Χελιδόνια παντού!

  Όταν σκέφτεστε την Άνοιξη, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο νου;

  Εμένα είναι τα λουλούδια... και τα χελιδόνια.

  Σκεφτόμουν για μέρες τι κατασκευή να φτιάξω για να χαρίσω σε οικογένεια και φίλους τώρα για το Πάσχα. Όμορφες πολύ οι πασχαλινές δημιουργίες, δε λέω, αλλά μόλις το Πάσχα περάσει καταχωνιάζονται αναγκαστικά μέσα σε ένα ντουλάπι και περιμένουν ένα χρόνο για να ξαναβγούν. 

  Κρίμα δεν είναι; Δεν το ήθελα αυτό...

  Φέτος λοιπόν οι δημιουργίες μου έχουν ως θέμα τα χελιδόνια και τα λουλούδια. Θα δοθούν ως πασχαλινά δωράκια, αλλά δε θα χρειαστεί απαραίτητα να κρυφτούν μόλις το Πάσχα περάσει. Αν οι παραλήπτες τους το θελήσουν, θα μπορούν να μείνουν σε μια γωνίτσα και να τη στολίσουν· όχι μόνο τώρα την άνοιξη, αλλά και το καλοκαίρι.

  Είναι πινακάκια, που σημαίνει ότι μπορούν να κρεμαστούν στον τοίχο. Στέκονται όμως και όρθια, σε ένα περβάζι ίσως ή σε ένα τραπεζάκι σαλονιού! 

 Τα υλικά μου; Γλωσσοπίεστρα ενωμένα και βαμμένα με ακρυλικά χρώματα, χειροποίητα χελιδονάκια (από χοντρό χαρτόνι) ζωγραφισμένα με ακρυλικά, φυσικά κλαδάκια και υφασμάτινα λουλούδια.

1, 2, 3...........11, 12.......... 23, 24, 25.......... 35 !!!!! ☺

↑

I don't know how to act my age...  

I have never been this age before!

 😎

Meanwhile... 

♫ I believe I can fly... ♫

  Κάποια εδώ μεγάλωσε άλλον ένα χρόνο. Θα σβήσει κεράκια σήμερα, και θα ευχηθεί πάνω από όλα υγεία. 

  Θα υποσχεθεί στον εαυτό της να προσπαθήσει να ταξιδέψει κι άλλο, να κάνει κι άλλες παλαβομάρες και σκανταλιές (κάνουν τη ζωή να μην είναι βαρετή!), να ονειρευτεί περισσότερο, να εκφραστεί περισσότερο δημιουργώντας, να πετύχει περισσότερους στόχους, να διαβάσει κι άλλα βιβλία, να συνεχίσει να αγαπάει πολύ, πολλούς και πολλά. 

  Ελάτε· κερνάω ανοιξιάτικο γλυκάκι...

... και σας έχω ένα μικρό δωράκι, σαν ευχαριστώ για τις ευχές και για τα περάσματα που θα κάνετε σε αυτή ειδικά την ανάρτηση. Ελπίζω να σας αρέσει.

Wooden spring bird

Γλωσσοπίεστρα & μπάλσα βαμμένα με ακρυλικά 

χρώματα, κλαδάκι και υφασμάτινα λουλούδια

 Όσοι φίλοι περάσετε και αφήσετε σχόλιο στην παρούσα ανάρτηση συμμετέχετε σε κλήρωση (η οποία θα γίνει στις 17/3/17). Στην επόμενη ανάρτηση θα ανακοινώσω τον τυχερό ή τη τυχερή που θα το παραλάβει.

Να είστε καλά, στέλνω πολλά φιλιά και την αγάπη μου!

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή! 

♥

Πασχαλινά λαγουδάκια (ξύλινα κρεμαστά διακοσμητικά πόρτας)

  Στη λογική του upcycle (της δημιουργικής δηλαδή επαναχρησιμοποίησης υλικών) οι δημιουργίες που θα σας δείξω σήμερα.

