Παρέα με ένα φάντασμα (DIY)

  Τέλη Οκτώβρη, τότε που πλησίαζε η γιορτή του Halloween, οι ενημερώσεις μου στο facebook είχαν κατακλυστεί από διάφορα crafts και ιδέες για κολοκύθες, στολές και δεκάδες άλλα πράγματα.

  Ένα από όλα αυτά που είδα μου τράβηξε την προσοχή, το λάτρεψα και το έστειλα στη φίλη μου να το δει (της αρέσουν πολύ-πολύ κάτι τέτοια).

  "Αν μου το φτιάξεις, εγώ θα... " μου έταξε.

  Να μου τάξει;; Τι να μου τάξει! Άλλο που δεν ήθελα να βάλω μπροστά και να ξεκινήσω να της φτιάχνω το φαντασματάκι της... 😃 

  Στόχος μου ήταν να το έχει στο σπίτι της όλο το χρόνο (είπαμε, της αρέσουν πολύ αυτά και το σπίτι της είναι διακοσμημένο αντίστοιχα) και όχι μόνο ως απλό διακοσμητικό φάντασμα, αλλά και ως spooky φωτιστικό!

  Λοιπόοον... αν είδατε στο βίντεο, για την κατασκευή χρησιμοποιούνται τρία μπαλόνια, γερά στερεωμένα σε χοντρά, σταθερά πλαστικά καλαμάκια. 

  Εγώ όμως δεν είχα τέτοιου είδους καλαμάκια (και τα απλά δεν κάνουν, γιατί λυγίζουν). Αφού έσπασα το κεφάλι μου και κοίταξα από δω κι από κει για να βρω τρόπο να στηρίξω την κατασκευή και τα μπαλόνια στη θέση τους ώσπου να στεγνώσει το φάντασμα, βρήκα τη λύση και σας την έχω έτοιμη.

Πάμε να το φτιάξουμε;

Θα χρειαστούμε:

• 2 μ. λευκό ύφασμα γάζα, κομμένο στη μέση (1 & 1 μέτρο) 
• μαύρο βελουτέ χαρτί 
• χάρτινα ποτήρια μιας χρήσεως
• χαρτοταινία
• 3 μπαλόνια
• βαζελίνη
• αντικολλητικό χαρτί
• ατλακόλ
• ένα σκεύος ή ένα λεκανάκι που δε χρειαζόμαστε 

+ Κατάλληλο χώρο!! (για να μη λερώσουμε όλο τον τόπο...) 

  Εγώ - ελλείψει εργαστηρίου - το έφτιαξα σε ένα κενό σημείο του δωματίου μου, μπροστά από τη ντουλάπα, και το άφησα εκεί να στεγνώσει όλο το βράδυ.

Πώς θα το φτιάξουμε;

1. Ενώνουμε τα χάρτινα ποτήρια με χαρτοταινία, στη διάταξη που βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω (3-4-3 ποτήρια). Αν θέλετε μπορείτε να γεμίσετε κάποια από τα ποτήρια με νερό, ώστε να είναι πιο βαριά και σταθερά για αργότερα.

2. Φουσκώνουμε τα 3 μπαλόνια: το ένα, που θα χρησιμεύσει για το κεφάλι, το φουσκώνουμε περισσότερο. Τα άλλα δύο, που θα είναι τα χέρια, τα φουσκώνουμε λιγότερο και προσπαθούμε να έχουν το ίδιο μέγεθος. 

3. Στα πάνω-πάνω ποτήρια στερεώνουμε τα μπαλόνια με χαρτοταινία. Στο μεσαίο σετ των 4 ποτηριών κάνουμε μια τρύπα στο πάνω ποτήρι, περνάμε την άκρη του μπαλονιού και το στερεώνουμε έπειτα με χαρτοταινία.

4. Αλείφουμε και τα τρία μπαλόνια με βαζελίνη. Η βαζελίνη θα βοηθήσει το ύφασμα να ξεκολλήσει εύκολα, χωρίς ζημιές, όταν θα έρθει η ώρα να σκάσουμε τα μπαλόνια.

5. Ανακατεύουμε μια γενναία ποσότητα ατλακόλ με νερό, στο σκεύος ή στο λεκανάκι μας. Υπολογίστε περίπου 3/4 της κούπας ατλακόλ και λίγο νεράκι. Μην το παρακάνετε, το μίγμα δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ πηχτό, ούτε πολύ αραιό.

6. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να στρώσουμε κάτω από τα ποτήρια το αντικολλητικό χαρτί. Έτσι θα προστατέψουμε την επιφάνεια από την κόλλα που τυχόν θα πέσει.

7. Παίρνουμε το πρώτο κομμάτι της γάζας, το βουτάμε μέσα στο μίγμα να βραχεί καλά και το στίβουμε. Το τοποθετούμε πάνω στην κατασκευή μας και το διορθώνουμε όπου χρειάζεται.

8. Επαναλαμβάνουμε το ίδιο με το δεύτερο κομμάτι της γάζας (βούτηγμα στην κόλλα, στίψιμο) και το τοποθετούμε κι αυτό στην κατασκευή. 

Εγώ έκανα και μερικές τρύπες στο δεύτερο κομμάτι...

θα τις δείτε κάπου στα δεξιά, κάτω από το "χέρι".

9. Αφήνουμε το φαντασματάκι μας να στεγνώσει όλη τη νύχτα.

