Ενημερωτικό σημείωμα

  Καλησπέρα σε όλους! 

 Μέχρι να καταφέρω να ξαναβρώ τον απαιτούμενο χρόνο για να αφιερωθώ όπως θα ήθελα στο Funky Monkey, κάνω σήμερα μια "εμφάνιση-αστραπή" θέλοντας να σας πω ένα-δυο πραγματάκια.

→ e-book "Αλάτι, ζάχαρη και αλληλεγγύη"

 Το e-book μας "Αλάτι, ζάχαρη και αλληλεγγύη" διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος" και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος". 

 23 ποιήματα και κείμενα με θέμα την αλληλεγγύη και γραμμένα από 18 bloggers, σας περιμένουν για να τα διαβάσετε. 

 Για να αποκτήσετε το e-book αρκεί να στείλετε όπου εσείς επιλέξετε ένα δέμα με ό,τι μπορείτε από όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος". 

 Αν δεν το έχετε ήδη αποκτήσει, ίσως τώρα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να το κάνετε!  Πάρτε το για τον εαυτό σας, ή χαρίστε το σε κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο που του αρέσει το διάβασμα. Και ταυτόχρονα, βοηθήστε συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη.

 Μιας και το δικό μου e-book βρίσκεται εδώ και λίγο καιρό στα χέρια μου, σας το υπογράφω, αξίζει. Περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο απόκτησής του, εδώ. 

_________________________________________________________________


→ Elli Economou Photography

 Ευελπιστώντας να αποτελέσει μελλοντικά μια (θεματική) online gallery των φωτογραφιών μου, στην αρχή της χρονιάς δημιούργησα ένα νέο χώρο: το Elli Economou Photography. 

 Ο χώρος ενημερώνεται σε τακτική βάση. Κάποιες από τις φωτογραφίες μου που αναρτώνται εκεί έχουν δημοσιευτεί πρώτα εδώ, οι περισσότερες όμως δεν έχουν δημοσιευτεί ξανά.  

 Σας καλώ να γνωρίσετε το Elli Economou Photography, μπορούμε να τα λέμε και εκεί! Θα είναι χαρά μου, αν το θέλετε, να περάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας. 

  Για τους φίλους που έχουν facebook και θα προτιμούσαν να βλέπουν εκεί τις φωτογραφίες μου, ή θα ήθελαν να στηρίξουν εκεί την προσπάθειά μου, η αντίστοιχη φωτογραφική μου σελίδα είναι αυτή: Elli Economou Photography.

_________________________________________________________________

→ Και ένα Ευχαριστώ! 

 Οφείλω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην Μαρία Έλενα (Γλυκιά Ζωή & Μαρία Έλενα Δημιουργίες) για τη σκέψη της και για την κίνησή της να μου στείλει για το Πάσχα μια πολύ όμορφη καρτούλα και ένα χειροποίητο πλεκτό σταυρουδάκι. Δεν είχα βρει ως τώρα την ευκαιρία να σας δείξω το όμορφο δώρο της και ένιωθα άσχημα γι΄αυτό.

 Να είσαι καλά, γλυκιά μου, η σκέψη σου με συγκίνησε και σε ευχαριστώ πολύ-πολύ! 

 Φιλιά πολλά σε όλους, τα λέμε σύντομα! 

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη | το e-book

  Δεκαοκτώ bloggers γράψαμε 23 κείμενα για την αλληλεγγύη και σας καλούμε να μας διαβάσετε για να την κάνουμε πράξη όλοι μαζί.

 Το e-book μας διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος" και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος".

 Στο e-book θα διαβάσετε ιστορίες (πραγματικές και φανταστικές) και ποιήματα με πρωταγωνίστρια την αλληλεγγύη και συμπρωταγωνιστή το φαγητό· γι' αυτό και στο τέλος θα βρείτε τις αλμυρές και γλυκές συνταγές κάθε ιστορίας.