 Απλά και ταπεινά ξύλινα γλωσσοπίεστρα από το φαρμακείο της γειτονιάς, μεταμορφώνονται σε πασχαλινά κρεμαστά πινακάκια για την εξώπορτα του σπιτιού...

Και μια ομαδική φωτογραφία τους! ☺

 Τα πινακάκια είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά χρώματα και έχω χρησιμοποιήσει επίσης ένα μικρό χειροποίητο ετικετάκι με πασχαλινές ευχές στο καθένα τους, κορδελίτσες και σπάγκο. 

 Όλα τους φτιάχτηκαν για να δοθούν ως πασχαλινά δωράκια σε συναδέλφους και στην οικογένεια.

 Και μετά από τόσους λαγούς, ήρθε η ώρα να γίνω κι εγώ "λαγός" - σήμερα ξεκινάει η άδειά μου!!

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους, καλά να περάσετε!

Αυτό που κάνει η άνοιξη στις κερασιές

 Μην έχοντας τι να κάνω ένα απόγευμα, αποφάσισα να ξαναδιαβάσω ποιήματα που αγαπώ. 

 Έξω ο ήλιος ήταν ακόμα λαμπερός, τα πουλιά κελαηδούσαν και η ατμόσφαιρα ήταν μυρωμένη. Άνοιξη, βλέπεις· άνθη παντού, και το αεράκι έφερνε στα ρουθούνια μου την αχνή μυρωδιά τους.

 Σκέφτηκα τον Νερούδα... και ήρθε στο νου μου ένας στίχος του που αγαπώ πολύ:  

"Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές".

 Ο στίχος αυτός είναι από ένα ποίημα (το 14ο κατά σειρά) που εμπεριέχεται στη δεύτερη συλλογή του Νερούδα "Είκοσι ερωτικά ποιήματα κι ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα" ("Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada").

 Η συλλογή αυτή εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1924, από τις εκδόσεις Nacimiento της Χιλής, κάποια όμως από τα ποιήματα που εμπεριέχονται σε αυτή είχαν δημοσιευτεί ξανά πριν την έκδοση του βιβλίου. 

 Στην Ελλάδα, η συλλογή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τυπωθήτω/Δάρδανος (2005), σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή.

 Πόσο το αγαπώ αυτό το ποίημά του! Κάθε άνοιξη το σκέφτομαι πιο έντονα, μου αρέσει να το ξαναθυμάμαι... έτσι λοιπόν, να 'μαι, να το διαβάζω ξανά.

(14)

Όλο παίζεις, εσύ, κάθε μέρα, εσύ,

με το φως του σύμπαντος κόσμου.

Επισκέπτρια συλφίδα των νερών και των κήπων.

Δεν είσαι δε μόνο εκείνη η χρυσή κεφαλή

όπου σαν ανθοδέσμη σφιχτά την κρατάω εγώ

μες στα δυο μου τα χέρια.

Κανενός αλλουνού δεν μοιάζεις εσύ

από τότε που εγώ σε αγάπησα.

Άσε να σε ξαπλώσω σ' ένα στρώμα

από μάηδες κίτρινους κι αγαπανθούς.

Ποιος είν' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ' αστέρια του Νότου;

Εγώ είμ' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ' αστέρια του Νότου!

Άσε με... άσε με να σε αναπολήσω όπως ήσουν

προτού ν' ανασπασθείς και βγεις στην ύπαρξη.

Κι ευθύς, δες, αλαλάζει ο άνεμος

και δέρνει τα κλειστά μου παράθυρα.

Ο ουρανός είναι μι' απόχη φίσκα ως απάνου

με ψάρια μαύρα, ανήλιαγα.

Κι εδώ, εδωνά, κοπάζουν όλοι οι άνεμοι, όλοι τους εδωνά.

Και τότε η βροχή εγυμνώθη.

Πουλιά πετάνε πετούμενα.

Οι άνεμοι. Οι άνεμοι.