10. Την επόμενη μέρα σχεδιάζουμε δυο μάτια στο βελουτέ μαύρο χαρτόνι, τα κόβουμε και τα κολλάμε με ατλακόλ στο κεφάλι του φαντάσματος. 

  Μόλις στεγνώσουν και αυτά, τρυπάμε τα μπαλόνια και αφαιρούμε τα ποτήρια κάτω από την κατασκευή.

11.Έτοιμο!! Η ατλακόλ έκανε το θαύμα της, σκλήρυνε τη γάζα και το φαντασματάκι μας στέκεται τώρα μια χαρά.

(μικρό δεν το λες... έχει ύψος πάνω από 55 cm)

  Όπως σας είπα ήδη, από την αρχή είχα στο νου μου να το μετατρέψω σε φωτιστικό. 

  Ο πιο εύκολος, πιο ανέξοδος (και λιγότερο επικίνδυνος) τρόπος; Τα LED λαμπάκια μπαταρίας! 

(θα τα βρείτε σε οποιοδήποτε πολυκατάστημα, καθώς και στο γνωστό παιχνιδοκατάστημα, ειδικά τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα... και είναι πολύ οικονομικά).

  Τα τοποθέτησα κάτω από το φάντασμα... και... voila! 

 Το φαντασματάκι με συντρόφευσε επί μια εβδομάδα (να πώς προέκυψε και ο τίτλος της ανάρτησης) και έπειτα ταξίδεψε μαζί μου για να πάει στη φίλη μου (έπρεπε να σας είχα από μια μεριά, να βλέπατε το βλέμμα της υπαλλήλου στα διόδια... χαχαχα!!) 

Περιττό να σας πω ότι η φίλη μου το λάτρεψε... 

Τώρα ψάχνει να του βρει όνομα! 

😄

♫ Let it snow! Let it snow! Let it snow! ♫

Oh the weather outside is frightful

But the fire is so delightful

And since we've no place to go

Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

 Επιτέλους, την εβδομάδα που μας πέρασε κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να δημιουργήσω! Πολύ μου είχε λείψει...

 Χρειάστηκαν τρία ορθογώνια ξύλα, λίγος πηλός, λίγο σύρμα, ακρυλικά χρώματα, πάστα διαμόρφωσης και λίγο νήμα, για να δημιουργηθούν τρία μικρά, χιονισμένα χωριουδάκια. 

 Τρέχω τώρα να χωθώ μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού μου (ναι, ναι, εκείνο το μωβ είναι... και η φωτιά ήδη τριζοβολά στο τζάκι!) και να απολαύσω τη θέα του χιονισμένου έλατου από το παράθυρο, παρέα με μια κούπα ζεστή σοκολάτα.

 Όσοι πιστοί προσέλθετε, σας περιμένω! Θα ακούσουμε χριστουγεννιάτικη μουσική, θα πιούμε τη σοκολάτα μας και θα ζεστάνουμε σώμα και καρδιές, κουβεντιάζοντας μπροστά στο τζάκι!

  Κι αφήστε έξω να χιονίζει... 

☺

(Τα χωριουδάκια συμμετέχουν στο Χριστουγεννιάτικο Πανηγύρι 2014 της Κάτιας μας)

Μποέμικο υπνοδωμάτιο

   Μιας και φέτος το σπίτι μας έπρεπε οπωσδήποτε να βαφεί, εκείνος κι εγώ θεωρήσαμε πως ήταν μια καλή ευκαιρία για να προχωρήσουμε και σε μερικές άλλες, επιβεβλημένες βελτιώσεις στους χώρους του. 

  Έτσι, για τρεις μέρες το σπίτι θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο: σχεδόν όλοι οι τοίχοι σκάφτηκαν για να προστεθούν περισσότερες πρίζες, ο ηλεκτρολογικός πίνακας άλλαξε θέση και εντέλει "κρύφτηκε", και τα παλιά ξύλινα κουφώματα που είχαν σκεβρώσει και ήταν δύσχρηστα πια, αλλάχθηκαν και αντικαταστάθηκαν με νέα.

  Η όλη διαδικασία - από το πρώτο γκρέμισμα και ώσπου το σπίτι να ξαναγίνει κατοικήσιμο - μας πήρε μόλις μία εβδομάδα. Άθλος; Εννοείται... κι εγώ δεν το πίστευα! Λάβετε όμως υπόψη σας πως είχα το καλύτερο "συνεργείο": όλη η οικογένεια μαζεύτηκε και βοήθησε για να τελειώσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και για να μην κουράσω εγώ πολύ το εγχειρισμένο μου πόδι. 

  Κάπου μέσα σε όλα αυτά, αποφασίσαμε να μην αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη και βάλαμε μπρος να αλλάξουμε τη διακόσμηση και το ύφος της κρεβατοκάμαράς μας.

 Το υπνοδωμάτιό μας είναι ένα "γήπεδο" 17 περίπου τ.μ., στο οποίο μπαίνεις από μια ενδιαφέρουσα, παλιά ξύλινη πόρτα. Δεν είναι πολύ φωτεινό, αλλά είναι ένας χώρος που λατρεύω - το αισθάνομαι ως το λιμάνι μου και το άδυτό μου. Φιλοξενεί πολλές από τις δημιουργίες μου και έχει τη μεγαλύτερη από τις δύο βιβλιοθήκες μας.