Εικόνα εξωφύλλου e-book: 

Χριστίνα // Andromeda My Galaxy

  Για να αποκτήσετε το e-book αρκεί να στείλετε, όπου εσείς επιλέξετε, ένα δέμα με ό,τι μπορείτε από όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος". 

  Πάνω στο δέμα καλό είναι να αναγράφεται κάπου η λέξη blogaki, ή το "Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη" αν προτιμάτε.

 Το αποδεικτικό της αποστολής είναι και η τιμή για το e-book! 

 Στο womaninblog@gmail.com (με τίτλο e-book) στέλνετε μία φωτογραφία του δέματος και θα λάβετε αμέσως τις ιστορίες μας. Μπορείτε να τις διαβάσετε στον υπολογιστή, στο κινητό και στο tablet σας.

 Δείτε αναλυτικά τις δράσεις, τις εκδηλώσεις και τις έκτακτες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας εδώ και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος" εδώ.

_________________________________________________________________

Πάγιες ανάγκες Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος"

• σχολικά βοηθήματα
• παιχνίδια
• παιδικές τροφές
• παιδικά ρούχα
• πάνες

• τρόφιμα
• μπαχαρικά
• μέλι
• καφέδες (ελληνικός, φραπέ, γαλλικός)
• γάλα εβαπορέ

• χαρτί κουζίνας
• χαρτοπετσέτες
• πλαστικά πιρούνια και κουτάλια
• μπολ μιας χρήσης για τη συσκευασία φαγητού
• γάντια μιας χρήσης
• αλουμινόχαρτο
• απορρυπαντικά
• σφουγγαράκια
• γκάζι και γκαζιέρα
• μαρμίτα 150 λίτρων (μαγειρικό σκεύος, ψηλή και βαθιά κατσαρόλα)

Κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος Άνθρωπος"

(δωρεάν αποστολή με τη Γενική ταχυδρομική)

Πλαταιών 55 και Παραμυθιάς, Μεταξουργείο

104 35 Αθήνα

_________________________________________________________________

Πάγιες ανάγκες Κοινωνίας αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος"

• Τρόφιμα
• Είδη μπακαλικής
• Είδη υγιεινής
• Ρουχαλάκια
• Παιχνιδάκια
• Σχολικά είδη
• Χαρτικά
• Βιβλία αναγνωστικά
• Φάρμακα
• Ό,τι διαθέτει ο καθένας

Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς Γέροντας Παΐσιος

Κεντρικό Κοινωνικό Κατάστημα

Μεγ. Αλεξάνδρου 99

Τ.Θ. 305

Τ.Κ. 57500

Τρίλοφος, Θεσσαλονίκη

_________________________________________________________________

* Στο facebook του blogaki μπορείτε να ενημερώνεστε  για ό,τι νεότερο. *

_________________________________________________________________

 Το "Αλάτι, Ζάχαρη και Αλληλεγγύη" είναι μια πρωτότυπη δράση αλληλεγγύης, αγάπης και προσφοράς, την οποία θα χαρούμε πολύ να στηρίξετε. 

  Άλλωστε, όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε θαύματα· κι αυτό είναι κάτι που έχει αποδειχθεί ξανά στο παρελθόν. 

  Έχω την χαρά και την τιμή να συμμετέχω στο e-book και στη δράση με μια δική μου ιστορία, η οποία διαδραματίζεται στα πλαίσια μιας σχολικής τάξης και έχει τον τίτλο "Μια έκπληξη για τον Μίσα". 

  Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, είναι μια ιστορία που μιλά για τα δύσκολα της ζωής· μιλά όμως και για την αλληλοκατανόηση, τη στήριξη, τη φιλία, την αγάπη, την αποδοχή, και... τις εκπλήξεις.