Μόνος μου εγώ και αναμετριέμαι με των άλλων τη δύναμη.

Ο ανεμοστρόβιλος σέρνει μαζί του

και μουρλαίνει τα μπακιρένια φύλλα

και ξελύνει τ' αραγμένα στ' ουρανού το μώλο.

Εσύ είσαι εδώ. Εσύ δε φεύγεις, δεν πετάς.

Κι εσύ ως το τέλος θα είσαι και θα μου απαντάς

στους βόγγους και τα μουγκρητά μου.

Επάνω μου να 'ρθεις να κουλουριαστείς

σα να σ' έχουνε σκιάξει.

Κάπου κάπου αδέσποτοι ξεπόρτιζαν απ' τα μάτια σου ήσκιοι,

ξένοι, παράδοξοι.

Και τώρα, τωραδά, εδώ,

μανούσια μου φέρνεις και δυοσμαρίνια, μωρό μου,

γι' αυτό κι έτσι ευωδιάζουν τα στήθη σου.

Την ώρα όπου ο άνεμος μελαγχολικός καλπάζει

σφαγιάζοντας πεταλούδες

εγώ σ' αγαπάω,

κι η έξαρση μου δαγκώνει βαθιά

τα δαμάσκηνα του στόματός σου.

Πόσο έχεις στ' αλήθεια πονέσει,

ώσπου να 'βρεις τα χούγια μου,

ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερη

και τ' όνομά μου που όλους τους κάνει και τρέμουν . . .

Πόσες και πόσες φορές δεν είδαμε το φως του αυγερινού

να μας φιλάει τα μάτια

και πάνω απ' τα κεφάλια μας το χάραμα κυκλοδίωκτο

ν' ανοίγει ωσάν ριπίδιο.

Τα λόγια μου σε μούσκεψαν θωπεύοντάς σε.

Καιρός πάει πολύς που αγάπησα

το ηλιόλουστο σώμα σου, το μαργαριταρένιο.

Και πιστεύω έτσι πως εγώ είμαι ο κύριος

του σύμπαντος όλου.

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια,

κλέλιες, ζουμπούλια

και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά.

Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές.

(Όποιος ενδιαφέρεται και γνωρίζει τη γλώσσα, 

μπορεί να διαβάσει το πρωτότυπο ποίημα εδώ).

  Αγάπη, πόση αγάπη φωλιάζει μέσα σ΄αυτά τα λόγια! Αυτό το ποίημα πάντοτε με ταξίδευε, πάντοτε μου άφηνε μια γλύκα. Κι αυτός ο τελευταίος στίχος... φαινομενικά απλός, κι όμως τόσο αισθαντικός και γεμάτος νόημα. 

 Τέλειωσα το ποίημα, απέμεινα όμως να το σκέφτομαι. Εικόνες πετάριζαν στο νου μου, έντονο φως, γαλανός ουρανός και ανθάκια κερασιάς.

 Χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήρα τις μπογιές μου, τα πινέλα μου και ένα ξύλινο καφασάκι που με περίμενε καιρό σε μια γωνίτσα, αναξιοποίητο.

  Κι έπιασα δουλειά.

 Το φως του ήλιου χανόταν σιγά-σιγά, σουρούπωνε, τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδούν, μαζεύτηκαν στις φωλιές τους. Νύχτωσε, η λάμπα του δημόσιου φωτισμού που υψώνεται ακριβώς έξω από το παράθυρό μου ξεκίνησε το συνεχόμενό της βόμβισμα. Συνήθως με ενοχλεί όταν το ακούω, βομβίζει αρκετά δυνατά όταν έχω ανοιχτό το παράθυρο. Τούτη τη φορά όμως ούτε που το πρόσεξα.

 Νομίζω ότι επανήλθα πλήρως στον κόσμο μας, όταν ολοκλήρωσα το έργο μου. Μεσάνυχτα πια, είχα ξεχάσει για άλλη μια φορά να φάω, δεν είχα ξεκουραστεί και πολύ, κι όμως, ένιωθα υπέροχα.

