.Χ. (νεολιθικού, κυκλαδικού και μυκηναϊκού) και ευρήματα από τον προϊστορικό οικισμό της Θήρας. 

► Τη Συλλογή Έργων Γλυπτικής, που παρουσιάζει την εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής από τον 7ο αι. π.Χ. έως τον 5ο αι. μ.Χ., μέσα από μοναδικά έργα τέχνης. 

► Τη Συλλογή Αγγείων και Μικροτεχνίας, που περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά έργα της αρχαίας ελληνικής κεραμικής από τον 11ο αι. π.Χ. έως και τη ρωμαϊκή εποχή 

►Τη Συλλογή Σταθάτου, μια διαχρονική συλλογή μικροτεχνημάτων.

► Τη συλλογή Βλαστού-Σερπιέρη.

►Τη Συλλογή Έργων Μεταλλοτεχνίας με πολλά μοναδικά πρωτότυπα έργα, αγάλματα, ειδώλια και έργα μικροτεχνίας.

►Η μοναδική για την Ελλάδα Συλλογή Αιγυπτιακών και Ανατολικών Αρχαιοτήτων με έργα τέχνης, που χρονολογούνται από την προδυναστική περίοδο (5000 π.Χ.) έως και τους χρόνους της ρωμαϊκής κατάκτησης.

► Η Συλλογή Κυπριακών Αρχαιοτήτων, που αριθμεί 180 έργα.

 Όσον αφορά την περιοδική έκθεση, αυτό τον καιρό πρόκειται για την: «Ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια…» Περίπατος στην Αθήνα των περιηγητών, 17ος- 19ος αιώνας (από 08/09/2015-31/07/2016).

 Από τις πρώτες κιόλας αίθουσες, είχα ήδη εντυπωσιαστεί - υπέροχοι χώροι, υπέροχα εκθέματα. Ήθελα να τα παρατηρήσω όλα, ένα προς ένα, και να διαβάσω τα πάντα γι΄αυτά. Είδα τουρίστες να φωτογραφίζουν, πληροφορήθηκα πως δεν υπάρχει πρόβλημα με αυτό και έβγαλα κι εγώ αρκετές φωτογραφίες (πάντα χωρίς φλας - μην τα ισοπεδώνουμε όλα). Κάνω μια δουλειά όπου αυτού του είδους οι φωτογραφίες (καθώς και όλες οι πληροφορίες που μπορεί να μάθω μέσα σε ένα μουσείο) μπορούν να αποβούν εξαιρετικά χρήσιμες. Μαθαίνω, μεταδίδω.

 Περίπου στα μισά του μουσείου είχε φύγει ήδη η μισή μου μέρα (και παραπάνω), και είχα κουραστεί, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσω χωρίς να το δω όλο. Κάποια στιγμή βγήκα στον υπέροχο, κατάφυτο αίθριο κήπο του (βρίσκεται μέσα στο κτίριο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου), και ανακάλυψα ένα καφέ, περιστοιχισμένο από αγάλματα και ψηφιδωτά. Έκανα ένα σύντομο διάλειμμα εκεί για ξεκούραση και καφεδάκι και επέστρεψα στις συλλογές. Αναγκαστικά, είδα τις αίθουσες που απέμεναν κάπως πιο γρήγορα - η μέρα περνούσε.

 Έφυγα από εκεί κουρασμένη μεν, πλήρης δε. Υπάρχουν εκθέματα που μου έμειναν αξέχαστα, όπως για παράδειγμα η συλλογή των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, μιας και αγαπώ ιδιαίτερα τον αιγυπτιακό πολιτισμό. Χάρηκα απίστευτα που μου δόθηκε η ευκαιρία να τα δω από κοντά.  

 Ό,τι μου άρεσε ιδιαίτερα το φωτογράφισα, και ήρθε η ώρα να σας δείξω τις λήψεις. Συγχωρήστε μου όσες δεν είναι καλές - η απουσία φλας δημιουργεί κόκκο, αλλά εδώ δεν πήγαινα για την τέλεια φωτογραφία. Και άλλωστε δεν ήθελα να καταχραστώ την πλήρη ελευθερία που μου έδωσαν για να φωτογραφίσω, βγάζοντας επαναλαμβανόμενες λήψεις των ίδιων εκθεμάτων.

