Customised backpack (rock edition, DIY)

Ερώτημα:  Υπάρχει η τέλεια τσάντα;

Απάντηση (κατόπιν ωρίμου - και επί σειρά ετών - σκέψεως):  Όχι· δεν υπάρχει! 

  Και το ότι δεν υπάρχει πουθενά η τέλεια τσάντα πάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη, είναι για μένα μια πονεμένη ιστορία... που πιστεύω πως οι κυρίες της παρέας σίγουρα θα καταλάβουν. 

 Μπορεί μια γυναικεία τσάντα να είναι υπέροχη σχεδιαστικά και όσον αφορά τα υλικά κατασκευής της, ΑΛΛΑ: 

μπορεί να είναι πολύ μικρή / πολύ μεγάλη / χωρίς πολλές θήκες / άβολη στο κράτημα / άβολη στο άνοιγμα / με πολλές εσωτερικές θήκες (όπου θα ψάχνεις ανελέητα για ώρα να βρεις πού στο καλό έχουν χωθεί τα κλειδιά σου) / με λίγες εσωτερικές θήκες (όπου δε θα μπορούν κάπου συγκεκριμένα να χωθούν τα κλειδιά σου και πάλι θα ψάχνεις να τα βρεις ανελέητα εκεί που παρέπεσαν).

  Έψαχνα για καιρό σε μαγαζιά και στο διαδίκτυο για να βρω ένα σακίδιο πλάτης που να με βολεύει, να μου ταιριάζει αισθητικά αλλά να είναι και οικονομικό. Πολλά θες... θα μου πείτε. Και όντως· δεν έβρισκα τίποτε που να είναι αυτό που θέλω.

  Και τι ήθελα, η καψερή; Ένα-δυο ψιλοπραγματάκια!! 😂

• Ήθελα ένα σακίδιο που να συνδυάζεται σχεδόν με όλα τα χρώματα και ρούχα μου.
• Που να μη δείχνει ούτε πολύ πρόχειρο, ούτε πολύ καλό· για να μπορώ να το παίρνω στη δουλειά, στη βόλτα, στο περπάτημα με το σκυλί μου, αλλά και στην εκδρομή. 
• Που να είναι μεγάλο και ευρύχωρο (οι τσάντες μου πάντα θέλω να είναι μεγάλες· σαν την τσάντα του Sport Billy, συνήθως έχουν τα πάντα μέσα και για παν ενδεχόμενο). Απαραίτητη προϋπόθεση, να μπορεί κάπου να χωρέσει και την κάμερά μου (αφού το δικό της τσαντάκι/θήκη είναι μεγάλο και επομένως εξαιρετικά άβολο όταν το κουβαλώ για ώρα. Άντε να φωτογραφίσεις της προκοπής και αξιοπρεπώς, έχοντας στον ώμο την κανονική τσάντα σου, ΚΑΙ το τσαντάκι της κάμερας...)
• Που να έχει πολλές μικρές θήκες από δω κι από κει, για να χωράει τα μικρά και βασικά μου και να μην τα ψάχνω επί 3 ώρες χωρίς αποτέλεσμα (βλέπε φλασάκι usb).   

Λύση Νο1:

Εμπρός, καλά μου πόδια! 

  "Εμπρός, καλά μου πόδια" = ψάξιμο. Και τελικά... συμβιβασμός. Αφού γύρισα το εμπορικό σύμπαν (διαδικτυακό και μη) και δεν έβρισκα τίποτε οικονομικό με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, τελικά αγόρασα με μόλις 13€ ένα σακίδιο πλάτης μεγάλο μεν, με πολύ λιγότερες θήκες από όσες ήθελα δε: είχε δύο μικρές πλαϊνές και μία μεγαλύτερη θήκη εξωτερικά, και δύο μικρές εσωτερικά (που όμως δεν μου έφταναν ούτε με σφαίρες).