 Και είχα ήδη αποφασίσει σε ποιο πρόσωπο θα πήγαινε τούτο το μικρό καφασάκι... Μια αγαπημένη φίλη που πάντοτε με σκέφτεται από καρδιάς κι είναι με τον τρόπο της πάντα κοντά μου.

_________________________________________________________________

Τούτη η ανάρτηση με τα ανθάκια της κερασιάς και τα λόγια του Νερούδα

ταξιδεύει επίσης και ως τις Μέρες Άνοιξης της Αριστέας (Η Ζωή είναι Ωραία)

_________________________________________________________________

Info: 

► Ο Πάμπλο Νερούδα (φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο, αναφέρεται ενίοτε στη βιβλιογραφία και τη δισκογραφία ως Πάβλο Νερούδα ή Νερούντα), ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής (1904-1973). 

  Σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα. 

   Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας και των Κομμουνιστικών του πεποιθήσεων. 

  Εξέδωσε πληθώρα ποιητικών συλλογών ποικίλου ύφους, όπως ερωτικά ποιήματα, έργα που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού, ακόμα και κάποια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικά μανιφέστα. (πηγή)

► Neruda Pablo "Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα" ("Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada"), 2005, Τυπωθήτω/Δάρδανος

Από την παρουσίαση της έκδοσης:

  Είκοσι χρονώ είταν και δεν είταν ο Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο - γνωστός σήμερα ανά την υφήλιο με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούδα -, όταν δημοσίευσε μια μικρή συλλογή ποιημάτων με τίτλο "Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada". Και έμελλε το βιβλιαράκι ετούτο όχι μόνο να γίνει ο μηνύτορας της έλευσης του νεαρού ποιητή από το Παρράλ της Χιλής στην επικράτεια των ύψιστων λυρικών κατορθωμάτων (εξ όνυχος γάρ...), και μια από τις διαχρονικώς δημοφιλέστερες αναφορές στη λεγόμενη ερωτική ποίηση, αλλά και να είναι πια έργο κλασικό της παγκόσμιας λογοτεχνίας... 

[...]

(Γιώργος Κεντρωτής, Κέρκυρα, 23 Σεπτεμβρίου 2004)

"Ένα θαύμα είναι, μικρό μου, η ζωή..."

    Τελευταία ημέρα του Μαΐου σήμερα... και η τελευταία ημέρα της άνοιξης.

  Ο Μάιος είναι ο μήνας των λουλουδιών κι εγώ είχα την ευκαιρία να τα απολαύσω όλα μαζεμένα, ξαναβρίσκοντας μέσα στις ημέρες του Πάσχα τον μικρό μου κήπο, όταν επέστρεψα  στο σπίτι μου στη Λάρισα.

   Σας έχω πει ότι έχω αδυναμία στον κήπο μου. Μένοντας αλλού και για μεγάλα διαστήματα, λόγω δουλειάς, δεν έχω πια τη δυνατότητα να τον προσέχω και να τον φροντίζω τόσο συχνά, όσο θα ήθελα. Και μου λείπει. Μου λείπει πολύ η κηπουρική, μου λείπει να φροντίζω τα φυτά μου. 

   Η αλήθεια είναι πως δεν μου άρεσε πάντοτε η φροντίδα των φυτών. Πιο μικρή δεν ήθελα καθόλου να ασχοληθώ, όσο κι αν με ωθούσε η πρώτη διδάξασα, η μαμά μου (η μητέρα μου είναι ο τύπος του ανθρώπου που, αν της δώσεις ένα τετραγωνικό μέτρο, είναι ικανή να το μετατρέψει σε πολύχρωμη, γεμάτη φυτά πανδαισία και να μην αφήσει ακάλυπτο ούτε εκατοστό).