Από τη Συλλογή Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων

Το κατάφυτο αίθριο του Μουσείου

 Φίλοι μου, αν δεν έχετε επισκεφθεί το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ελπίζω να κατάφερα να σας κινήσω την περιέργεια και το ενδιαφέρον. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

 Αν το έχετε επισκεφθεί παλαιότερα, σίγουρα θα μπορούσατε να πάτε ξανά σήμερα. Και ο λόγος είναι πως κατά πάσα πιθανότητα όλο και κάτι καινούριο θα δείτε ανάμεσα σε όσα έχετε ήδη δει, καθώς οργανώνονται συνέχεια περιοδικές εκθέσεις με ποικίλο περιεχόμενο.  

Πηγές πληροφοριών: 

→ Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

→ ICOM, Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων, Ελληνικό τμήμα 

→ ICOM, Διεθνής Ημέρα Μουσείων

→ ICOM, Διεθνής Ημέρα Μουσείων 18 Μαΐου 2016, "Μουσεία και Πολιτιστικά Τοπία"

καθώς και από το προσωπικό μου αρχείο, και από έντυπο υλικό/εκδόσεις του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου

Φωτογραφικό φλερτ με τη Νύμφη του Θερμαϊκού

Πολυφωτογραφημένη η Θεσσαλονίκη, 

μα ως τώρα, ποτέ από το δικό μου φακό.

Ως τώρα.

 Βολτάροντας στην πόλη μια συννεφιασμένη μέρα, άφησα ελεύθερο το φακό μου να την προσεγγίσει, να τη γνωρίσει: να γνωρίσει τους ανθρώπους της, να φυλάξει με ένα κλικ χρώματα, μνημεία, αντανακλάσεις, μικρές γωνιές - γνωστές, αλλά και άγνωστες.

 Και ο φακός μου φλέρταρε με τη Νύμφη του Θερμαϊκού, και φύλαξε για μένα δεκάδες στιγμές.

Ανθρώπους να συζητούν,

άλλοι ατενίζοντας τη θάλασσα και το συννεφιασμένο ορίζοντα...

κι άλλοι, μόνοι τους κάτω από τα σύννεφα, 

να΄ναι απλά αφιερωμένοι ο ένας στον άλλο.

Τον Μέγα Αλέξανδρο, 

- από την αδελφή του οποίου πήρε η Θεσσαλονίκη το όνομά της -

να προελαύνει ιππεύοντας το περήφανο άτι του...

Ομπρέλες να υψώνονται στον ουρανό...

... κι ανθρώπους ανάμεσά τους, να γίνονται ένα μ΄εκείνες.

Δέντρα να στηρίζονται το ένα στο άλλο για να επιβιώσουν, 

για να μπορέσουν να ζήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα... 

(κάπως έτσι δε λειτουργούμε κι εμείς οι άνθρωποι;)

Ανθρώπους μοναχικούς, 

να αφήνουν πίσω τους την έρημο της πόλης...

Σμήνη πουλιών να κουρνιάζουν, 

κάνοντας παρέα το ένα στο άλλο, 

προσέχοντας το ένα το άλλο. 

Λέξεις γεμάτες απόγνωση, μα και ευγνωμοσύνη, 

πρόχειρα στερεωμένες επάνω σε παλιούς τοίχους...

Κτίρια παλιά, που υψώνονται αγέρωχα ανάμεσα στα άλλα...

Κι ένα παλιό τελωνείο, να εκτείνεται εμβληματικό, επί μέτρα και μέτρα, 

δίνοντάς σου την εντύπωση πως βρέθηκες ξαφνικά σε άλλο τόπο, σε άλλη γη.

Λίγο πριν τη δύση του, ο ήλιος ξεπροβάλλει από τα σύννεφα 

και ο φακός αποτυπώνει μιαν άλλη εικόνα, μιαν άλλη όψη. 

Χρώματα και σχήματα μπερδεύονται, ακτίνες λάμπουν, 

ταξιδεύουν απαλά, χαϊδεύουν φευγαλέα το υγρό στοιχείο.

Όσοι είναι παρόντες, γίνονται κοινωνοί τούτης της πολύτιμης στιγμής.

Στο φως του ηλιοβασιλέματος, επιβλητικά δημιουργήματα 

του ανθρώπου εύκολα απαλύνουν τις αδρές γραμμές τους.

