Frida Kahlo t-shirt

  Την πρώτη φορά που "συναντηθήκαμε" η Frida κι εγώ (στον ίδιο χώρο μεν, σε μια δημιουργία μου δε), ήταν για χάρη ενός giveaway που έκανα εδώ, πριν από ένα χρόνο.

  Τότε, το αποτέλεσμα της συνάντησής μας ήταν αυτό ↓ και είχε ταξιδέψει ως την Αριάδνη (Only you!) που τελικά το είχε κερδίσει.

  Ένα χρόνο μετά συναντηθήκαμε ξανά η Μεξικανή ζωγράφος κι εγώ, κι αυτό χάρη στη συνάδελφό μου που μου ζήτησε να της ζωγραφίσω ένα t-shirt με το πρόσωπο της Frida, αποτυπώνοντας γύρω του και κάποια συγκεκριμένα λόγια της που είχε επιλέξει.

  Αγαπώ τη Frida... το έχω ξαναπεί. Όχι μόνο για το σπουδαίο έργο της, αλλά και για την ξεχωριστή προσωπικότητά της. Πάντοτε ήταν (και πάντοτε θα είναι) πηγή έμπνευσης για μένα, έτσι χάρηκα ιδιαίτερα που μου δόθηκε η ευκαιρία να τη "συναντήσω" και πάλι. 

Frida Kahlo t-shirt

(hand painted) 

"I am my own muse.

The subject I know best.

The subject I want to better".

Frida Kahlo (1907-1954)

"Είμαι η μούσα του εαυτού μου. 

Το θέμα που γνωρίζω καλύτερα. 

Το θέμα που θέλω να βελτιώσω". 

Φρίδα Κάλο (1907-1954)

_______________________________________________________

Υ.Γ. Παρατηρώ ότι (εδώ και καιρό) η συχνότητα των μηνιαίων μου αναρτήσεων έχει πάρει την κατιούσα... Όλα καλά παρόλα αυτά, το μόνο που μου λείπει είναι να βρεθεί τρόπος να προστεθούν καμιά δεκαριά παραπάνω ώρες στο 24ωρο και θα είμαι ακόμη καλύτερα μετά, σας το εγγυώμαι! (So many things I want to do, so little time... που λένε και στο χωριό μου).

 Βρίσκω τώρα την ευκαιρία να σας δείξω τη φωτογραφία/συμμετοχή μου στο 1ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν της Μαρίας μας (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά), το οποίο είχε το θέμα "Γέφυρες". Είναι μια μικρή, κουκλίστικη πεζογέφυρα που φωτογράφισα στον Άγιο Νικόλαο, στην Κρήτη. 

Μπορείτε να δείτε τη φωτογραφία 

στον άλλο μου χώρο, κάνοντας κλικ εδώ 

↓

A small footbridge - Elli Economou Photography

  Θερμά συγχαρητήρια στη Μαριάννα μας που κέρδισε, η φωτογραφία της ήταν εξαιρετική! Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και εύχομαι σε όλους σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!

Βραχιόλι με υγρό γυαλί και ημιπολύτιμους λίθους

  Αυτό το βραχιόλι το είχα στο νου μου καιρό, ήθελα να το φτιάξω για μένα. Και ήξερα τι ήθελα να κάνω: να συνδυάσω μια εικόνα που αγαπώ, με χρώματα που αγαπώ και με υλικά εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. 

  Ήθελα επίσης να είναι ένα βραχιόλι ευκολοφόρετο, κι όταν λέω "ευκολοφόρετο" εδώ δεν εννοώ να ταιριάζει με όλα, αλλά να μπαίνει και να βγαίνει εύκολα στη στιγμή, χωρίς πολλά-πολλά.

  Η θεωρία καλή... η εφαρμογή της στην πράξη αποδείχθηκε ακόμη καλύτερη! 😊

  Για το διακοσμητικό στοιχείο χρησιμοποίησα την εικόνα που ήθελα (δικής μου εκτύπωσης). Την κόλλησα σε χοντρή, σταθερή μαύρη τσόχα και δημιούργησα γύρω της ένα περίγραμμα με γκρι/μολυβί pearl pen. Έπειτα την πέρασα με υγρό γυαλί κι όταν στέγνωσε, στόλισα το στοιχείο με ημιπολύτιμους λίθους: αιματίτη και πράσινο οβάλ μεγάλο αχάτη (dragon agate onyx).