  Όταν απέκτησα όμως το δικό μου σπίτι, όλα άλλαξαν. Ήθελα φυτά, ήθελα χρώματα, αρώματα... ήθελα να το κάνω μια μικρή όαση για το καλοκαίρι, ήθελα να δημιουργήσω το δικό μας μικροκλίμα μέσα στο καυτό καλοκαιρινό κλίμα της Λάρισας, που δεν αντέχεται. Κι έτσι, ξεκίνησα να φυτεύω.     

  Στην πορεία διαπίστωσα πως, όσο αγαπάς και προσέχεις τα φυτά, τόσο αυτά σου το ανταποδίδουν. Σου το επιστρέφουν, με όλη τους τη δύναμη, λες και αναγνωρίζουν τις προσπάθειες που κάνεις γι΄αυτά. Εγώ τα κλαδεύω, τους δίνω σχήμα, αφαιρώ τα ξερά τους φυλλαράκια... κι εκείνα στολίζονται με χρώματα και αρώματα για χάρη μας. 
   Ζώντας σε ένα μικρό σπιτάκι με τη δική του μικρή αυλή, ανάμεσα σε δυο ψηλές οικοδομές, είχα το ελεύθερο να κάνω αρκετά πράγματα: φύτεψα λοιπόν σταδιακά διάφορα καλλωπιστικά φυτά (κάτω στη γη, αλλά και σε γλάστρες), μια πορτοκαλιά, φράουλες, κάθε είδους αρωματικά (δεντρολίβανο, δυόσμο, μαϊντανό, θυμάρι και λεμονοθύμαρο, λεβάντα, μαντζουράνα, μέντα, φασκόμηλο, άνηθο, προσφάτως και στέβια), έβαλα αρκετές φορές πιπεριές και ντομάτες για τις καλοκαιρινές μας σαλάτες... και πάνω από το χώρο όπου καθόμαστε, στήσαμε μια κληματαριά και ανεβάσαμε το κλήμα μας.  

   Οι τοίχοι των γειτόνων γύρω από το κηπάκι μας οπτικά δε μου άρεσαν, γιατί ήταν ασοβάτιστοι, με εμφανή τα τούβλα. Η εύκολη λύση στην αρχή (και η πιο ανέξοδη για μας) ήταν να φυτέψω αναρριχώμενες τριανταφυλλιές για κάλυψη. Έφτιαξα λοιπόν στις τριανταφυλλιές μου, καρφί το καρφί, σύρμα το σύρμα, μια βάση γύρω-γύρω σε ολόκληρο τον τοίχο για να αναρριχηθούν και να τον κρύψουν. Πλέον, βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο!!

  Φέτος το Πάσχα, επειδή λείψαμε αρκετές ημέρες (όταν φύγαμε για Κέρκυρα), δεν πρόλαβα να περιποιηθώ και πολύ τον κήπο μου (όλα μαζί δεν γίνονται...). Ευτυχώς είχε φροντίσει νωρίτερα για χάρη μου κάποια πράγματα η μητέρα μου και με βοήθησε πολύ. 

   Όπως και να έχει όμως, απόλαυσα το μικρό μας κήπο που στολίστηκε και φέτος με τα καλά του... και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες.

    Με αυτές θα ήθελα να αποχαιρετήσω την άνοιξη σήμερα.

Τα ξύλινα καροτσάκια που βλέπετε μπροστά, περιείχαν πάντοτε φυτά. Ώσπου, 

λόγω των καιρικών συνθηκών, το ξύλο στη βάση τους δεν άντεξε άλλο και άνοιξε. 

Τα έχω αφήσει άδεια προς το παρόν, προσπαθώντας να σκεφτώ τι να κάνω μαζί 

τους. (Να τα πετάξω; Ή να τα διακοσμήσω; Αν έχετε καμιά ιδέα, είναι ευπρόσδεκτη!) 

   Οι επόμενες φωτογραφίες είναι από το πατρικό μου. Στιγμιότυπα της λουλουδένιας όασης που έχει φτιάξει εκεί η μητέρα μου:

Το καφέ μανιταράκι ήταν τόσο μικρό... το φωτογράφισα, κρυμμένο μέσα στο κουρεμένο γκαζόν!!