  Είμαι από τους ανθρώπους που δεν τα πάνε και πολύ καλά με τους άχρωμους, μουντούς ή λευκούς τοίχους στους χώρους των σπιτιών. Έτσι στο σπίτι μου τα δωμάτια έχουν ζωντανά χρώματα (άλλο είναι λαδί, άλλο ροδακινί)...  και μόνο η κρεβατοκάμαρα ήταν βαμμένη σε κάπως μουντές γκρι/μπλε αποχρώσεις.

    Ώρα λοιπόν για αλλαγή!

  Αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα μποέμικο*, φωτεινό, χαρούμενο και λίγο αντισυμβατικό υπνοδωμάτιο. Διαλέξαμε μαζί τα νέα χρώματα των τοίχων και συμφωνήσαμε να δουλέψουμε από κοινού για να το διακοσμήσουμε. Σκοπός μας ήταν να μην ξοδέψουμε πολλά επιπλέον χρήματα για τη διακόσμηση, αλλά να χρησιμοποιήσουμε ότι ήδη είχαμε ή κάποια πράγματα που θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μόνοι μας με απλά υλικά. 

  Ο πωλητής στο κατάστημα που πήγα να προμηθευτώ τα χρώματα, σοκαρίστηκε λιγουλάκι: "Πού θα το βάλετε αυτό το χρώμα";!..... (Απέφυγα τεχνηέντως να απαντήσω πού θα έβαζα το λαχανί που είχαμε διαλέξει)..... "Είναι αρκετά έντονο... θα σας πονούν τα μάτια! Σε τι δωμάτιο λέτε να το βάλετε;" (δεύτερη φορά το ερώτημα)..... "Στην κρεβατοκάμαρα... και λέω να το βάλω δίπλα σ΄αυτό!" (του έδειξα το πρασινομπλέ και τον αποτελείωσα).

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 

τοίχοι πρασινομπλέ και λαχανί, πόρτα κοκκινοπορτοκαλί. 

Ξέρω, ακούγεται κάπως όλο αυτό... οπότε μάλλον ήρθε η ώρα να σας ξεναγήσω!

Ελάτε να περάσουμε μαζί την παλιά, ξύλινη πόρτα που 

κάποτε ήταν λευκή και τώρα έγινε κοκκινοπορτοκαλί...

  Στον τοίχο αριστερά παρέμειναν οι δημιουργίες μου (θυμάστε τη Νιόβη και αυτόν τον πίνακα;) Παρέμεινε επίσης η κουρτίνα και το vintage ξύλινο τραπεζάκι με τα τρία πόδια που φιλοξενεί τη Νιόβη εδώ και καιρό. Αυτό που προστέθηκε είναι ο μελωδός με τα κοχύλια, δώρο από μία συνάδελφό μου.

  Στην άλλη πλευρά, παρέμεινε η γαμήλια φωτογραφία μας και το φωτιστικό δαπέδου που είχα φτιάξει. Προσθέσαμε όμως την υφασμάτινη ομπρέλα που αποκτήσαμε σε ένα ταξίδι μας στη Ρώμη. 

  Στο κέντρο πάνω από το κρεβάτι μας είχαμε ένα δικό μου τρίπτυχο. Εκείνος ήθελε να το αλλάξουμε με μια καινούρια κατασκευή, πιο ταιριαστή στο νέο χώρο, εγώ πάλι ήμουν ανένδοτη στην αρχή ("μα, είναι μια από τις δημιουργίες μου, την αγαπώ, δε θέλω να τη βγάλω!!") Τελικά πείστηκα, και αφιερώσαμε δυο από τα απογεύματά μας στον κήπο για να φτιάξουμε μαζί (εγώ επί του δημιουργικού κι εκείνος, άξιος βοηθός μου) τη νέα μας κατασκευή: 

Μια μεγάλη, πολύχρωμη ονειροπαγίδα**

   Τη βάλαμε ως κεντρικό στοιχείο πάνω από το κρεβάτι, στερεώσαμε στις πλευρές της πολύχρωμα χαλάκια, από πάνω της κρεμάσαμε ένα ινδιάνικο rainstick*** που έχω από φοιτήτρια και στολίσαμε περιμετρικά όλη την κατασκευή με πολύχρωμα φαναράκια (αγορασμένα από γνωστό γερμανικό σούπερ μάρκετ). 

Ονειροπαγίδα

(σύρμα, νήμα, υφασμάτινες και σατέν κορδέλες, 

ξύλινες και ακρυλικές χάντρες, χρωματιστά φτερά)

Ολοκληρωμένο, λοιπόν, το υπνοδωμάτιό μας τώρα δείχνει έτσι...

Μποέμικο, φωτεινό, χαρούμενο και λίγο αντισυμβατικό!!

(περιττό να σας πω ότι χαίρεται η ψυχή μου κάθε φορά που μπαίνω στο χώρο...)

Να είστε καλά, να περνάτε καλά και να κάνετε ό,τι σας ευχαριστεί! 

Πολλά φιλιά σε όλους και καλή εβδομάδα από αύριο!

:))

* Μποέμ; Τι είναι πάλι τούτο;

  Ο όρος μποέμ σχετίζεται με την αντισυμβατικότητα, την ανεμελιά στη σκέψη και στη διαβίωση και την εύθυμη και χαλαρή διάθεση.  