 Για το σώμα του βραχιολιού χρησιμοποίησα μαύρο λάστιχο ραπτικής. Έτσι κατάφερα να πετύχω το ευκολοφόρετο που σας έλεγα πιο πάνω: το λάστιχο τεντώνει όσο θες, και το βραχιόλι μπαίνει και βγαίνει εύκολα από το χέρι, απλά και μόνο γλιστρώντας. Ούτε κουμπώματα, λοιπόν, ούτε τίποτα! Πρόσθεσα και λίγη μαύρη σατέν κορδελίτσα στα πλαϊνά, ενώνοντας τα τρία λάστιχα για τσαχπινιά, κι έτοιμο.

 Με το που το τελείωσα, το αγάπησα! Έγινε ένα ασυνήθιστο βραχιόλι για κάθε εποχή, φαρδύ όπως μου αρέσει να τα φοράω, με την εικόνα που αγαπώ και ευκολοφόρετο όπως το ήθελα  - χάρη στο λάστιχο ραπτικής.

 Σας εύχομαι ένα υπέροχο Σαββατόβραδο και μια ξεκούραστη, χαρούμενη Κυριακή!

Δανδελίων (Dandelion)

  

  Είτε το ξέρετε ως δανδελίων, είτε ως ταραξάκο, είτε ως αγριοράδικο ή πικραλίδα, πρόκειται για ένα και το αυτό. 

  Είναι αυτό το μικρό, ταπεινό και άγριο φυτάκι με τα κίτρινα ανθάκια που συχνά συναντάμε να φύεται στις παρυφές των δρόμων και στις βόλτες μας στην εξοχή και στο βουνό. Είναι βρώσιμο φυτό, και έχει θεραπευτικές ιδιότητες.

  Είναι αυτό που ξεκινάει τη ζωή του καταπράσινο, έπειτα ανθίζει άνθη χρυσαφί σαν τον ήλιο, κι ύστερα ασημίζει κάθε άνθος του και σκορπίζει παντού τα χνουδωτά σποράκια του με τη βοήθεια του αέρα.

 Όταν ήμουν μικρή, η μαμά μου μού είχε μάθει να αναγνωρίζω αυτό το φυτάκι. Το αγαπούσα και το έψαχνα, γιατί παίζαμε μαζί του οι δυο μας, φυσώντας ανάλαφρα τα σποράκια του και βλέποντάς τα να ταξιδεύουν ελεύθερα. "Αεροπλανάκια" μού τα έλεγε, κι αυτή η λέξη έχει μείνει μεταξύ μας ως γλυκιά ανάμνηση και ως χαριτωμένο αστείο μέχρι τώρα. Μεγάλωσα (ή όχι), δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσω άλλη λέξη γι΄αυτά. 

  Μικρά, απαλά αεροπλανάκια που πετάνε με τη βοήθεια μιας πνοής αέρα και ταξιδεύουν για να δημιουργήσουν μια νέα ζωή.

    

   Dandelion... Καθόλου τυχαίο το όνομά του, δε συμφωνείτε; *

 Πρόσφατα, διάβασα ένα ποίημα της Suzy Kassem. Λέγεται "Hymn Of The Divine Dandelion" και δε σας κρύβω ότι το λάτρεψα.

I am born as the sun, 

But then turn into the moon, 

As my blonde hairs turn

Grayish-white and fall to

The ground, 

Only to be buried again, 

Then to be born again, 

Into a thousand suns

And a thousand 

Moons. 

  Σκεφτόμουν πόσο απλό ποίημα είναι, και ταυτόχρονα πόσο σύνθετο, ονειρικό και αληθινό. Και αισιόδοξο, επίσης.

  Και τελικά, με κινητοποίησε.

  Άρχισα να σκιτσάρω μια πικραλίδα. Μετά τα σποράκια της... και το ένα έφερε τ΄άλλο, ώσπου, έπειτα από μια εβδομάδα περίπου (!) γεννήθηκε το δικό μου "Dandelion", μέσα στο οποίο ενσωματώθηκε και το ποίημα της Kassem. 

  Μαζί με λίγο πουαντιγισμό.

"Dandelion" 

(drawing pens / μαρκαδόροι σχεδίασης)

* Η κοινή ονομασία «δανδελίων» ("dandelion"), προέρχεται από την γαλλική φράση "dent de lion" που σημαίνει «δόντι λιονταριού», το οποίο με τη σειρά του έχει την αφετηρία του στο Λατινικό «leontodon» («λεοντόδους»). 