Και η λευκή, ιδιαίτερη αράχνη πήρε πόζα για χάρη μου, κοιτώντας με στα μάτια...

    Περιμένω πώς και πώς να επιστρέψω πάλι για να συνεχίσω τις δουλειές! Υπάρχουν πράγματα -εκτός από την περιποίηση των φυτών- που ήθελα, αλλά δεν πρόλαβα να κάνω: κάθε καλοκαίρι, για παράδειγμα, στολίζω τον κήπο με φαναράκια, μέσα στα οποία μου αρέσει να ανάβω κεριά όταν νυχτώνει.

      "Προσέχουν [οι άνθρωποι] την τελειότητα που ζει και μεγαλώνει δίπλα τους; Είναι δυνατόν να μην τραβήξει το βλέμμα σου μια μικρούλα ανεμώνη με έντονο μενεξεδί ή φούξια χρώμα, κάποιος ροζ ή κατακίτρινος κρόκος, ακόμα και μια ταπεινή κόκκινη παπαρούνα που αντικρίζει αψήφιστα τα κύματα; [...] Η ομορφιά προσωποποιημένη, λουλουδιασμένο παιχνίδισμα της άνοιξης που γαληνεύει την ψυχή, δώρο απρόσμενο της φύσης, που ικετεύει ένα σου χαμόγελο.[...] 
    Ένα θαύμα είναι, μικρό μου, η ζωή. Ένα ατελείωτο θαύμα. Που πιτσιλάει με τα χρώματα του ουράνιου τόξου τα μάτια μας, που πλημμυρίζει με αρώματα την ανάσα μας...
    Μπορείς να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα αν παλέψεις, αν χαμογελάσεις στα θαύματα που υπάρχουν γύρω σου. Σίγουρα θα βγουν αληθινά τότε όλα όσα ποθεί η ψυχή σου. Άνοιξε τη χούφτα σου, παιδί μου, και θα δεις. Θα δεις πως κρύβει μέσα της την ίδια την ευτυχία σου..." *

    Δεν χρειάζονται πάντοτε χρήματα για να πραγματοποιείς αυτό που έχει ανάγκη η ψυχή σου - μόνο λίγος χρόνος, λίγος κόπος, μεράκι, αγάπη... και η θέληση να μοιραστείς με κάποιον τα αγαπημένα σου. Όταν αφιερώνεσαι, όταν μοιράζεσαι, ο ουρανός μέσα σου γίνεται πιο καθαρός, τα σύννεφα φεύγουν.

   Αυτές τις γλυκές, καλοκαιριάτικες βραδιές στον κήπο, με μικρά κεριά να τρεμοπαίζουν, με τις ευωδιές των φυτών να γαργαλούν τη μύτη, αγκαλιά με το φεγγάρι, δεν τις αλλάζω με τίποτα... κι όταν υπάρχει και καλή παρέα, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

   Πολλά φιλιά σε όλους! 

* Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη (2012). Μικροί Άγγελοι, εκδ. Ψυχογιός. (απόσπασμα).
Το βιβλίο αυτό μου το έκαναν δώρο προσφάτως... και απόλαυσα πραγματικά την ανάγνωσή του. Είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, γεμάτο όμορφες εικόνες και μηνύματα ζωής. 

Κέρκυρα: Κανόνι, Παλαιοκαστρίτσα, Αγ. Γόρδιος, Λίμνη Κορισσιών... και μερικά ακόμη στιγμιότυπα από το ταξίδι

via

    Από την επίσκεψή μας στο Κανόνι...  η τοποθεσία πήρε το όνομά της από ένα γαλλικό κανόνι τύπου πυροβολαρχίας που υπάρχει εκεί. Η θέα προς το Ποντικονήσι και το Μοναστήρι της Παναγίας της Βλαχέρνας, είναι απίστευτη:

   Έχει ένα κατάστημα εκεί για καφεδάκι, έτσι καθίσαμε για να απολαύσουμε καλύτερα τη θέα... και γνωρίσαμε και την τοπική μπύρα.