  Αρχικά του κρέμασα το αγαπημένο μου rock μπρελόκ, περνώντας το απλά από την τρυπούλα του φερμουάρ, αλλά τι τα θες; Ωραίο έδειχνε, αλλά χρηστικό; Μπαααα... το πρόβλημα παρέμενε (τι να κάνει από μόνο του το καημένο το ροκάκι μου, θαύματα);

Λύση Νο2:
Εμπρός, καλά μου χέρια! 

  Το "εμπρός, καλά μου χέρια" με άλλα λόγια σημαίνει "άλλαξα ελαφρώς τα φώτα στο σακίδιο". Εύκολα, σε ελάχιστο χρόνο και ανέξοδα. Πάμε να δούμε τι έκανα:

→ Τσέπες:

1. Πήρα ένα παλιό, αντρικό τζιν παντελόνι που ήταν για πέταμα και που είχα κρατήσει στην άκρη. (Γιατί ποτέ δεν ξέρεις... δεν πετάμε τίποτα, παιδιά! Κάπου θα χρησιμεύσει!)

  Και μαντέψτε: χρησίμεψε! Του έκοψα τη μία πίσω τσέπη (όλη μαζί, μαζί με το τμήμα του παντελονιού όπου ήταν ραμμένη) και την πολύ μικρούλα τσέπη που είχε μπροστά. Έκοψα στο όριο της ραφής (με καλό ψαλίδι για να αποφύγω τα ξεφτίσματα), αλλά πολύ προσεκτικά για να μην χαλάσω τις ραφές.

2. Πήρα βενζινόκολλα, την άπλωσα στην πίσω πλευρά κάθε τσέπης και τις κόλλησα στο εσωτερικό της τσάντας, στα σημεία που με βόλευαν, αφού γύρισα το σακίδιο το μέσα-έξω. Στερέωσα με λίγη κλωστή τις τέσσερις άκρες κάθε τσέπης για επιπλέον ασφάλεια... και αυτό ήταν.

Έτσι έδειχνε μετά τις προσθήκες (γυρισμένο το μέσα-έξω...)

  Τόσο απλά, χωρίς πολλά-πολλά (ραψίματα) απέκτησα δύο ανθεκτικές τσέπες επιπλέον στο εσωτερικό για μικροαντικείμενα. Η μία τους, αρκετά βαθιά κιόλας. Και τι πειράζει που δεν είναι το ίδιο ύφασμα με την επένδυση; Το τζιν πάει με όλα, σωστά; Άλλωστε οι τσέπες αυτές είναι στο εσωτερικό της τσάντας, και δεν θα τις βλέπει κανείς άλλος πέρα από εμένα.

 Έκανα και κάτι ακόμη: στην πλαϊνή εσωτερική ραφή πέρασα μια μικρή παραμανίτσα, από αυτές που μερικές φορές βρίσκουμε στις ετικέτες των ρούχων. Φαίνεται στις φωτογραφίες. Από αυτή κρέμασα τα λαστιχάκια των μαλλιών μου και το κλαμεράκι μου, για να μπορώ να τα βρίσκω εύκολα και γρήγορα. 

  Γυρνώντας κανονικά το σακίδιο, οι τσέπες δείχνουν έτσι (μία τσέπη σε κάθε του πλευρά):

→ Εξωτερική όψη:

  Το σημείο πάνω από τη μεγάλη εξωτερική τσέπη μου φαινόταν κάπως. Άδειο, να το πω; Αδιάφορο να το πω; Πάμε να δούμε τι έκανα:

1. Πήρα ένα μαύρο μανίκι (ναι, μανίκι!), το οποίο είχα κόψει και κρατήσει από μια παλιά μου μακό μπλούζα που δεν ήθελα πια.

2. Δίπλωσα, έραψα με δυο βελονιές και σχημάτισα με το μανίκι ένα μεγάλο φιόγκο.

3. Τύλιξα στο κέντρο του φιόγκου ένα κομμάτι γκρι σουέτ και το στερέωσα με λίγη κλωστή.

4. Έραψα το φιόγκο εξωτερικά στο σακίδιο, πάνω από τη μεγάλη τσέπη.

Σακίδιο έτοιμο! 