  Το όνομα αυτό δόθηκε στο φυτό λόγω του φυλλώματός του, που έχει πριονωτό σχήμα. (πηγή)

Αυτό που κάνει η άνοιξη στις κερασιές

 Μην έχοντας τι να κάνω ένα απόγευμα, αποφάσισα να ξαναδιαβάσω ποιήματα που αγαπώ. 

 Έξω ο ήλιος ήταν ακόμα λαμπερός, τα πουλιά κελαηδούσαν και η ατμόσφαιρα ήταν μυρωμένη. Άνοιξη, βλέπεις· άνθη παντού, και το αεράκι έφερνε στα ρουθούνια μου την αχνή μυρωδιά τους.

 Σκέφτηκα τον Νερούδα... και ήρθε στο νου μου ένας στίχος του που αγαπώ πολύ:  

"Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές".

 Ο στίχος αυτός είναι από ένα ποίημα (το 14ο κατά σειρά) που εμπεριέχεται στη δεύτερη συλλογή του Νερούδα "Είκοσι ερωτικά ποιήματα κι ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα" ("Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada").

 Η συλλογή αυτή εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1924, από τις εκδόσεις Nacimiento της Χιλής, κάποια όμως από τα ποιήματα που εμπεριέχονται σε αυτή είχαν δημοσιευτεί ξανά πριν την έκδοση του βιβλίου. 

 Στην Ελλάδα, η συλλογή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τυπωθήτω/Δάρδανος (2005), σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή.

 Πόσο το αγαπώ αυτό το ποίημά του! Κάθε άνοιξη το σκέφτομαι πιο έντονα, μου αρέσει να το ξαναθυμάμαι... έτσι λοιπόν, να 'μαι, να το διαβάζω ξανά.

(14)

Όλο παίζεις, εσύ, κάθε μέρα, εσύ,

με το φως του σύμπαντος κόσμου.

Επισκέπτρια συλφίδα των νερών και των κήπων.

Δεν είσαι δε μόνο εκείνη η χρυσή κεφαλή

όπου σαν ανθοδέσμη σφιχτά την κρατάω εγώ

μες στα δυο μου τα χέρια.

Κανενός αλλουνού δεν μοιάζεις εσύ

από τότε που εγώ σε αγάπησα.

Άσε να σε ξαπλώσω σ' ένα στρώμα

από μάηδες κίτρινους κι αγαπανθούς.

Ποιος είν' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ' αστέρια του Νότου;

Εγώ είμ' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ' αστέρια του Νότου!

Άσε με... άσε με να σε αναπολήσω όπως ήσουν

προτού ν' ανασπασθείς και βγεις στην ύπαρξη.

Κι ευθύς, δες, αλαλάζει ο άνεμος

και δέρνει τα κλειστά μου παράθυρα.

Ο ουρανός είναι μι' απόχη φίσκα ως απάνου

με ψάρια μαύρα, ανήλιαγα.

Κι εδώ, εδωνά, κοπάζουν όλοι οι άνεμοι, όλοι τους εδωνά.

Και τότε η βροχή εγυμνώθη.

Πουλιά πετάνε πετούμενα.

Οι άνεμοι. Οι άνεμοι.

Μόνος μου εγώ και αναμετριέμαι με των άλλων τη δύναμη.

Ο ανεμοστρόβιλος σέρνει μαζί του

και μουρλαίνει τα μπακιρένια φύλλα

και ξελύνει τ' αραγμένα στ' ουρανού το μώλο.

Εσύ είσαι εδώ. Εσύ δε φεύγεις, δεν πετάς.

Κι εσύ ως το τέλος θα είσαι και θα μου απαντάς

στους βόγγους και τα μουγκρητά μου.

Επάνω μου να 'ρθεις να κουλουριαστείς

σα να σ' έχουνε σκιάξει.

Κάπου κάπου αδέσποτοι ξεπόρτιζαν απ' τα μάτια σου ήσκιοι,

ξένοι, παράδοξοι.

Και τώρα, τωραδά, εδώ,

μανούσια μου φέρνεις και δυοσμαρίνια, μωρό μου,

γι' αυτό κι έτσι ευωδιάζουν τα στήθη σου.