 Το μποέμικο στυλ διακόσμησης εκφράζεται κυρίως με την αφθονία στα χρώματα (τα οποία συνήθως είναι έντονα και φωτεινά, και όχι απαραίτητα ταιριαστά μεταξύ τους) και με τα πολλά και διαφορετικά αντικείμενα στο χώρο.

(πηγή εικόνας)

  Για το συγκεκριμένο ύφος διακόσμησης δεν υπάρχουν κανόνες: τα μόνα που απαιτούνται για να το πετύχετε είναι φαντασία, δημιουργικότητα, αντισυμβατικές ιδέες και αναπάντεχοι συνδυασμοί. Τολμήστε να συνδυάσετε μεταξύ τους έντονα χρώματα (φωτεινό μπλε, κόκκινο, πορτοκαλί, φούξια ή λαχανί), με πολύχρωμα έργα τέχνης, χρωματιστά αφράτα μαξιλάρια, σεντόνια ή παπλώματα, και έθνικ αντικείμενα από τα ταξίδια σας (μπάμπουσκες, παλιά φαναράκια, ινδιάνικα μουσικά όργανα, αγαλματάκια του βούδα, κινέζικες ομπρέλες, σπανιόλικες βεντάλιες, μεγάλες φούντες, ξύλινα γλυπτά). Κρεμάστε στο χώρο κορδέλες, υφάσματα ή κουνουπιέρες και παίξτε με τον φωτισμό.

** Ονειροπαγίδα; Δηλαδή;

  Οι πρώτοι που κατασκεύασαν ονειροπαγίδες ήταν οι  Ινδιάνοι Τσιπέουα (αλλιώς Οτζίμπουε) και το αντικείμενο στη γλώσσα τους ονομάζεται asabikeshiinh. Τις κατασκεύαζαν πλέκοντας κλωστές από νεύρα μέσα σε ξύλινα στεφάνια, δημιουργώντας μια πλέξη σαν δίχτυ αράχνης, και τις στόλιζαν με χάντρες και φτερά.  

  Η ονειροπαγίδα είχε στόχο να προστατέψει τα παιδιά από τα άσχημα όνειρα, γι΄αυτό και κρεμιόταν πάνω από τα κρεβάτια τους. Οι Ινδιάνοι πίστευαν πως μόνο τα καλά όνειρα μπορούσαν να περάσουν από την κεντρική, μικρή τρύπα της ονειροπαγίδας, ενώ τα άσχημα σκάλωναν στο δίχτυ και έμεναν εκεί παγιδευμένα, μέχρι να τα διαλύσει το πρώτο φως της αυγής. Με τον καιρό, καθώς τα παιδιά μεγάλωναν, η ονειροπαγίδα φθειρόταν και καταστρεφόταν και τότε θεωρούνταν πως είχε εκπληρώσει το χρέος της. (πηγή)

*** Rainstick; Πρώτη φορά το ακούω!

  Το Rainstick (στα ελληνικά: ξύλο της βροχής) έχει Ινδιάνικες ρίζες. Θεωρείται πως εφευρέθηκε από τους Αζτέκους και συναντάται στη Λατινική Αμερική αλλά και αλλού, κυρίως για τελετουργικούς σκοπούς, ή ως παιδικό παιχνίδι. Παραδοσιακά, κατασκευάζεται από ένα μακρύ, κυλινδρικό, κούφιο κομμάτι ξύλου ή καλαμιού, το οποίο είναι γεμάτο με σπόρους ή μικρά χαλίκια. Στα εσωτερικά του τοιχώματα προεξέχουν καρφιά, ή βελόνες από κάκτους. Όταν το ξύλο κινείται, το περιεχόμενό του κυλάει προς την άλλη πλευρά και παράγει έτσι έναν ήχο που μιμείται τον ήχο της βροχής.

  Πιστευόταν πως όταν κάποιος το χρησιμοποιούσε για να μιμηθεί τον ήχο της βροχής μπορούσε να φέρει καταιγίδα. (πηγή)

Το όνομά μου είναι Νιόβη

  "Δε θα σας πω την ιστορία όλης της ζωής μου, γιατί είναι βαρετή. Θα σας πω την ιστορία μου, από τη στιγμή που βρέθηκα πεταμένη μαζί με μια φίλη μου στα σκουπίδια... και μας ανακάλυψε εκείνη. Ξέρετε ποια εννοώ, ε; Αυτή που γράφει εδώ, σ΄αυτό το ιστολόγιο.

   Ήταν πριν ένα χρόνο και κάτι, στις γιορτές των Χριστουγέννων του 2012. Εγώ και η φίλη μου, δυο μπούστα βιτρίνας, ήμαστε ξεχασμένες έξω στο κρύο, δίπλα σε ένα κάδο σκουπιδιών. Δεν ήμαστε άσχημες, ούτε χαλασμένες (πολύ). Δεν ξέρω γιατί μας πετάξανε οι άνθρωποι. Πάνω που είχα απελπιστεί και πίστευα πως η ζωή μου θα τελείωνε σε έναν μεγάλο σκουπιδότοπο, είδα ένα πράσινο κουτί με ρόδες να περνάει ("αυτοκίνητο" δεν το λέτε;). Πολλά είχαν περάσει εκείνη την ημέρα από μπροστά μας, αλλά αυτό φρέναρε απότομα, σταμάτησε και κατέβηκε εκείνη μ΄ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά. Μας περιμάζεψε και μας πήγε σε ένα ζεστό χώρο, που δεν ήταν μαγαζί. Ήταν το σπίτι της. Και θα γινόταν το δικό μας σπίτι. 