  Το αεροδρόμιο βρίσκεται ακριβώς δίπλα, επομένως τα αεροπλάνα προσγειώνονται και απογειώνονται ΠΟΛΥ κοντά σου... και φυσικά όλοι οι επισκέπτες τραβούν ενδιαφέρουσες λήψεις! Μαζί κι εγώ...

Η είσοδος του Μοναστηριού της Παναγίας Βλαχέρνας.

  

   Επισκεφθήκαμε και το Μοναστήρι της Παναγίας Παλαιοκαστρίτσας... εκεί λειτουργεί και ένα μουσείο με βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες, ιερά άμφια, σκεύη, βιβλία, αλλά και τα απολιθωμένα οστά ενός κήτους και ένα τεράστιο κοχύλι.

Προσπαθούσα να φωτογραφίσω την είσοδο, αλλά συνεχώς περνούσε κόσμος... 

και στο τέλος, έβγαλα αυτή τη φωτογραφία... η οποία μου άρεσε πάρα πολύ!!!

Το τεράστιο κοχύλι... 

και η θέα από το Μοναστήρι

   Να και ο Άγιος Γόρδιος... μια από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Κέρκυρας. Πήρε το όνομά της από την ομώνυμη εκκλησία του Αγ. Γορδίου, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της αμμουδερής παραλίας.

Στη διαδρομή, βλέπεις παντού κυπαρίσσια...

   Θέλαμε να πάμε και στη λίμνη Κορισσιών, έτσι οδηγήσαμε προς τον Άγιο Ματθαίο για να τη βρούμε... Οι πινακίδες έξω από την πόλη της Κέρκυρας είναι τοποθετημένες οι περισσότερες κάπως περίεργα (αντί για πριν, είναι μετά τις στροφές κι έτσι σπάνια τις βλέπεις εγκαίρως για να στρίψεις, ή είναι χαμένες στη βλάστηση, ή έχουν ξεθωριάσει)...

    Τελικά, αν και δυσκολευτήκαμε λίγο, καταφέραμε να βρούμε τη λίμνη... κι εκεί ανακάλυψα κι ένα ενδιαφέρον πινακιδάκι, το οποίο και φωτογράφισα με φόντο τη λίμνη.

Και μερικά αγριολούλουδα...

    Επειδή όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν...

... έτσι και το δικό μας ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Πήραμε το πρωινό πλοίο, το οποίο βρισκόταν "χαμένο" ανάμεσα σε τεράστια κρουαζιερόπλοια στο λιμάνι...

... όπου κατάφερα, με την άδεια του καπετάνιου, να φωτογραφίσω την καμπίνα πλοήγησης... (ευκαιρία δεν αφήνω να πάει χαμένη!!!)

... και αποχαιρετήσαμε την Κέρκυρα, γεμάτοι εικόνες από τις ομορφιές της.

 

Κέρκυρα: Μπενίτσες, Αχίλλειο

    Καλημέρα σε όλη την παρέα! 

    Με ορμητήριό μας το Κοντόκαλι, όπου μέναμε...

Η θέα από το σπίτι όπου μείναμε, στο Κοντόκαλι. 

Πίσω αριστερά διακρίνεται η μαρίνα των Γουβιών... και κάτω από το 

μπαλκόνι μας ένας καλλιστήμονας, διαμορφωμένος σε δέντρο

 (φυτό που συναντά κανείς πολύ συχνά στο νησί)

... ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε και το υπόλοιπο νησί.

via

    Πρώτη στάση μας οι Μπενίτσες...

Στενάκι στις Μπενίτσες. 

Τα Κερκυραϊκά σπίτια -και συχνά, τα καταστήματα- είναι βαμμένα σε έντονα χρώματα 

(μοβ, κοκκινωπά, πορτοκαλί, κίτρινα...)

Το καμπαναριό μιας εκκλησίας...