Την ώρα όπου ο άνεμος μελαγχολικός καλπάζει

σφαγιάζοντας πεταλούδες

εγώ σ' αγαπάω,

κι η έξαρση μου δαγκώνει βαθιά

τα δαμάσκηνα του στόματός σου.

Πόσο έχεις στ' αλήθεια πονέσει,

ώσπου να 'βρεις τα χούγια μου,

ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερη

και τ' όνομά μου που όλους τους κάνει και τρέμουν . . .

Πόσες και πόσες φορές δεν είδαμε το φως του αυγερινού

να μας φιλάει τα μάτια

και πάνω απ' τα κεφάλια μας το χάραμα κυκλοδίωκτο

ν' ανοίγει ωσάν ριπίδιο.

Τα λόγια μου σε μούσκεψαν θωπεύοντάς σε.

Καιρός πάει πολύς που αγάπησα

το ηλιόλουστο σώμα σου, το μαργαριταρένιο.

Και πιστεύω έτσι πως εγώ είμαι ο κύριος

του σύμπαντος όλου.

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια,

κλέλιες, ζουμπούλια

και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά.

Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές.

(Όποιος ενδιαφέρεται και γνωρίζει τη γλώσσα, 

μπορεί να διαβάσει το πρωτότυπο ποίημα εδώ).

  Αγάπη, πόση αγάπη φωλιάζει μέσα σ΄αυτά τα λόγια! Αυτό το ποίημα πάντοτε με ταξίδευε, πάντοτε μου άφηνε μια γλύκα. Κι αυτός ο τελευταίος στίχος... φαινομενικά απλός, κι όμως τόσο αισθαντικός και γεμάτος νόημα. 

 Τέλειωσα το ποίημα, απέμεινα όμως να το σκέφτομαι. Εικόνες πετάριζαν στο νου μου, έντονο φως, γαλανός ουρανός και ανθάκια κερασιάς.

 Χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήρα τις μπογιές μου, τα πινέλα μου και ένα ξύλινο καφασάκι που με περίμενε καιρό σε μια γωνίτσα, αναξιοποίητο.

  Κι έπιασα δουλειά.

 Το φως του ήλιου χανόταν σιγά-σιγά, σουρούπωνε, τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδούν, μαζεύτηκαν στις φωλιές τους. Νύχτωσε, η λάμπα του δημόσιου φωτισμού που υψώνεται ακριβώς έξω από το παράθυρό μου ξεκίνησε το συνεχόμενό της βόμβισμα. Συνήθως με ενοχλεί όταν το ακούω, βομβίζει αρκετά δυνατά όταν έχω ανοιχτό το παράθυρο. Τούτη τη φορά όμως ούτε που το πρόσεξα.

 Νομίζω ότι επανήλθα πλήρως στον κόσμο μας, όταν ολοκλήρωσα το έργο μου. Μεσάνυχτα πια, είχα ξεχάσει για άλλη μια φορά να φάω, δεν είχα ξεκουραστεί και πολύ, κι όμως, ένιωθα υπέροχα.

 Και είχα ήδη αποφασίσει σε ποιο πρόσωπο θα πήγαινε τούτο το μικρό καφασάκι... Μια αγαπημένη φίλη που πάντοτε με σκέφτεται από καρδιάς κι είναι με τον τρόπο της πάντα κοντά μου.

_________________________________________________________________

Τούτη η ανάρτηση με τα ανθάκια της κερασιάς και τα λόγια του Νερούδα

ταξιδεύει επίσης και ως τις Μέρες Άνοιξης της Αριστέας (Η Ζωή είναι Ωραία)

_________________________________________________________________

Info: 

► Ο Πάμπλο Νερούδα (φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο, αναφέρεται ενίοτε στη βιβλιογραφία και τη δισκογραφία ως Πάβλο Νερούδα ή Νερούντα), ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής (1904-1973). 

  Σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα. 

   Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας και των Κομμουνιστικών του πεποιθήσεων. 