   Μας έπλυνε και μας περιποιήθηκε... και άρχισα να τη συμπαθώ. Δεν ήξερα γιατί με έσωσε, αλλά σίγουρα δεν ήταν για κακό! Η φίλη μου μπήκε αμέσως στην κρεβατοκάμαρά της και μετατράπηκε σε πρόχειρο φωτιστικό. Εγώ;

   Εγώ την ακολούθησα σε ένα άλλο σπίτι. Για ένα χρόνο, τη βοήθησα σε πολλά: πάνω μου τοποθετούσε όλα αυτά που έφτιαχνε, τα κοσμήματα, τα φουλάρια της. Έγινα μια "σπιτική" κούκλα βιτρίνας! Με φωτογράφιζε να παρουσιάζω τις δημιουργίες της, κι ήμουν περήφανη που τη βοηθούσα σε κάτι κι εγώ.

   Κάποιες φορές, μονολογούσε. Ήθελε να με περιποιηθεί καλύτερα, έλεγε, να με ντύσει για να μη φαίνονται τόσο οι πληγές μου. Μα δεν το αποφάσιζε... και έτσι συνέχιζα να δείχνω τις δημιουργίες της ντυμένη με τη μαύρη, ολόσωμη, γρατσουνισμένη δερματίνη μου.

  Ένα απόγευμα, γύρισε στο σπίτι κι άρχισε να σκαλίζει τα κουτιά και τα μπουκάλια της. Την κοίταξα απορημένη - τι θα έκανε πάλι; Και πριν το καλοκαταλάβω, με πήρε από τη θέση μου κι άρχισε να απλώνει παντού πάνω μου εφημερίδες, βουτηγμένες σε ένα άσπρο υγρό που κολλούσε. 

  Εγώ να γαργαλιέμαι... κι εκείνη να κάνει σαν τρελή!! Επί μία εβδομάδα, χρώματα, μπογιές, πινέλα, εφημερίδες, αλουμινόχαρτα... και τι δεν έβαλε επάνω μου. Να σκάω από περιέργεια, να θέλω να με δω... και να μην μπορώ!! Το μόνο που κατάλαβα είναι πως, από κει που το σώμα μου έδειχνε σαν να φορούσα παντελόνι, βρέθηκα να φοράω φούστα. Και ότι μου άλλαξε το χρώμα... δεν ήμουν μαύρη πια.

  Όταν τελείωσε -επιτέλους- με πήρε έξω από το σπίτι, με ψέκασε με βερνίκι (έτσι νομίζω το είπε) και με φωτογράφισε... και τότε κατάφερα να με δω. Μου άρεσα τόσο!! Ήθελα να την πάρω αγκαλιά, αλλά δεν είχα χέρια... 

- Γεια σου, Νιόβη! μου είπε. 

  Κι έτσι, απέκτησα όνομα και νέα ταυτότητα. Νομίζω ότι το όνομα το σκέφτηκε η μαμά της, οπότε απέκτησα και νονά!

  Τελικά, στις φετινές γιορτές των Χριστουγέννων, με πήρε μαζί της. Θα πηγαίναμε στο πρώτο σπίτι που θυμόμουν, εκεί όπου είχε παραμείνει η φίλη μου.... και εκεί όπου ζει εκείνος, το άλλο μισό εκείνης. 

  Ήθελε να με βάλει συνοδηγό στο πράσινο αυτοκίνητο, αλλά της έδωσα να καταλάβει 1ον) πως θα γελούσε ο κόσμος μαζί μας και 2ον) πως θα κινδύνευα να χαλάσω, ειδικά αν με στερέωνε με τη ζώνη.  

  Όταν φτάσαμε και με είδε ο άντρας της, μου είπε "Καλώς τη Δέσποινα Βανδή". (Ποια είναι αυτή;!) Εκείνη του θύμωσε λιγάκι και του είπε πως με λένε ΝΙΟΒΗ και δεν με έκανε για τα μπουζούκια, αντίθετα εγώ έχω στοιχεία του μέλλοντος και της ποιότητας, είμαι μια femme fatale που έχω και κάτι από burlesque*. Επειδή την ξέρω, ξέρω πολύ καλά ότι δεν ακούει τέτοια τραγούδια (ακούει ροκ και αυτά μ΄αρέσουν κι εμένα, τυχαία νομίζετε φορούσα μαύρη δερματίνη;) και ξέρω και από τι επηρεάστηκε και έφτιαξε τα ρούχα μου. Να, δείτε τι κοιτούσε πριν με φτιάξει:

Πάνω αριστερά: Η Charlize Theron στην ταινία Aeon Flux, 2005** (πηγή)  

Πάνω δεξιά: Η Ουκρανή Masha Tyelna, σε φωτογραφία μόδας (πηγή)

Κάτω αριστερά: H Jane Fonda στην ταινία Βarbarella, 1968*** (πηγή)

Κάτω δεξιά: Η Dita Von Teese (πηγή)

   

  Τέλος πάντων, επειδή του θυμώσαμε και οι δύο, πείστηκε τελικά να μην μας ξαναπεί τέτοιες κουβέντες (ελπίζω). Ειδικά εγώ, που θα μείνω μαζί του για να του κάνω παρέα, δε θέλω να ξανακούσω κάτι τέτοιο - θέλω να τα πάμε καλά.