Με ροκ αισθητική, χρηστικό και με θήκες, όπως το ήθελα!

Ε, λοιπόν· τώρα η τέλεια (για μένα) τσάντα υπάρχει! 

Με γεια μου!
😜

25 Λέξεις #6: Η συμμετοχή μου και μερικές σκέψεις

 Το 6ο κατά σειρά λογοτεχνικό δρώμενο 25 Λέξεις που διοργανώνεται στο Κείμενο της Μαρίας Νι. μόλις ολοκληρώθηκε. 

  Κάθε φορά, οι συμμετέχοντες καλούνται να εμπνευστούν από μια φωτογραφία και να γράψουν ολιγόλεκτα κείμενα (25 λέξεων), βασισμένα σε αυτή. 

 Η φωτογραφία που μας έδωσε αυτή τη φορά το έναυσμα ήταν η παρακάτω λήψη της Μαρίας:

 Ήταν μια ιδιαίτερη φωτογραφία που ήθελε σκέψη, δεν ήταν εύκολη· για όλους μας λοιπόν πιθανολογώ πως αποτέλεσε μια πρόκληση.

 Συμμετείχαν συνολικά 24 ολιγόλεκτα, ανάμεσά τους και το παρακάτω δικό μου: 

Στέκω εδώ, στου χαλασμού την άκρη.

Με χρώματα ξορκίζω τον γκρίζο τους κόσμο.

Πιάσε το χέρι μου, σιμά μου στάσου,

ας αψηφήσουμε το σκότος ενωμένοι.

  Πολλά μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες και ειδικά στην Μαριλένα μας που διακρίθηκε (θα τη βρείτε στο ιστολόγιό της marilenaspotofart), πολλά ευχαριστώ σε όσους αφιέρωσαν χρόνο να διαβάσουν το ολιγόλεκτό μου και ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μαρία μας για τη φιλοξενία.

Μπορείτε να διαβάσετε όλες τις συμμετοχές εδώ.

  

  Για τους φίλους που ενδιαφέρονται σχετικά, η Μαρία ανακοινώνει πως oι "25 λέξεις #7" θα ξεκινήσουν την 1/4/16.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Το ολιγόλεκτό μου μπορεί να βασίστηκε στη φωτογραφία της Μαρίας, σε μεγάλο βαθμό όμως προέκυψε από τις σκόρπιες εικόνες ντροπής που είδαν τα μάτια μου και αρνήθηκε να αποδεχτεί το μυαλό μου. Εξαιτίας τους γράφτηκε, κι έχω την άβολη αίσθηση πως αν δεν αναφερθώ σ΄αυτές (και στις σκέψεις μου σε σχέση με αυτές), οι στίχοι του θα είναι σαν λέξεις που ενώθηκαν για να δώσουν ένα νόημα, χαμένο όμως στη μετάφραση.

 Όλο αυτό τον καιρό στη σκέψη μου κλωθογυρίζουν έντονα οι εικόνες της επικαιρότητας, και κυρίως εκείνες οι εικόνες των ταλαιπωρημένων προσφύγων που αναζητούν όχι απλά μια καλύτερη ζωή, μα πρώτα από όλα μια ευκαιρία στη ζωή. Μπορεί να μη γράφω γι΄αυτά εδώ, να επιλέγω να μη βαρύνω περισσότερο το ήδη βεβαρυμένο κλίμα, όμως οι σκέψεις μου εκεί, υπάρχουν και με τριβελίζουν. Για μια φορά, λοιπόν, θα κάνω την εξαίρεση και θα τις γράψω.

 Δεν πάει πολύς καιρός που οδηγούσα στην Εγνατία, ταξιδεύοντας προς το σπίτι. Ήταν εκείνο το Σαββατοκύριακο που οι αγρότες έφυγαν μαζικά από τα μπλόκα τους και πήγαν στο καλό (και στις δουλειές τους). Δίπλα μου, η ΛΕΑ ήταν γεμάτη από δεκάδες πρόσφυγες· περπατούσαν πειθήνια, ήσυχα, ο ένας πίσω από τον άλλο για ασφάλεια. 