  Εξέδωσε πληθώρα ποιητικών συλλογών ποικίλου ύφους, όπως ερωτικά ποιήματα, έργα που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού, ακόμα και κάποια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικά μανιφέστα. (πηγή)

► Neruda Pablo "Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα" ("Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada"), 2005, Τυπωθήτω/Δάρδανος

Από την παρουσίαση της έκδοσης:

  Είκοσι χρονώ είταν και δεν είταν ο Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο - γνωστός σήμερα ανά την υφήλιο με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούδα -, όταν δημοσίευσε μια μικρή συλλογή ποιημάτων με τίτλο "Veinte poemas de amor y una cacnion deseperada". Και έμελλε το βιβλιαράκι ετούτο όχι μόνο να γίνει ο μηνύτορας της έλευσης του νεαρού ποιητή από το Παρράλ της Χιλής στην επικράτεια των ύψιστων λυρικών κατορθωμάτων (εξ όνυχος γάρ...), και μια από τις διαχρονικώς δημοφιλέστερες αναφορές στη λεγόμενη ερωτική ποίηση, αλλά και να είναι πια έργο κλασικό της παγκόσμιας λογοτεχνίας... 

[...]

(Γιώργος Κεντρωτής, Κέρκυρα, 23 Σεπτεμβρίου 2004)

"Η γυναίκα με τη βεντάλια" - Μενταγιόν με την τεχνική bead embroidery

  

  Ο Gustav Klimt (1862-1918) είναι ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους. 

 Οι πίνακές του είναι για μένα ξεχωριστοί, για πολλούς και διάφορους λόγους: αγαπώ τη γενικότερη τεχνοτροπία, τα θέματα, τα χρώματα (και ειδικά την παρουσία του χρυσού), τα διάφορα διακοσμητικά σχήματα και μοτίβα που ενσωμάτωσε σε αυτούς, τον ιδιαίτερο, ερωτικό τρόπο που απεικονίζει τη γυναίκα (και μάλιστα, σχεδόν αποκλειστικά).

 Επειδή το έργο του μου αρέσει τόσο, προσπάθησα αρκετές φορές να το συμπεριλάβω σε δημιουργίες μου (είτε ενσωματώνοντάς το αυτούσιο, είτε ενσωματώνοντας κάποια μεμονωμένα στοιχεία του) - ίσως γιατί ήθελα πολύ να έχω κάτι δικό του στο χώρο μου.

  Έτσι, δοκίμασα να μεταφέρω κάποια από τα μοτίβα του Κλιμτ στο φόρεμα της δικής μου "Ανδρομέδας"... το "Φιλί" έγινε ένας τρίγωνος πίνακας, η μία από τις "Τρεις ηλικίες της γυναίκας" έγινε ένας πίνακας κι αυτή, ο οποίος βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρά μου.

  Όλα τα παραπάνω έγιναν το 2012. Σήμερα, χρόνια μετά, αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό, θέλοντας να έχω ένα έργο του Klimt όχι πια απλά στο χώρο μου, αλλά μαζί μου. 

 Καταπιάστηκα ξανά με το ράψιμο χαντρών πάνω σε ύφασμα (η τεχνική bead embroidery είναι μια άλλη μεγάλη μου αγάπη, πάντα με ενθουσιάζει το αποτέλεσμα που προκύπτει, μάλλον επειδή δουλεύω με έναν εντελώς δικό μου τρόπο!!) και δημιούργησα ένα μενταγιόν. Σε αυτό έχω ενσωματώσει το έργο του Klimt "Η Γυναίκα με τη Βεντάλια", ένα έργο του 1917-1918.

 Η εικόνα του έργου είναι και πάλι δικής μου εκτύπωσης, και για να την πλαισιώσω, επέλεξα να κινηθώ σε γήινα χρώματα.

"Η γυναίκα με τη βεντάλια" (G. Klimt) ~ 

Μενταγιόν με την τεχνική Bead Εmbroidery

Χάντρες-σπόροι, χειροποίητο ακρυλικό cabochon με εικόνα δικής

 μου εκτύπωσης, κορδόνι, χειροποίητη φουντίτσα από cotton perle. 

  Περιττό να το πω μετά από όλα αυτά, αλλά θα το πω... το αγάπησα! 

  Να είστε όλοι καλά, σας φιλώ!

☺

Info: 

  Αν θέλετε να γνωρίσετε λίγο καλύτερα τον Gustav Klimt, να πληροφορηθείτε για τη ζωή του, το έργο του και να δείτε κι άλλο σχετικό υλικό, μπορείτε να επισκεφθείτε το Artsy και πιο συγκεκριμένα τη σελίδα που είναι αφιερωμένη στο ζωγράφο:

 ► Gustav Klimt (Artsy’s page)

Η Τέχνη του Δρόμου στη Νάουσα Ημαθίας

 Η Νάουσα - η πόλη που με φιλοξενεί από το 2014 - είναι μια πόλη μικρή, αλλά δημιουργικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά ασύχαστη. Και όχι μόνο σε έναν τομέα. 