 Το όνομά μου είναι Νιόβη... και ΔΕΝ τραγουδάω!! (σκυλάδικα, τουλάχιστον)... Μου πήρε μια βδομάδα για να ξαναγεννηθώ... και τώρα είναι καιρός να σας δείξω τον νέο εαυτό μου:

"Νιόβη"

(Διακοσμημένο μπούστο βιτρίνας)

Χάρτωμα, τεχνική αλουμινόχαρτου, decoupage χαρτοπετσέτας (λιβελλούλα)

Ασημί & πετρόλ μεταλλική τέμπερα, μαύρο ακρυλικό χρώμα, 

pearl pen, glitter σε μπλε ηλεκτρίκ και πετρόλ, βερνίκι νεφτιού

   Βρίσκομαι πλέον στην κρεβατοκάμαρά της, και κάνω παρέα σ΄εκείνον... και για να μη λυπάμαι που την άφησα μόνη της μετά από ένα χρόνο που ήμαστε μαζί, εκείνη μου χάρισε ένα πετρόλ πουπουλένιο μποά. Ταιριάζει με τα νέα ρούχα μου, κι έτσι παρηγορήθηκα λιγάκι. 

  Αναρωτιέμαι: θα ντύσει έτσι και τη φίλη μου, το άλλο μπούστο βιτρίνας, ή μόνο εγώ ήμουν τόσο τυχερή;"  

***********

*Μπουρλέσκ (γαλλικά: burlesque, ιταλικά burla): Πρόκειται για ένα είδος τέχνης με κωμικά, ελαφρά στοιχεία, που συνδυάζει το στριπτίζ, το χορό και το θέατρο. Συχνά έχει ρετρό αισθητική, η οποία όμως προσαρμόζεται στη σημερινή εποχή. 
  H Dita Von Teese (που απεικονίζεται στην κάτω δεξιά φωτογραφία του κολάζ), επανέφερε στη μόδα αυτό το είδος τέχνης, δημιουργώντας ταυτόχρονα την pin-up περσόνα της. 
  Σήμα κατατεθέν της στις παραστάσεις της (και όχι μόνο), οι αισθησιακοί κορσέδες, οι καλτσοδέτες, η λευκή επιδερμίδα και το boudoir look.

**Aeon Flux (2005): Πρόκειται για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, η οποία δεν βρήκε ποτέ το δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες. Κυκλοφόρησε απευθείας σε DVD. Τα κοστούμια της ταινίας είναι ιδιαίτερα και χαρακτηριστικά. (πηγή) 

***Barbarella (1968): Καλτ ταινία της δεκαετίας του '60, η οποία έχει βασιστεί σε ένα δημοφιλές, ομώνυμο γαλλικό κόμικ.

Karibu yetu!!

  Μου αρέσει να έχω διακοσμητικά στον κήπο μου τους καλοκαιρινούς μήνες. Συνήθως, κρεμαστά. Και, σε αντίθεση με το άλλο μου μισό που διαφωνεί, μου αρέσει να τα αφήνω στη θέση τους το χειμώνα, όχι να τα μαζεύω!

  Από την πλευρά του έχει δίκιο, πρέπει να το παραδεχτώ, μιας και ο λόγος που θέλει να τα μαζεύω είναι για να τα προστατέψουμε από την χειμωνιάτικη κακοκαιρία. Λογικότατο! Εγώ πάλι, θεωρώ πως ένας κήπος το χειμώνα δεν πρέπει να φαίνεται εντελώς γυμνός. Γι΄αυτό το λόγο έχω φυτέψει στο δικό μας κήπο κάποια φυτά που δεν χάνουν το φύλλωμά τους... και θέλω να αφήνω τα διακοσμητικά τους χειμωνιάτικους μήνες, γιατί τότε πιστεύω πως χρειάζεται ακόμη περισσότερο η παρουσία τους: το χειμώνα είναι που η διάθεσή σου παίρνει την κατιούσα, και ο,τιδήποτε μπορεί να σου φέρει ένα χαμόγελο με την ομορφιά του, είναι ευπρόσδεκτο.

  Επανέρχομαι στο ότι εκείνος έχει δίκιο... και εξηγούμαι γιατί το τονίζω. Το χειμώνα που μας πέρασε άφησα πάλι τα διακοσμητικά στη θέση τους στον κήπο. Και κάπως έτσι χάλασα μια ξύλινη πινακίδα που είχα φτιάξει από το τίποτα, πάνω στην οποία είχα γράψει φαρδιά-πλατιά μια φράση στα ιταλικά για το σπίτι μας: "Casa Nostra" (και όχι κόζα νόστρα!!!) = το σπίτι μας.

  Αποφάσισα φέτος να φτιάξω άλλη. Αλλά όχι από ξύλο, γιατί πάλι δεν θα έμενε τίποτα όρθιο: το σημείο όπου την κρεμώ είναι στον τοίχο απέναντι από την αυλόπορτα, όμως βρέχεται κι αυτό δεν μπορώ να το αποφύγω.

  Χρησιμοποίησα πηλό... και μια ιδέα, βασισμένη σε σκόρπιες λέξεις, γεμάτες όμως νόημα: εσύ, εγώ, μαζί, το σπίτι μας. 