Κι η Νύμφη αναδύεται, φορώντας τη νέα, απαστράπτουσα φορεσιά 

της, κολακευμένη από το ασταμάτητο παιχνίδι της με το φακό.

→ Το γλυπτό "Ομπρέλες" του Γιώργου Ζογγολόπουλου (1903-2004) αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά εικονογραφικά μοτίβα του καλλιτέχνη και τοποθετήθηκε το 1997 στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια της ανακήρυξης της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Το γλυπτό, το οποίο αγαπήθηκε ιδιαιτέρως από τους Θεσσαλονικείς και τους επισκέπτες, αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη (και όχι μόνο), ενώ είναι ένα από τα πλέον πολυφωτογραφημένα γλυπτά στο δημόσιο ελληνικό χώρο. (πηγή)

→ Το παλιό Μέγαρο του Τελωνείου στο δυτικό τμήμα του λιμανιού ξεχωρίζει για τη μορφή και το μέγεθός του: έχει μήκος 200 μέτρα, πλάτος 25 και εμβαδόν 12.000 τ.μ.

  Ανεγέρθηκε έπειτα από παραγγελία του Οθωμανού υπουργού Οικονομικών Μεχμέτ Τζαβίντ μπέη, γνωστού Ντονμέ από τη Θεσσαλονίκη. Το σχεδιασμό του ανέλαβε το 1908 ο λεβαντίνος αρχιτέκτονας Alexandre Vallaury και αποτελεί αντίγραφο του τελωνείου του Σίρκετζι στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο κατεδαφίστηκε στη δεκαετία του 1960 για να διανοιχθεί παραλιακή λεωφόρος.

  Η διάσημη παρισινή φίρμα «Bureau Hennebique» (κάτοχος της ευρεσιτεχνίας του μπετόν αρμέ) πραγματοποίησε τη στατική μελέτη του κτιρίου, και ο μηχανικός Ελί Μοδιάνο ανέλαβε την εργολαβία. Ο θεμέλιος λίθος του κτιρίου τοποθετήθηκε τον Αύγουστο του 1910 και το έργο ολοκληρώθηκε το 1912.

  Το κτίριο υπέστη σημαντικές φθορές κατά τους βομβαρδισμούς του λιμανιού το 1944 και επισκευάστηκε μετά το 1945. Κηρύχθηκε διατηρητέο το 1977, άντεξε το χτύπημα του μεγάλου σεισμού του 1978 και στέγασε κατά καιρούς διάφορες λιμενικές υπηρεσίες. 

  Σήμερα, με εμφανείς φθορές από τους βομβαρδισμούς, τους σεισμούς αλλά και από την επίδραση της θάλασσας, λειτουργεί ως επιβατικός σταθμός στο ισόγειό του υποδεχόμενο τους επιβάτες κρουαζιερόπλοιων, ενώ πρόκειται να αποκατασταθεί η όψη του. (πηγή)

Χριστουγεννιάτικα στολισμένες πόλεις: Βόλος (19ος Διαγωνισμός "Φωτογραφίζειν")

 Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 2015 (μετά το μεγάλο φαγοπότι), βρέθηκα με το άλλο μου μισό στο Βόλο. 

 Είχε χιονίσει παντού τότε, θυμάμαι. Σε όλες τις γύρω μας πόλεις, εκτός από την πόλη μου!

 Από μια παρόρμηση της στιγμής ξεκινήσαμε μεσάνυχτα, να πάμε να δούμε το χιόνι και τη στολισμένη πόλη του Βόλου, για το στολισμό της οποίας είχαν ακουστεί τότε τόσα πολλά.

 Δεν είχε πολύ καιρό τότε που είχε αναλάβει ο καινούριος δήμαρχος (βλέπε Αχιλλέας Μπέος, για τον οποίο επίσης έχουν ακουστεί πολλά). 

 Ό,τι κι αν είναι κι ό,τι κι αν έχει κάνει ο Μπέος, δεν θα το κρίνω· δεν είναι της στιγμής. 

 Αυτό όμως που είναι της στιγμής να πω, είναι πως ο νέος δήμαρχος μεταμόρφωσε την πόλη για τα Χριστούγεννα σε μια πολιτεία μαγική, υπέροχη, ονειρεμένη, στολισμένη με χιλιάδες λαμπιόνια. 