Παζάρι Αλληλεγγύης (Blogaki) για τον " Άλλο Άνθρωπο "

(πηγή εικόνας)

 Ο "Άλλος Άνθρωπος" ξεκίνησε από τον Κώστα Πολυχρονόπουλο, που στα 47 του έμεινε ξαφνικά χωρίς δουλειά. 

 Ένα τυχαίο περιστατικό που βίωσε περπατώντας στο δρόμο τον ενέπνευσε να ξεκινήσει τη συλλογική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος». Δυο παιδιά τσακώνονταν πάνω από ένα κάδο σκουπιδιών, διεκδικώντας σάπια φρούτα και λαχανικά που είχαν πετάξει οι άνθρωποι μιας λαϊκής αγοράς. Και δίπλα τους οι περαστικοί να προσπερνούν, δείχνοντας πλήρη αδιαφορία...

 Ευτυχώς, ο Κώστας Πολυχρονόπουλος δεν ήταν από αυτούς που προσπέρασαν αδιάφοροι το γεγονός.

 Όπως λέει σε μια συνέντευξή του, "Από εκείνη την στιγμή μου καρφώθηκε η ιδέα να μαγειρεύω στο δρόμο και να τρώμε όλοι μαζί. Γιατί μπήκα στη θέση τους και σκέφθηκα ότι αν ερχόταν κάποιος να μου δώσει ένα πιάτο φαΐ, δεν θα το έπαιρνα. Αν όμως ήταν ένα γεύμα που θα τρώγαμε όλοι μαζί και θ' αρχίζαμε να μιλάμε όπως ακριβώς κάνουμε στις γιορτές στο σπίτι, θα μπορούσε να λειτουργήσει. Και αυτό έγινε. Μια κουζίνα για όλους. Χωρίς τάξη, χωρίς χρώμα, χωρίς θρησκεία, χωρίς τίποτα". 

 Σήμερα, ο Κώστας Πολυχρονόπουλος ταΐζει κάθε μήνα χιλιάδες Αθηναίους που το έχουν ανάγκη, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως κέντρο ημέρας το «Σπίτι του Άλλου Ανθρώπου» στο Μεταξουργείο (Πλαταιών 55 και Παραμυθιάς). (Πηγή: www. lifo.gr και συγκεκριμένα εδώ)

► Blog: Ο Άλλος Άνθρωπος

 Ο "άλλος άνθρωπος" πράγματι κρύβεται μέσα μας· και όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να παλέψουμε για έναν καλύτερο κόσμο. Το πίστευα, το πιστεύω, και έχω πια και αποδείξεις: όλα τα επιτυχημένα φιλανθρωπικά παζάρια που έχουν οργανωθεί παλαιότερα από bloggers. Σύνθημα παραμένει πάντα το "'Όλοι Μαζί Μπορούμε"... και με κάθε ευκαιρία, το σύνθημα αυτό γίνεται πράξη. 

 Δε θα μπορούσα λοιπόν να λείπω από το κάλεσμα της Αλεξάνδρας (Ένα κουμπί στο Φεγγάρι) και του blogaki για ένα ακόμη Παζάρι Αλληλεγγύης με σκοπό την ενίσχυση της Κοινωνικής Κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος". 

Blog(gers) - a(λληλεγγύη) - ki(νητοποίηση)

Να τι σημαίνει το blogaki.

 Στο παζάρι αυτό, που θα γίνει στο 5ο νηπιαγωγείο Χολαργού (11 & 12 Ιούνη, 10.00-19.00) θα βρείτε χειροποίητα αντικείμενα, σπιτικά γλυκά και βιβλία. 

 Αν θέλετε να συνεισφέρετε κι εσείς προσφέροντας αντικείμενα, μπορείτε να στείλετε ό,τι από τα παραπάνω προτιμάτε το αργότερο μέχρι τις 6 Ιούνη. 

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με την Αλεξάνδρα στο womaninblog@gmail.com (βάζοντας θέμα στο μέιλ το blogaki).

 Το δικό μου δέμα για το Παζάρι έφυγε σήμερα, και περιέχει λίγα από όλα. 

 Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο για να προσθέσω κι άλλα πράγματα, και κυρίως χειροποίητα, αλλά θεώρησα καλό να μην καθυστερήσω περισσότερο το δέμα. Με τα ΕΛΤΑ ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρος κανείς όσον αφορά το χρόνο παράδοσης, και ήθελα να φτάσει εγκαίρως το δέμα στον προορισμό του (κι ακόμη νωρίτερα, μη σας πω!)

Το δέμα μου είναι συνεργατικό: το ετοιμάσαμε μαζί εγώ και η μαμά μου.

Εγώ έφτιαξα κοσμήματα...

Υφασμάτινο κολιέ με δαντελίτσα, τούλι, κεραμική πεταλούδα και νεφρίτη.

Έθνικ κολιέ με μεγάλο ξύλινο στοιχείο

Δαχτυλίδι με χάντρες

... και διάλεξα βιβλία: δύο βιβλία ενηλίκων (1. "Αγρια Νύχτα" - Τζίνα Σογουόλτερ, Φανταστική λογοτεχνία και  2. "Τυφλόμυγα" - το πρώτο ερωτικό βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου), καθώς και πέντε κλασικά παραμύθια που αγαπούν τα μικρά παιδιά (Το άσχημο παπάκι, Ο Μικρός μολυβένιος στρατιώτης, Η Κοκκινοσκουφίτσα, Μόγλης το παιδί της ζούγκλας, Σεβάχ ο θαλασσινός).

 Η μαμά μου στέλνει 5 διαφορετικά γλυκά του κουταλιού που έχει φτιάξει με τα χεράκια της: Μήλο ("αλλιώτικο" το λέει), Κολοκύθι, Μανταρίνι, Νεράντζι και Ανθό Νεραντζιού. Τα φρούτα είναι από τα δέντρα μας, το κολοκύθι από τον κήπο μας.

 Δυστυχώς δεν έχω τη δυνατότητα να έρθω στο παζάρι για να βοηθήσω σε ό,τι χρειαστεί εκεί, μιας και δεν μένω Αθήνα... η σκέψη μου όμως θα είναι μαζί σας, στο Χολαργό. 

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου 

Καλή Επιτυχία!

Στη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων (Life Images #17)

  Σχεδόν τη μισή μου ζωή την έζησα σε διαμέρισμα πολυκατοικίας, συνυπάρχοντας αναγκαστικά μ΄ένα μακρύ αλλά στενό μπαλκόνι, με τους πάνω, τους κάτω, τους δίπλα και με τη φασαρία και τη σκόνη του δρόμου. Η μητέρα μου έκανε τα αδύνατα-δυνατά για να ξεχνάμε την όψη του δρόμου, έτσι το μπαλκόνι μας ήταν σπαρμένο με γλάστρες, δημιουργώντας μια όαση λουλουδιών. 

  Μεγάλωσα, άφησα τη φωλιά μου και πέταξα για να σπουδάσω, μένοντας πάλι σε διαμέρισμα. Όμως, διάλεξα να μείνω σε δώμα, παράνομο μεν, στην ταράτσα της πολυκατοικίας δε. Σπούδασα στο Βόλο, κι είχα τη χαρά να βλέπω την πόλη να απλώνεται, το βουνό να πρασινίζει, τη θάλασσα να στραφταλίζει, να έχω γατούλα και να νομίζω ότι μένω σε μονοκατοικία - όλοι ήταν κάτω από μένα, και πάνω από μένα ο ουρανός, όπου συχνά-πυκνά χάζευα πεφταστέρια. Ακόμη μου λείπει εκείνο το σπίτι όπου έζησα 4 χρόνια, χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο, όντας όμως το πρώτο καταδικό μου σπίτι.

