Μποέμικο υπνοδωμάτιο

   Μιας και φέτος το σπίτι μας έπρεπε οπωσδήποτε να βαφεί, εκείνος κι εγώ θεωρήσαμε πως ήταν μια καλή ευκαιρία για να προχωρήσουμε και σε μερικές άλλες, επιβεβλημένες βελτιώσεις στους χώρους του. 

  Έτσι, για τρεις μέρες το σπίτι θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο: σχεδόν όλοι οι τοίχοι σκάφτηκαν για να προστεθούν περισσότερες πρίζες, ο ηλεκτρολογικός πίνακας άλλαξε θέση και εντέλει "κρύφτηκε", και τα παλιά ξύλινα κουφώματα που είχαν σκεβρώσει και ήταν δύσχρηστα πια, αλλάχθηκαν και αντικαταστάθηκαν με νέα.

  Η όλη διαδικασία - από το πρώτο γκρέμισμα και ώσπου το σπίτι να ξαναγίνει κατοικήσιμο - μας πήρε μόλις μία εβδομάδα. Άθλος; Εννοείται... κι εγώ δεν το πίστευα! Λάβετε όμως υπόψη σας πως είχα το καλύτερο "συνεργείο": όλη η οικογένεια μαζεύτηκε και βοήθησε για να τελειώσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και για να μην κουράσω εγώ πολύ το εγχειρισμένο μου πόδι. 

  Κάπου μέσα σε όλα αυτά, αποφασίσαμε να μην αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη και βάλαμε μπρος να αλλάξουμε τη διακόσμηση και το ύφος της κρεβατοκάμαράς μας.

 Το υπνοδωμάτιό μας είναι ένα "γήπεδο" 17 περίπου τ.μ., στο οποίο μπαίνεις από μια ενδιαφέρουσα, παλιά ξύλινη πόρτα. Δεν είναι πολύ φωτεινό, αλλά είναι ένας χώρος που λατρεύω - το αισθάνομαι ως το λιμάνι μου και το άδυτό μου. Φιλοξενεί πολλές από τις δημιουργίες μου και έχει τη μεγαλύτερη από τις δύο βιβλιοθήκες μας.

  Είμαι από τους ανθρώπους που δεν τα πάνε και πολύ καλά με τους άχρωμους, μουντούς ή λευκούς τοίχους στους χώρους των σπιτιών. Έτσι στο σπίτι μου τα δωμάτια έχουν ζωντανά χρώματα (άλλο είναι λαδί, άλλο ροδακινί)...  και μόνο η κρεβατοκάμαρα ήταν βαμμένη σε κάπως μουντές γκρι/μπλε αποχρώσεις.

    Ώρα λοιπόν για αλλαγή!

  Αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα μποέμικο*, φωτεινό, χαρούμενο και λίγο αντισυμβατικό υπνοδωμάτιο. Διαλέξαμε μαζί τα νέα χρώματα των τοίχων και συμφωνήσαμε να δουλέψουμε από κοινού για να το διακοσμήσουμε. Σκοπός μας ήταν να μην ξοδέψουμε πολλά επιπλέον χρήματα για τη διακόσμηση, αλλά να χρησιμοποιήσουμε ότι ήδη είχαμε ή κάποια πράγματα που θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μόνοι μας με απλά υλικά. 

  Ο πωλητής στο κατάστημα που πήγα να προμηθευτώ τα χρώματα, σοκαρίστηκε λιγουλάκι: "Πού θα το βάλετε αυτό το χρώμα";!..... (Απέφυγα τεχνηέντως να απαντήσω πού θα έβαζα το λαχανί που είχαμε διαλέξει)..... "Είναι αρκετά έντονο... θα σας πονούν τα μάτια! Σε τι δωμάτιο λέτε να το βάλετε;" (δεύτερη φορά το ερώτημα)..... "Στην κρεβατοκάμαρα... και λέω να το βάλω δίπλα σ΄αυτό!" (του έδειξα το πρασινομπλέ και τον αποτελείωσα).

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 

τοίχοι πρασινομπλέ και λαχανί, πόρτα κοκκινοπορτοκαλί. 

Ξέρω, ακούγεται κάπως όλο αυτό... οπότε μάλλον ήρθε η ώρα να σας ξεναγήσω!

Ελάτε να περάσουμε μαζί την παλιά, ξύλινη πόρτα που 

κάποτε ήταν λευκή και τώρα έγινε κοκκινοπορτοκαλί...

  Στον τοίχο αριστερά παρέμειναν οι δημιουργίες μου (θυμάστε τη Νιόβη και αυτόν τον πίνακα;) Παρέμεινε επίσης η κουρτίνα και το vintage ξύλινο τραπεζάκι με τα τρία πόδια που φιλοξενεί τη Νιόβη εδώ και καιρό. Αυτό που προστέθηκε είναι ο μελωδός με τα κοχύλια, δώρο από μία συνάδελφό μου.

  Στην άλλη πλευρά, παρέμεινε η γαμήλια φωτογραφία μας και το φωτιστικό δαπέδου που είχα φτιάξει. Προσθέσαμε όμως την υφασμάτινη ομπρέλα που αποκτήσαμε σε ένα ταξίδι μας στη Ρώμη. 