 Έζησα 4.5 χρόνια στο Βόλο (σπούδασα εκεί) μα τέτοιο υπερθέαμα δεν είχα δει ποτέ ξανά στην πόλη. 

 Ήταν μαγεία.

Και κάπως έτσι, είχαμε περάσει την πρώτη νύχτα του 2015...

  Τώρα που το 2015 πλησιάζει στο τέλος του, επισκεφθήκαμε το Βόλο ξανά. 

 Είχαμε ακούσει πως το περσινό υπερθέαμα δεν ήταν τίποτε σε σχέση με αυτό που δημιουργήθηκε στην πόλη για τα φετινά Χριστούγεννα, και, γεμάτοι περιέργεια, πήγαμε να δούμε το φετινό στολισμό.

Και πράγματι, έτσι ήταν.

Μπαίνοντας στην πόλη, σε υποδέχονται τα όμορφα στολισμένα δέντρα... 

κι ένα φωτισμένο καράβι.

Στο ίδιο σημείο, έχει δημιουργηθεί το Χριστουγεννιάτικο χωριό.

Εκατοντάδες χριστουγεννιάτικα φώτα, σε κάθε σχήμα, 

χρώμα και μορφή, φωτίζουν μαγικά τη νύχτα.

Το σπίτι του Άγιου Βασίλη είναι το πιο λαμπερό από όλα - 

δε θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει και διαφορετικά...

Από το παράθυρο ρίχνουμε μια κλεφτή ματιά στο εσωτερικό του σπιτιού του. 

Ο Άγιος Βασίλης, καθισμένος στην πολυθρόνα του, περιμένει τα παιδάκια 

να έρθουν, να καθίσουν στα γόνατά του και να του ζητήσουν τα δώρα τους. 

Στολισμένα γεφύρια τραβούν την προσοχή μας

Πάνω από τον κεντρικό δρόμο της πόλης, πάνω από τα αυτοκίνητα, 

πάνω από τα σπίτια, πάνω από τα καταστήματα και πάνω από τους 

ανθρώπους, ίπταται ένα τεράστιο, μαγικό χαλί από μπλε λαμπιόνια.

Το θέαμα είναι φαντασμαγορικό, μυστηριακό, ονειρεμένο.  

"'As above, so below''

Η φωτογραφία-συμμετοχή μου στον 

19ο Διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" 

της Μαρίας Νι.  (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...)

Ακόμη και τα παρτέρια στα πεζοδρόμια της 

πόλης έχουν στολιστεί χριστουγεννιάτικα.

Στην παλιά μου γειτονιά, στην πλατεία του Μητροπολιτικού Ναού 

του Αγ. Νικολάου, συνάντησα ένα ιδιαίτερο, διαφορετικό "καραβάκι", 

γεμάτο κατακόκκινα αλεξανδρινά (αστέρι της Βηθλεέμ ή Ποϊνσέτια).

Κάπου εκεί γύρω, το μαγικό, μπλε χαλί, συνεχίζει το 

δρόμο του πάνω από τις καφετέριες και πάνω από τους 

ανθρώπους που διασκεδάζουν και γελούν χαρούμενα.

Στα πόδια τους, στρωμένα κόκκινα χαλιά.

Όλη η πόλη γιορτάζει... 

και μας καλεί να μεταμορφωθούμε μαγικά, στους 

ήρωες του δικού μας Χριστουγεννιάτικου παραμυθιού.

Κ Α Λ Ε Σ  Γ Ι Ο Ρ Τ Ε Σ !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

→ Ο 19ος κατά σειρά Διαγωνισμός "Φωτογραφίζειν" διεξήχθη στο ιστολόγιο της Μαρίας Νι. (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...) και ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα.  

  Το θέμα αυτού του διαγωνισμού ήταν: ''Καλές Γιορτές".

  Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους τους φίλους που στήριξαν τη φωτογραφία μου "As above, so below" στο διαγωνισμό, χαρίζοντάς της τόσους βαθμούς, και στέλνω τα συγχαρητήριά μου στην Κάτια μας που διακρίθηκε, αλλά και σε όλους τους άλλους συμμετέχοντες για τις υπέροχες φωτογραφίες τους!