  Με παίδεψε λίγο η... στατικότητα του αποτελέσματος (εκτός από την πιθανή βροχή, έπρεπε να σκεφτώ και τον αέρα). Και ως συνήθως, αυτό που έχω στο κεφάλι μου είναι σχηματοποιημένο μια χαρά - αλλά αν δεν έχω ξανακάνει κάτι αντίστοιχο εμπράκτως, πρέπει να πειραματιστώ αρκετά μέχρι να το αποδώσω ακριβώς όπως το έχω σκεφτεί. 

 Αυτό που βγήκε εν τέλει ήταν καλό και μου άρεσε, αλλά εντελώς διαφορετικό από το προηγούμενο σε ύφος. 

   Και ξαφνικά, το (ιταλικό) "Casa Nostra"...απλώς δεν του ταίριαζε. 

   Αντ΄αυτού, έγινε "Karibu yetu". Η φράση είναι στα Σουαχίλι και σημαίνει "Καλωσήρθατε σπίτι μας" (Welcome to our home).

Διακοσμητικό τοίχου για την είσοδο

Αυτοξηραινόμενος πηλός, ακρυλικά χρώματα, σύρμα αλπακά, 

φύλλο χαλκού, pearl pen σε δύο αποχρώσεις, βερνίκι.

   Επειδή είμαι αγύριστο κεφάλι, πάλι λέω να το αφήσω έξω το χειμώνα. Έχω περάσει πολλά στρώματα βερνικιού στο κυρίως σώμα και θέλω να πιστεύω πως αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Αν το σύρμα των συνδέσεων οξειδωθεί, θα πω πως ήταν καλλιτεχνική άποψη, χαχα!! Δε θα το πείτε πουθενά, έτσι;

   Πολλά φιλιά σε όλους, καλή Κυριακή και καλή νέα εβδομάδα! 

info:

   Η Σουαχίλι είναι μια γλώσσα Μπαντού, η οποία ομιλείται ευρέως στην Ανατολική Αφρική.  Είναι η μητρική γλώσσα των Σουαχίλι και θεωρείται η lingua franca (κοινή διάλεκτος) της Ανατολικής Αφρικής και των γύρω περιοχών. Επειδή είναι εκτενώς διαδεδομένη και ευρέως κατανοητή, χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ανθρώπων από διαφορετικές γλωσσικές κοινότητες. Είναι η εθνική και επίσημη γλώσσα στην Ουγκάντα, στην Κένυα και στην Τανζανία αλλά τη μιλούν και στη Ρουάντα, στο Μπουρούντι, στη ΛΔ του Κονγκό, στη Σομαλία, στις Κομόρες, στη Μοζαμβίκη και στο Μαλάουι. (πηγή)

 Μπορείτε να βρείτε ένα εύχρηστο λεξικό Αγγλικής-Σουαχίλι, εδώ. Επίσης, εδώ παρέχεται ένας οδηγός με βασικές φράσεις στα Σουαχίλι.

Η ιστορία μιας γάτας

     Μια φορά κι έναν καιρό...

...ήταν μια γατούλα. Μια γκρίζα γατούλα, με μεγάλα, εκφραστικά πράσινα μάτια, ρίγες στην πλάτη της και μαύρες πινελιές στα αυτιά και στην ουρά της.

   Αυτή η γατούλα δε ζούσε μόνη της, δε ζούσε στο δρόμο. Ζούσε μαζί με μια αγαπημένη οικογένεια, κάτω από την ίδια στέγη. Ήταν από τις τυχερές γατούλες τούτης της Γης!

   Τα παιδιά της οικογένειας την αγαπούσαν και την ήθελαν διαρκώς κοντά τους. Γύριζαν από το σχολείο κι όλο την έπαιρναν στην αγκαλιά τους. Πότε έπαιζαν μαζί της, πότε την τάιζαν και γέμιζαν την κοιλίτσα της, πότε απλά την ήθελαν κοντά τους για παρέα. Μέχρι που η μαμά έθεσε όρια: "Πρώτα το διάβασμα κι έπειτα τα παιχνίδια με τη γατούλα!" τους είπε μια μέρα. Ακούστηκε αυστηρή, αλλά μέσα της, η μαμά κρυφογελούσε.

   Η γατούλα είχε πολλά αγαπημένα σημεία μέσα στο σπίτι και διαρκώς άλλαζε θέσεις. Άλλοτε στεκόταν στο περβάζι, πλάι στο παράθυρο... άλλοτε έπαιρνε τη θέση της στην κουζίνα, κοντά στη μητέρα που μαγείρευε... άλλοτε κούρνιαζε στο δωμάτιο των παιδιών, γουργουρίζοντας... κι άλλοτε έβλεπε μαζί τους τηλεόραση στο μεγάλο σαλόνι, έχοντας την ουρίτσα της κουλουριασμένη γύρω από το σώμα της. 

   Τα παιδιά την τάιζαν συχνά - ίσως και πιο συχνά από ό,τι την τάιζαν οι γονείς τους! Βλέπετε, φρόντιζαν γι' αυτό ο παππούς και η γιαγιά, που όλο έδιναν στα παιδιά καλούδια για να τα δώσουν στη γατούλα τους. Έτσι, η γατούλα ήρθε και βάρυνε... βάρυνε... έγινε ασήκωτη στο τέλος. Δεν μπορούσαν εύκολα πια τα παιδιά να την παίρνουν αγκαλιά - είχε γίνει τόσο πολύ βαριά! Κάθε φορά που η γατούλα ήταν στο δωμάτιό τους, την παρατηρούσαν σοβαρά. 