 Οικογένειες φορτωμένες με τα σακίδιά τους και με την αξιοπρέπειά τους παραμάσχαλα, ντυμένοι όπως εσύ κι εγώ κι όχι ρακένδυτοι, κρατούσαν σφιχτά στο χέρι τα παιδιά τους, τόσα δα, και περπατούσαν. Να πάνε πού; 

  Αστυνομία παντού, περιπολικά να είναι οπισθοφυλακή με αναμμένα τα αλάρμ, πιο κάτω άλλοι αστυνομικοί να ελέγχουν ένα μάτσο χαρτιά, να προσπαθούν να τα συγκρατήσουν στον ξαφνικό άνεμο που δημιουργούσαμε εμείς, περνώντας ταχύτατοι μέσα στα ωραία και άνετα αυτοκίνητά μας. Οι γυναίκες με τις χρωματιστές μαντίλες και με μια σκοτεινιά στα μάτια άπλωναν τα χέρια, μας έκαναν απελπισμένα σήματα: "Σταμάτα". 

  Να σταματήσω. Να κάνω ό,τι μπορώ, όσο μπορώ. Κι έπειτα; Τι θ' απογίνεις εσύ, άνθρωπε, πού θα πας; 

  Θα σε νιώσει κανείς; Θα σε υπολογίσει, θα σε βοηθήσει; Θ΄ αναγνωρίσει κάποιο κράτος και κάποια χούφτα κυβερνώντες πως είσαι άνθρωπος κι εσύ, ίσος με όλους τους άλλους ανθρώπους, με τα ίδια δικαιώματα στη ζωή; Θ' αναγνωρίσει πως δεν είσαι αναλώσιμος; Πως δεν είσαι ένα μπαλάκι του τένις, που μία το πετάνε από εδώ και μία το πετάνε από εκεί;

 Άρχισα να κλαίω βουβά (σπάνιο φαινόμενο, συνήθως προσπαθώ/ζορίζομαι να είμαι συγκρατημένη και συγκροτημένη), κι έπιασα τον εαυτό μου να μιλάω μόνη μου μες στο αυτοκίνητο: "Πώς καταντήσαμε έτσι;"

  Πώς καταντήσαμε έτσι;

  Όχι μόνο εμείς, όχι μόνο εδώ, όχι μόνο ο δικός μας, τοπικός (μικρο)κόσμος, μα όλος ο κόσμος. Πώς γίναμε έτσι; Μια γρήγορη προσπέραση έγιναν όλα... μια γρήγορη κίνηση που έχει βαφτιστεί πολιτική. 

 Και το βράδυ μας κοιτάνε οι εαυτοί μας στον καθρέφτη κι εμείς εκεί, ανταποδίδουμε το βλέμμα ήσυχοι... ήσυχοι. Δεν μας αγγίζει ό,τι δεν συμβαίνει στο δικό μας πετσί, και δεν συνειδητοποιούμε πως αν κάποτε συμβεί κάτι και σε εμάς, για όλους τους άλλους θα μετατραπούμε κι εμείς σε αναλώσιμους. Ή σε ανεπιθύμητους. Γιατί έτσι έμαθε ο κόσμος μας να κάνει πάνω στον πλανήτη Γη, έτσι συνήθισε, έτσι μαθαίνει ακόμη, έτσι συνεχίζει: εύκολες πολιτικές λύσεις, ανούσιες στρατηγικές, φανφάρες και ασυλλόγιστοι σχεδιασμοί πάνω στην πλάτη τη δική μου, τη δική σου, τη δική του, τη δική της. 

  Και στο μεταξύ, πύργοι προσεκτικά χτισμένοι από κυβερνητικά τραπουλόχαρτα πέφτουν παντού, γκρεμίζονται αλλεπάλληλα, μέχρι που δε θα απομείνει τίποτε πια όρθιο - καμιά δομή, σε κανένα τομέα.