 Το περασμένο φθινόπωρο σας είχα μιλήσει για το ΝIFF (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας) που διεξάγεται εδώ κάθε χρόνο. Το NIFF δεν είναι όμως το μοναδικό φεστιβάλ που οργανώνεται σ΄αυτή την πόλη.

 Εκτός από το NIFF, κάθε χρόνο πραγματοποιείται στη Νάουσα από την LobaTeam το LΟΒΑrt Festival, ένα φεστιβάλ τέχνης και πολιτισμού. Συνήθως, διεξάγεται κάπου στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου. (Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά, στο τέλος της ανάρτησης). 

 Όσο διάστημα ζω εδώ, συγκεντρώνω φωτογραφικό υλικό για την street art της πόλης. Με όσους τα λέμε συχνά εδώ στο ιστολόγιο, θα θυμούνται σίγουρα την αγάπη μου για τη street art, και ιδιαίτερα για τα murals, δηλαδή τις τοιχογραφίες. Είναι μια μορφή τέχνης που βρίσκω υπέροχη, με ελκύει απίστευτα και επειδή συχνά είναι εφήμερη, προσπαθώ με λίγα απλά κλικ του φωτογραφικού μου φακού να διατηρήσω στο χρόνο όσα έργα μπορώ.  

 Περπατώντας λοιπόν στην πόλη, είδα, θαύμασα και φωτογράφισα δεκάδες από τα έργα που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια των τελευταίων φεστιβάλ (κυρίως το 2014 και 2015). Κάποια τα φωτογράφισα τη μέρα, άλλα τη νύχτα, κάποια υπό βροχή. Τα περισσότερα με τη φωτογραφική μου μηχανή, και κάποια με την (όχι και τόσο καλή) κάμερα του κινητού μου.

 Και τώρα, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω μερικά από αυτά (όπου γνωρίζω ποιος είναι ο καλλιτέχνης, το αναγράφω κάτω από τη φωτογραφία του έργου του).

↑

Κωστής Δαμουλάκης- Σταμάτης Λάσκος

↓

Sive 

Jamer

Rtm 

Rtm 

Rtm 

Ser

Ser - Simoni

Simple G 

Simple G

(η ίδια λήψη, χωρίς τη χρήση φλας - τα κλαδιά του δέντρου αφήνουν τις σκιές τους 

πάνω στο έργο και προσωπικά, λατρεύω αυτό το απόκοσμο οπτικό αποτέλεσμα!)

insane 51

Σταμάτης Λάσκος 

Rihno

Έφη Θεοδωροπούλου - Αλέξανδρος Τσάκωνας 

insane 51

(απεικόνιση της Μπούλας, χαρακτηριστικής φιγούρας 
του παλαιότατου αποκριάτικου έθιμου της Νάουσας)

Δημήτρης Κρέτσης - Θανάσης Κρέτσης

Sia

Dem

Dem

 Θα χαρώ να μου πείτε στα σχόλια τι σας έκανε εντύπωση από όσα διαβάσατε και είδατε! 

Info:

► Η ομάδα Loba ιδρύθηκε το 2010, με πρωτοβουλία των Κωνσταντίνου Αντιφάκου, Γεωργίου Μεγαλογιάννη, Γιάννη Μεγαλογιάννη και Κωνσταντίνου Τούφα. Βασικός τους στόχος είναι η δημιουργία και η προώθηση των εναλλακτικών μορφών πολιτισμού και της τέχνης. 

► Το LOBArt Festival αποτελεί ένα καινοτόμο αναπτυξιακό festival με σκοπό τις δημόσιες τοιχογραφίες, τις συνεργασίες με δημόσιους φορείς, οργανισμούς, συλλόγους κ.τ.λ, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας και του εξωτερικού, καθιστώντας τον πολιτισμό ως αναπτυξιακό εργαλείο στην εν γένει πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής και ολόκληρης της χώρας.

  Είναι η ανάγκη της έκφρασης και δημιουργίας μέσω εικαστικών παρεμβάσεων σε δημόσια μέρη που ο ίδιος ο καλλιτέχνης μεταφέρει και ταυτόχρονα μοιράζεται με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Αναβαθμίζει και αναβαθμίζεται!