 Μπορείτε να δείτε εδώ τη νικητήρια φωτογραφία, 

και εδώ όλες τις συμμετοχές που έλαβαν μέρος.

Μαρία μου, σε ευχαριστώ άλλη μια φορά για την φιλοξενία!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

→ As above, so below. 

 Η φράση έχει να κάνει με τον ερμητισμό (δημιούργημα των κατώτερων τάξεων της κατεχόμενης Αιγύπτου κατά την ύστερη ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή) και τις απόκρυφες διδασκαλίες του μυθολογικού Ερμή του Τρισμέγιστου, μίας θεότητας που αποτελούσε συγχώνευση του ελληνικού Ερμή με τη σεληνιακή αιγυπτιακή θεότητα Θωθ. 

 Ο ερμητισμός πρέσβευε έναν ιδεαλιστικό μονιστικό πανενθεϊσμό, σύμφωνα με τον οποίον τα συστατικά του φυσικού κόσμου ήταν ομοούσιες νοητικές κατασκευές στη σκέψη του Ενός και Άφατου Θεού, του Παντός, ουσιαστικά ενός κοσμικού νου. 

 Προωθούσε την αντίληψη της απόλυτης συμμετρίας και αναλογίας μεταξύ του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου, μεταξύ του εαυτού και της πλάσης («όπως πάνω έτσι και κάτω»), ενώ διατυμπάνιζε την κατάσταση αιώνιας κίνησης στην οποία βρίσκονταν τα δομικά συστατικά του Σύμπαντος, διαρκείς δονήσεις μέσα στο νου του Θεού, και συμφωνούσε με τον προσωκρατικό Ηράκλειτο ότι η ακινησία και η στασιμότητα είναι μία ψευδαίσθηση. Οι διαφορετικοί τύποι της ύλης και του νου δεν είναι παρά διαφορετικές εκδηλώσεις μίας κοινής ουσίας που δονείται με πολλαπλούς τρόπους. 

 Επίσης ο ερμητισμός πρέσβευε ότι σε κάθε κατασκεύασμα, υλικό ή νοητικό, ζωντανό ή άψυχο, υπάρχουν δύο φαινομενικά αντίθετοι πόλοι, που δεν είναι παρά διαφορετικές όψεις του ίδιου πράγματος. Η πορεία προς τη φώτιση σήμαινε αναγνώριση της θεμελιώδους ομοιότητας μεταξύ των αντιθέτων και της συλλογικής τους ύπαρξης ως τμήματα του ενιαίου Παντός, ενώ η ιστορία όλων των πραγμάτων δεν είναι παρά μία διαρκής, ρυθμική ταλάντωση μεταξύ των δύο πόλων τους. 

 Ο ερμητισμός εγκόλπωνε ακόμα την κοινή μυστηριακή έννοια της μετενσάρκωσης του πνεύματος, σε διαδοχικούς κύκλους ζωής μέχρι να επιτύχει τη φώτιση και να λυτρωθεί βυθιζόμενο στο Παν.

 Ενδιαφέρον στοιχείο της ερμητικής σκέψης ήταν η αντίληψη ότι στον Έναν Θεό ενυπήρχαν τρεις ισοδύναμες όψεις οι οποίες διαπερνούν τον κόσμο ως υποκείμενοι θεμελιώδεις μηχανισμοί: ο Νους, μία αγαθή, δημιουργική νοητική δύναμη, ο Λόγος, η πηγή της λογικής η οποία παράγει τάξη από το Χάος, και ο Άνθρωπος, το άθροισμα των πνευμάτων των ανθρώπων. Αν και όλα τα συστατικά του Σύμπαντος είναι κατά βάθος ομοούσια, ως σκέψεις του Θεού, οι διαφορετικού τύπου δονήσεις τους συντηρούν μία επιφανειακή διάκριση του κόσμου σε φυσικό επίπεδο (ύλη), νοητικό επίπεδο (ψυχή) και πνευματικό επίπεδο (πνεύμα). Το πνεύμα δονείται τόσο ταχύτατα που φαίνεται ακίνητο, ενώ η συμπαγής ύλη δονείται τόσο ανεπαίσθητα που επίσης φαίνεται ακίνητη. Μεταξύ τους μεσολαβούν δισεκατομμύρια βαθμοί κινητικής κατάστασης και δονητικής έντασης. (πηγή)