  Ξέρεις, δεν απευθύνομαι σε εσένα· απευθύνομαι σε εκείνα τα μάτια και αυτιά που πρέπει επιτέλους να δουν και να ακούσουν - όμως δεν βλέπουν και δεν ακούν. Μπορεί εσύ να μην είσαι έτσι, μπορεί εγώ να μην είμαι έτσι, μπορεί να βοηθάς, μπορεί να βοηθάω. Μπορεί στην πραγματικότητα μόνο εσύ κι εγώ να βοηθάμε, κι όταν απλώνουμε το χέρι μπας κι έρθουν κι άλλοι σιμά μας για να αψηφήσουμε το σκότος ενωμένοι, να αντικρίζουμε γυρισμένες πλάτες. 

 Και κάθε που βλέπω γυρισμένες πλάτες, στο μυαλό μου επανέρχονται οι συγκλονιστικοί στίχοι της Ουαρσάν Σάιρ, Σομαλής ποιήτριας από την Κένυα...

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

Κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρομομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάννη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ».

("Πατρίδα", Ουαρσάν Σάιρ / "Home", Warsan Shire.

   Φωνάζει η Σάιρ με τους στίχους της· δε λέει τίποτε άλλο, πέρα από την ωμή αλήθεια. Και τα πολιτικά αυτιά αναγκαστικά ακούνε, και τα πολιτικά στόματα απανταχού στον κόσμο αναγκαστικά απαντούν. Πώς όμως απαντούν;

(πηγή: facebook)

  Όσο αυτή η ανάρτηση βρισκόταν στα σκαριά, στις Βρυξέλλες σημειωνόταν σήμερα μια τραγωδία. Είχα ήδη συντάξει την ανάρτηση, όταν το πληροφορήθηκα. 

  Κι έλεγα, να ανεβάσω την ανάρτηση; Να μην την ανεβάσω; Ε, λοιπόν, την ανέβασα. Κατά πώς τα βλέπω εγώ τα πράγματα, άλλο πράγμα είναι η προσφυγιά, άλλο η τρομοκρατία. Δεν βρίσκονται κάτω από το ίδιο πρίσμα σε καμία περίπτωση, και πας αλλοδαπός δεν είναι εξ' ορισμού βάρβαρος...  
  Αυτό που θα έπρεπε να εξετάζεται κάτω από το ίδιο πρίσμα, είναι η πολιτική των κυβερνήσεων: κάθε (απαράδεκτη) δράση φέρνει και μια (απαράδεκτη) αντίδραση. Και οι βόμβες τελικά βάλλουν αθώους, όπου κι αν εκρήγνυνται.
  Λυπάμαι... και θα λυπηθώ ακόμη περισσότερο, αν δω (μετά από το σημερινό θλιβερό γεγονός) την κοινή γνώμη να οδηγείται εντέχνως σε ρατσιστικά παραληρήματα, χάνοντας για άλλη μια φορά την ουσία. 

 Αφήνω ανοιχτά τα σχόλια, με την ελπίδα να μην χρειαστεί να μπω στη διαδικασία να κάνω περαιτέρω διαχωρισμούς, ή να κληθώ να απαντήσω λέγοντας τα αυτονόητα όσον αφορά τις διαφορές τρομοκρατίας & προσφυγικού ζητήματος.

Info:

  Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα το 1988, μετανάστευσε στην Αγγλία όταν ήταν ενός έτους και έκτοτε ζει εκεί. Έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία - μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel, το 2013 - και η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2016).

Η Τέχνη του Δρόμου στη Νάουσα Ημαθίας

 Η Νάουσα - η πόλη που με φιλοξενεί από το 2014 - είναι μια πόλη μικρή, αλλά δημιουργικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά ασύχαστη. Και όχι μόνο σε έναν τομέα. 

 Το περασμένο φθινόπωρο σας είχα μιλήσει για το ΝIFF (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας) που διεξάγεται εδώ κάθε χρόνο. Το NIFF δεν είναι όμως το μοναδικό φεστιβάλ που οργανώνεται σ΄αυτή την πόλη.