  Η μεταφορά της τέχνης από τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνη στον εξωτερικό, τονώνει και συνάμα συνδράμει στο πολιτιστικό και βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων, κάνοντάς τους συμμέτοχους και συνοδοιπόρους σε ένα ατελείωτο ταξίδι πολύχρωμων συναισθημάτων.

  Συνεργασίες - διοργανώσεις - παρεμβάσεις:

* δημόσιες εικαστικές παρεμβάσεις-τοιχογραφίες

* διοργανώσεις φεστιβάλ

* διοργανώσεις εκθέσεων

* workshops for kids

* συνεργασίες με αρχιτεκτονικά γραφεία, πολιτικούς μηχανικούς

* συνεργασίες με καλλιτέχνες

* συνεργασίες με εταιρίες

* εθελοντισμός, ενεργός συμμετοχή πολιτών, ατόμων με ειδικές ανάγκες. (πηγή)

► Το 2014 πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ η μεγαλύτερη έκθεση ζωγραφικής - street art για πρώτη φορά στα χρονικά της πόλης της Νάουσας, στο μουσείο Οίνου και Αμπέλου (παραδοσιακό κτίριο Μπουτάρη), με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα (Κωστής Δαμουλάκης, Σταμάτης Λάσκος, Γιάννης Φάλλας, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Δήμητρα Οικονόμου, Τέο Δμφ, Νάντια Στασινού, Rtm, INO, Ser, Simoni, Lefteris Toulis, Daver , Shuen , Erz, Rino, ApSet, Ners, Kostis Enti). 

  Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν πολλά street art murals στο κέντρο της πόλης, στο 1ο και 2ο δημοτικό σχολείο, με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών (Κωστής Δαμουλάκης, Σταμάτης Λάσκος, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Γιάννης Φάλλας, Νάντια Στασινού, Rtm, INO, Ners, Ser, Simoni, Rino, Apset, Erz, Shuen, Daver, Load, Ais, Roe) αλλά και με τη συμμετοχή αρκετών μαθητών, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν περισσότερα γι΄αυτή τη μορφή τέχνης. 

  Το ενδιαφέρον είναι πως, παρόλο που τα παιδιά δεν είχαν σχολείο εκείνες τις μέρες αφού βρίσκονταν σε περίοδο καλοκαιρινών διακοπών, ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμα και συμμετείχαν παρακολουθώντας βιωματικά εργαστήρια για τη street art και μαθήματα ζωγραφικής στην αυλή των σχολείων τους.

► Το 2015 στα πλαίσια του Φεστιβάλ, 32 καταξιωμένοι καλλιτέχνες και 15 street artists απ’ όλη την Ελλάδα, μύησαν τους επισκέπτες στα μυστικά της σύγχρονης τέχνης, της ζωγραφικής και του graffiti σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα, οργανώθηκε μεγάλη ομαδική έκθεση ζωγραφικής και street art με τη συμμετοχή καλλιτεχνών απ’ όλη την Ελλάδα. 

(Εικαστικοί: Δημήτρης Βύζας, Φανή Βόλου, Ειρήνη Βογιατζή, Κων/νος Βραζιώτης, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, Θεανώ Γιανέζη, Daver, Dem, Έντι, Έφη Θεοδωροπούλου, Γιάννα Θωμά, Insane 51, Δημήτρης Κοκόρης, Άννα Κοντακσίου, Δημήτρης Κρέτσης, Σταμάτης Λάσκος, Θωμάς Λιούτας, Alex Martinez, Δήμητρα Οικονόμου, Μαρία Παναγιώτου, Rtm, Ser, Simoni, Simple G, Ειρήνη Σωτηροπούλου, Φίλιππος Τατάκης, Άρτεμις Τσακίρη, Αλέξανδρος Τσάκωνας, Δέσποινα Τσάκωνα, Ερμιόνη Τσάνου, Χρήστος Τσιντσάρης, Γιώργος Χιώνης. 

Street artists: Daver, Dem, Έφη Θεοδωροπούλου, Insane 51, Δημήτρης Κρέτσης, Σταμάτης Λάσκος, Rino, Roe, Ser, Sia, Simoni, Simple G, Shuen, Λευτέρης Toulis). 

(πηγή: τοπικός τύπος)