"Κάτι πρέπει να κάνουμε", είπαν μια μέρα μεταξύ τους. "Αλλά δεν ξέρουμε τι!"

"Πρέπει να με πάτε στη μαμά και στο μπαμπά, εκείνοι θα ξέρουν τι πρέπει να κάνουν", τους είπε τότε η γατούλα. "Έχουν πολύ καιρό να με κρατήσουν αγκαλιά και δεν έχουν καταλάβει ότι έχω βαρύνει, πρέπει να τους το πείτε! Να τους πείτε ότι η κοιλίτσα μου είναι πολύ γεμάτη, δε χωράει τίποτε άλλο... Θέλω να γίνω πάλι ελαφριά, για να μπορώ να κάνω τις βόλτες μου πάνω στα έπιπλα του σπιτιού όπως και πριν..."

    Τα παιδιά κοιτάχτηκαν.

"Πάμε αμέσως!" είπαν και σηκώθηκαν.

"Μη πείτε στους γονείς σας ότι ξέρω να μιλώ τη γλώσσα των ανθρώπων!" τους είπε τότε η γατούλα. 'Θα είναι το μικρό μας μυστικό!"

"Εντάξει", είπαν τα παιδιά. "Τι ωραία να μοιραζόμαστε ένα τέτοιο μυστικό μαζί σου!"

"Για να σας ανταμείψω για την τόση αγάπη που μου δείξατε, το τάισμα και τη φροντίδα, η κοιλίτσα μου κρύβει για σας ένα δώρο", είπε η γατούλα. "Πηγαίνετέ με γρήγορα λοιπόν, στο μπαμπά και στη μαμά!" 

   Τα παιδιά πήγαν τη γατούλα στους γονείς τους τρέχοντας. Εξήγησαν τι είχε συμβεί στο μπαμπά κι εκείνος χαμογέλασε.

"Μην ανησυχείτε", τους είπε. "Πράγματι η γατούλα έχει ένα δώρο για σας"!

   Ο μπαμπάς στράφηκε, κάτι έκανε με τη γατούλα... κι όταν ξαναγύρισε προς τα παιδιά, στα χέρια του κρατούσε χρήματα, πολλά χρήματα. Τους έδωσε τη γατούλα πίσω, που τώρα είχε γίνει ξανά ελαφριά όπως και πριν.

"Λοιπόν, τι θέλετε να σας πάρω με το δώρο της γατούλας σας;" ρώτησε τα παιδιά. "Ένα βιβλίο; Ένα παιχνίδι;"

     Η γατούλα, φωλιασμένη μέσα στα χέρια των παιδιών, τους έκλεισε το μάτι. Κι όταν τα παιδιά άρχισαν να χοροπηδούν χαρούμενα, η γατούλα άρχισε να γουργουρίζει ευχαριστημένη.

* * * * * * *

     Λοιπόν, φίλοι μου, η γατούλα αυτής της ιστορίας δεν είναι μια τυχαία γατούλα...

... και η ιστορία της δεν τελειώνει εδώ, αλλά συνεχίζεται... 

... αρχικά στην Πάτρα, όπου πηγαίνει μεταφέροντας ένα μήνυμα - κι έπειτα...

... ποιος ξέρει πού;

  

Κουμπαράς - γατούλα

(Γυψόγαζα και πάστα διαμόρφωσης, επάνω σε χαρτονένιο ρολό από 

χαρτί κουζίνας. Βαμμένη με ακριλικά χρώματα και περασμένη με βερνίκι)

Κουμπαράς - γατούλα (πίσω όψη)

(χαμηλά έχει ένα πορτάκι, που κλείνει με ένα φιόγκο από μαύρο κερωμένο κορδόνι).

Το μήνυμά της

    Ο κουμπαράς αυτός πρόκειται να ταξιδέψει στην Πάτρα, για να συμμετάσχει στο φιλανθρωπικό bazaar που διοργανώνει η Δράση Ελληνίδων Bloggers στις 16, 17 και 18 Μαΐου 2013, για το Αντωνοπούλειο Ίδρυμα. 

Υ.Γ. Την ιδέα γι' αυτό τον κουμπαρά μου την έδωσε μια κατασκευή γάτας που είχα δει πολύ καιρό πριν στο διαδίκτυο. Είχα αποθηκεύσει πρόχειρα τη διεύθυνση της ιστοσελίδας στα "Αγαπημένα" μου, αλλά λόγω του format που υπέστη ο υπολογιστής μου, η διεύθυνση διαγράφηκε και στάθηκε αδύνατον να την ξαναβρώ, όσο κι αν έψαξα.  

    Για να είμαι (και να αισθάνομαι) σωστή, οφείλω λοιπόν να αναφέρω πως η αρχική ιδέα της κατασκευής γάτας επάνω σε χαρτονένιο ρολό δεν ανήκει σ' εμένα... και πως το "λιθαράκι" που πρόσθεσα εγώ είναι το ότι η γάτα μεταμορφώθηκε σε κουμπαρά και ταξιδεύει για καλό σκοπό, μεταφέροντας το μήνυμά της... και μια ιστορία.