 Εκτός από το NIFF, κάθε χρόνο πραγματοποιείται στη Νάουσα από την LobaTeam το LΟΒΑrt Festival, ένα φεστιβάλ τέχνης και πολιτισμού. Συνήθως, διεξάγεται κάπου στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου. (Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά, στο τέλος της ανάρτησης). 

 Όσο διάστημα ζω εδώ, συγκεντρώνω φωτογραφικό υλικό για την street art της πόλης. Με όσους τα λέμε συχνά εδώ στο ιστολόγιο, θα θυμούνται σίγουρα την αγάπη μου για τη street art, και ιδιαίτερα για τα murals, δηλαδή τις τοιχογραφίες. Είναι μια μορφή τέχνης που βρίσκω υπέροχη, με ελκύει απίστευτα και επειδή συχνά είναι εφήμερη, προσπαθώ με λίγα απλά κλικ του φωτογραφικού μου φακού να διατηρήσω στο χρόνο όσα έργα μπορώ.  

 Περπατώντας λοιπόν στην πόλη, είδα, θαύμασα και φωτογράφισα δεκάδες από τα έργα που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια των τελευταίων φεστιβάλ (κυρίως το 2014 και 2015). Κάποια τα φωτογράφισα τη μέρα, άλλα τη νύχτα, κάποια υπό βροχή. Τα περισσότερα με τη φωτογραφική μου μηχανή, και κάποια με την (όχι και τόσο καλή) κάμερα του κινητού μου.

 Και τώρα, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω μερικά από αυτά (όπου γνωρίζω ποιος είναι ο καλλιτέχνης, το αναγράφω κάτω από τη φωτογραφία του έργου του).

↑

Κωστής Δαμουλάκης- Σταμάτης Λάσκος

↓

Sive 

Jamer

Rtm 

Rtm 

Rtm 

Ser

Ser - Simoni

Simple G 

Simple G

(η ίδια λήψη, χωρίς τη χρήση φλας - τα κλαδιά του δέντρου αφήνουν τις σκιές τους 

πάνω στο έργο και προσωπικά, λατρεύω αυτό το απόκοσμο οπτικό αποτέλεσμα!)

insane 51

Σταμάτης Λάσκος 

Rihno

Έφη Θεοδωροπούλου - Αλέξανδρος Τσάκωνας 

insane 51

(απεικόνιση της Μπούλας, χαρακτηριστικής φιγούρας 
του παλαιότατου αποκριάτικου έθιμου της Νάουσας)

Δημήτρης Κρέτσης - Θανάσης Κρέτσης

Sia

Dem

Dem

 Θα χαρώ να μου πείτε στα σχόλια τι σας έκανε εντύπωση από όσα διαβάσατε και είδατε! 

Info:

► Η ομάδα Loba ιδρύθηκε το 2010, με πρωτοβουλία των Κωνσταντίνου Αντιφάκου, Γεωργίου Μεγαλογιάννη, Γιάννη Μεγαλογιάννη και Κωνσταντίνου Τούφα. Βασικός τους στόχος είναι η δημιουργία και η προώθηση των εναλλακτικών μορφών πολιτισμού και της τέχνης. 

► Το LOBArt Festival αποτελεί ένα καινοτόμο αναπτυξιακό festival με σκοπό τις δημόσιες τοιχογραφίες, τις συνεργασίες με δημόσιους φορείς, οργανισμούς, συλλόγους κ.τ.λ, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας και του εξωτερικού, καθιστώντας τον πολιτισμό ως αναπτυξιακό εργαλείο στην εν γένει πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής και ολόκληρης της χώρας.

  Είναι η ανάγκη της έκφρασης και δημιουργίας μέσω εικαστικών παρεμβάσεων σε δημόσια μέρη που ο ίδιος ο καλλιτέχνης μεταφέρει και ταυτόχρονα μοιράζεται με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Αναβαθμίζει και αναβαθμίζεται!

  Η μεταφορά της τέχνης από τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνη στον εξωτερικό, τονώνει και συνάμα συνδράμει στο πολιτιστικό και βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων, κάνοντάς τους συμμέτοχους και συνοδοιπόρους σε ένα ατελείωτο ταξίδι πολύχρωμων συναισθημάτων.