  Στο κέντρο πάνω από το κρεβάτι μας είχαμε ένα δικό μου τρίπτυχο. Εκείνος ήθελε να το αλλάξουμε με μια καινούρια κατασκευή, πιο ταιριαστή στο νέο χώρο, εγώ πάλι ήμουν ανένδοτη στην αρχή ("μα, είναι μια από τις δημιουργίες μου, την αγαπώ, δε θέλω να τη βγάλω!!") Τελικά πείστηκα, και αφιερώσαμε δυο από τα απογεύματά μας στον κήπο για να φτιάξουμε μαζί (εγώ επί του δημιουργικού κι εκείνος, άξιος βοηθός μου) τη νέα μας κατασκευή: 

Μια μεγάλη, πολύχρωμη ονειροπαγίδα**

   Τη βάλαμε ως κεντρικό στοιχείο πάνω από το κρεβάτι, στερεώσαμε στις πλευρές της πολύχρωμα χαλάκια, από πάνω της κρεμάσαμε ένα ινδιάνικο rainstick*** που έχω από φοιτήτρια και στολίσαμε περιμετρικά όλη την κατασκευή με πολύχρωμα φαναράκια (αγορασμένα από γνωστό γερμανικό σούπερ μάρκετ). 

Ονειροπαγίδα

(σύρμα, νήμα, υφασμάτινες και σατέν κορδέλες, 

ξύλινες και ακρυλικές χάντρες, χρωματιστά φτερά)

Ολοκληρωμένο, λοιπόν, το υπνοδωμάτιό μας τώρα δείχνει έτσι...

Μποέμικο, φωτεινό, χαρούμενο και λίγο αντισυμβατικό!!

(περιττό να σας πω ότι χαίρεται η ψυχή μου κάθε φορά που μπαίνω στο χώρο...)

Να είστε καλά, να περνάτε καλά και να κάνετε ό,τι σας ευχαριστεί! 

Πολλά φιλιά σε όλους και καλή εβδομάδα από αύριο!

:))

* Μποέμ; Τι είναι πάλι τούτο;

  Ο όρος μποέμ σχετίζεται με την αντισυμβατικότητα, την ανεμελιά στη σκέψη και στη διαβίωση και την εύθυμη και χαλαρή διάθεση.  

 Το μποέμικο στυλ διακόσμησης εκφράζεται κυρίως με την αφθονία στα χρώματα (τα οποία συνήθως είναι έντονα και φωτεινά, και όχι απαραίτητα ταιριαστά μεταξύ τους) και με τα πολλά και διαφορετικά αντικείμενα στο χώρο.

(πηγή εικόνας)

  Για το συγκεκριμένο ύφος διακόσμησης δεν υπάρχουν κανόνες: τα μόνα που απαιτούνται για να το πετύχετε είναι φαντασία, δημιουργικότητα, αντισυμβατικές ιδέες και αναπάντεχοι συνδυασμοί. Τολμήστε να συνδυάσετε μεταξύ τους έντονα χρώματα (φωτεινό μπλε, κόκκινο, πορτοκαλί, φούξια ή λαχανί), με πολύχρωμα έργα τέχνης, χρωματιστά αφράτα μαξιλάρια, σεντόνια ή παπλώματα, και έθνικ αντικείμενα από τα ταξίδια σας (μπάμπουσκες, παλιά φαναράκια, ινδιάνικα μουσικά όργανα, αγαλματάκια του βούδα, κινέζικες ομπρέλες, σπανιόλικες βεντάλιες, μεγάλες φούντες, ξύλινα γλυπτά). Κρεμάστε στο χώρο κορδέλες, υφάσματα ή κουνουπιέρες και παίξτε με τον φωτισμό.

** Ονειροπαγίδα; Δηλαδή;

  Οι πρώτοι που κατασκεύασαν ονειροπαγίδες ήταν οι  Ινδιάνοι Τσιπέουα (αλλιώς Οτζίμπουε) και το αντικείμενο στη γλώσσα τους ονομάζεται asabikeshiinh. Τις κατασκεύαζαν πλέκοντας κλωστές από νεύρα μέσα σε ξύλινα στεφάνια, δημιουργώντας μια πλέξη σαν δίχτυ αράχνης, και τις στόλιζαν με χάντρες και φτερά.  

  Η ονειροπαγίδα είχε στόχο να προστατέψει τα παιδιά από τα άσχημα όνειρα, γι΄αυτό και κρεμιόταν πάνω από τα κρεβάτια τους. Οι Ινδιάνοι πίστευαν πως μόνο τα καλά όνειρα μπορούσαν να περάσουν από την κεντρική, μικρή τρύπα της ονειροπαγίδας, ενώ τα άσχημα σκάλωναν στο δίχτυ και έμεναν εκεί παγιδευμένα, μέχρι να τα διαλύσει το πρώτο φως της αυγής. Με τον καιρό, καθώς τα παιδιά μεγάλωναν, η ονειροπαγίδα φθειρόταν και καταστρεφόταν και τότε θεωρούνταν πως είχε εκπληρώσει το χρέος της. (πηγή)

*** Rainstick; Πρώτη φορά το ακούω!

  Το Rainstick (στα ελληνικά: ξύλο της βροχής) έχει Ινδιάνικες ρίζες. Θεωρείται πως εφευρέθηκε από τους Αζτέκους και συναντάται στη Λατινική Αμερική αλλά και αλλού, κυρίως για τελετουργικούς σκοπούς, ή ως παιδικό παιχνίδι. Παραδοσιακά, κατασκευάζεται από ένα μακρύ, κυλινδρικό, κούφιο κομμάτι ξύλου ή καλαμιού, το οποίο είναι γεμάτο με σπόρους ή μικρά χαλίκια. Στα εσωτερικά του τοιχώματα προεξέχουν καρφιά, ή βελόνες από κάκτους. Όταν το ξύλο κινείται, το περιεχόμενό του κυλάει προς την άλλη πλευρά και παράγει έτσι έναν ήχο που μιμείται τον ήχο της βροχής.

  Πιστευόταν πως όταν κάποιος το χρησιμοποιούσε για να μιμηθεί τον ήχο της βροχής μπορούσε να φέρει καταιγίδα. (πηγή)