Μια ενδιαφέρουσα αισθητική παρέμβαση σε έναν περίβολο...

... και το γνωστό σε όλους μας δεντράκι κουμ-κουάτ

   Έπειτα κινήσαμε για το Γαστούρι, όπου βρίσκεται το Μουσείο Αχίλλειο. 

   Το Αχίλλειο χτίστηκε κατά τα έτη 1889-1891 από την Αυτοκράτειρα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας Ελισάβετ (Σίσσι) και το όνομά του το έδωσε η ίδια, προς τιμήν του Ομηρικού ήρωα Αχιλλέα. Το κτίριο είναι Πομπηιανού ρυθμού και έχει διακοσμηθεί από την ίδια την Ελισάβετ.

   Έπειτα από τη δολοφονία της Ελισάβετ (1898) το κτίριο πωλήθηκε από τους κληρονόμους της στον Κάιζερ (Γουλιέλμος Β', Αυτοκράτορας της Γερμανίας και Βασιλιάς της Πρωσίας). Κατά τη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε άλλοτε ως στρατιωτικό νοσοκομείο, άλλοτε ως στρατηγείο, στέγασε ποικίλα ιδρύματα και αρκετά από τα αντικείμενά του εκποιήθηκαν. Όταν τελείωσε ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος, δόθηκε στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (Ε.Ο.Τ) και έκτοτε, χρησιμοποιείται ως Μουσείο αλλά και ως χώρος ποικίλων εκδηλώσεων.

   Όλα τα αγάλματα που αντικρίζει κανείς στο Αχίλλειο, είναι εμπνευσμένα από την αρχαία Ελληνική Μυθολογία. Στο περιστύλιο του Αχιλλείου, ανάμεσα σε άλλα, δεσπόζουν τα 9 μαρμάρινα αγάλματα των Μουσών:

  Στους εσωτερικούς χώρους του κτιρίου, ο επισκέπτης θα δει πορτρέτα της Ελισάβετ, μαρμάρινα τζάκια, τεράστιους καθρέφτες, διάφορα έπιπλα και αντικείμενα της Ελισάβετ (όπως κάποια από τα κοσμήματά της), το παρεκκλήσι της, καθώς και την αίθουσα του Κάιζερ, η οποία περιέχει προσωπικά του αντικείμενα. Οι οροφές είναι διακοσμημένες και ζωγραφισμένες με υπερμεγέθεις πίνακες.

Απόψεις από το καθολικό παρεκκλήσιο της Ελισάβετ 

Κοιτάζοντας το χώρο μέσα από τον καθρέφτη...

   Ανεβαίνοντας στους επάνω ορόφους, στο τέλος της σκάλας, ο επισκέπτης αντικρίζει μια μεγαλειώδη ελαιογραφία που απεικονίζει το Θρίαμβο του Αχιλλέα στη μάχη με τον Έκτορα.

    Βγαίνοντας έξω, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να περιηγηθεί στους μεγάλους, κλιμακωτούς κήπους και να θαυμάσει την απίστευτη θέα.

Όταν η φύση δημιουργεί... ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να θαυμάσει το έργο της.

Γλυπτά στους κήπους

Ένας από τους φροντισμένους, κατάφυτους διαδρόμους

   Το μεγαλύτερο σε αξία άγαλμα του Αχιλλείου, ο "Αχιλλεύς Θνήσκων" - παρουσιάζει τον Αχιλλέα που πεθαίνει, προσπαθώντας να αφαιρέσει το ακόντιο από τη φτέρνα του.

  Το άγαλμα "Ο Αχιλλεύς Νικών" είναι το μεγαλύτερο του Μουσείου, με εντυπωσιακές, εξωπραγματικές διαστάσεις - ο Αχιλλέας απεικονίζεται στη στιγμή της νίκης του.

    Ραντεβού πάλι αύριο, με το τελευταίο μέρος του οδοιπορικού μας... Πολλά φιλιά σε όλους, να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!