  Συνεργασίες - διοργανώσεις - παρεμβάσεις:

* δημόσιες εικαστικές παρεμβάσεις-τοιχογραφίες

* διοργανώσεις φεστιβάλ

* διοργανώσεις εκθέσεων

* workshops for kids

* συνεργασίες με αρχιτεκτονικά γραφεία, πολιτικούς μηχανικούς

* συνεργασίες με καλλιτέχνες

* συνεργασίες με εταιρίες

* εθελοντισμός, ενεργός συμμετοχή πολιτών, ατόμων με ειδικές ανάγκες. (πηγή)

► Το 2014 πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ η μεγαλύτερη έκθεση ζωγραφικής - street art για πρώτη φορά στα χρονικά της πόλης της Νάουσας, στο μουσείο Οίνου και Αμπέλου (παραδοσιακό κτίριο Μπουτάρη), με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα (Κωστής Δαμουλάκης, Σταμάτης Λάσκος, Γιάννης Φάλλας, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Δήμητρα Οικονόμου, Τέο Δμφ, Νάντια Στασινού, Rtm, INO, Ser, Simoni, Lefteris Toulis, Daver , Shuen , Erz, Rino, ApSet, Ners, Kostis Enti). 

  Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν πολλά street art murals στο κέντρο της πόλης, στο 1ο και 2ο δημοτικό σχολείο, με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών (Κωστής Δαμουλάκης, Σταμάτης Λάσκος, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Γιάννης Φάλλας, Νάντια Στασινού, Rtm, INO, Ners, Ser, Simoni, Rino, Apset, Erz, Shuen, Daver, Load, Ais, Roe) αλλά και με τη συμμετοχή αρκετών μαθητών, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα γι΄αυτή τη μορφή τέχνης. 

  Το ενδιαφέρον είναι πως, παρόλο που τα παιδιά δεν είχαν σχολείο εκείνες τις μέρες αφού βρίσκονταν σε περίοδο καλοκαιρινών διακοπών, ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμα και συμμετείχαν παρακολουθώντας βιωματικά εργαστήρια για τη street art και μαθήματα ζωγραφικής στην αυλή των σχολείων τους.

► Το 2015 στα πλαίσια του Φεστιβάλ, 32 καταξιωμένοι καλλιτέχνες και 15 street artists απ’ όλη την Ελλάδα, μύησαν τους επισκέπτες στα μυστικά της σύγχρονης τέχνης, της ζωγραφικής και του graffiti σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα, οργανώθηκε μεγάλη ομαδική έκθεση ζωγραφικής και street art με τη συμμετοχή καλλιτεχνών απ’ όλη την Ελλάδα. 

(Εικαστικοί: Δημήτρης Βύζας, Φανή Βόλου, Ειρήνη Βογιατζή, Κων/νος Βραζιώτης, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, Θεανώ Γιανέζη, Daver, Dem, Έντι, Έφη Θεοδωροπούλου, Γιάννα Θωμά, Insane 51, Δημήτρης Κοκόρης, Άννα Κοντακσίου, Δημήτρης Κρέτσης, Σταμάτης Λάσκος, Θωμάς Λιούτας, Alex Martinez, Δήμητρα Οικονόμου, Μαρία Παναγιώτου, Rtm, Ser, Simoni, Simple G, Ειρήνη Σωτηροπούλου, Φίλιππος Τατάκης, Άρτεμις Τσακίρη, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Δέσποινα Τσάκωνα, Ερμιόνη Τσάνου, Χρήστος Τσιντσάρης, Γιώργος Χιώνης. 

Street artists: Daver, Dem, Έφη Θεοδωροπούλου, Insane 51, Δημήτρης Κρέτσης, Σταμάτης Λάσκος, Rino, Roe, Ser, Sia, Simoni, Simple G, Shuen, Λευτέρης Toulis). 

(πηγή: τοπικός τύπος)