  Στο μεταξύ, οι γονείς μου πήραν τη μεγάλη απόφαση: απέκτησαν με τα χίλια ζόρια ένα σπίτι μικρό (κουκλόσπιτο είναι, και ευτυχώς σκέφτηκαν σωστά για το μέλλον, γιατί αργότερα ήρθε ο ΕΝΦΙΑ...) με έναν τεράστιο κήπο, και σταμάτησαν να μένουν σε διαμέρισμα με ενοίκιο. Παράλληλα, απέκτησα κι εγώ τη δική μου μονοκατοικία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για μια άλλη φορά.

  Η μητέρα μου έδωσε (και δίνει) την ψυχή της στον κήπο της. Με πολλή προσωπική εργασία και με πολύ μεράκι και αγάπη για τα φυτά, δημιούργησε σιγά-σιγά μια νέα χώρα, τη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων.  

Κάθε φορά που επισκέπτομαι αυτή τη χώρα (και το κάνω συχνά!) τα πόδια μου βυθίζονται στο πυκνό γρασίδι...

Όλα με περιμένουν και μου ανοίγουν την αγκαλιά τους.

Τα άνθη υψώνονται αγέρωχα και μου δείχνουν τις 

πολύχρωμες, απαλές και βελουδένιες τους φορεσιές.

Οι καρποί με καλούν να τους γευτώ.

Κάποια δέντρα μου ζητούν να μη βιάζομαι, να περιμένω. 

Θα χρειαστεί χρόνος για να μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά. 

Ο μικρός μου φίλος, που δεν απέκτησε ποτέ του όνομα, με περιμένει κι αυτός. 

(Οι ιδιοκτήτες του ακόμη θρηνούν τον απρόσμενο χαμό του προκατόχου του, και τούτον δεν τον βάφτισαν ποτέ. Ίσως να'ναι μια ψυχολογική άμυνα, μην τα φέρει πάλι έτσι ο χρόνος και ο καιρός και αναγκαστούν να θρηνήσουν κι αυτόν, χρησιμοποιώντας ξανά ένα όνομα... Οπότε, ο μικρός μου φίλος παραμένει ένας John Doe).

Τον κοιτώ και θυμάμαι το τρομαγμένο του βλέμμα, όταν πρωτοήρθε στο σπίτι. Άγριος και φοβισμένος, δεν άφηνε κανέναν να τον πλησιάσει... και ταυτόχρονα, το ήθελε πολύ.

Με μια άψογα σχεδιασμένη καρδιά από τη μια μεριά, και μια άψογα σχεδιασμένη σιδηρογροθιά από την άλλη, ήταν εμφανής η αντίληψή του για τη ζωή και η προσαρμοστικότητά του σε αυτή, αφού ξεκίνησε ως ένας γάτος του δρόμου.

Ευτυχώς για εκείνον και για μας, η καρδιά υπερίσχυσε.

Πλέον έχει μεγαλώσει και έρχεται για ένα χάδι 

- όποτε θέλει, φυσικά! Η φύση του δεν άλλαξε.

Αυτό που άλλαξε, είναι το βλέμμα του.

Στη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων, με περιμένει και το παιδικό μου απωθημένο... με το συνεχές πες - πες, έπεισα τους γονείς μου και μου την έφτιαξαν.

Και να'μαι, 33 χρονών ολόκληρο παιδί, να τρέχω κοντά της, πάνω στο χορταριασμένο διαδρομάκι - στο χέρι μου δεν κρατώ γλειφιτζούρια πια, αλλά καφέ και τσιγάρο... παρόλα αυτά, εκείνη με δέχεται αδιαμαρτύρητα.  

Κάθομαι στην αγκαλιά της και ρεμβάζω τα χρώματα.

Μου αρέσει να ανακαλύπτω σχήματα και μορφές στα φύλλα. Όποιος πιστεύει ότι μόνο τα σύννεφα έχουν την ικανότητα να παίρνουν διάφορες μορφές, σίγουρα δεν έχει παρατηρήσει τα φύλλα των δέντρων!

Να, ένα "πουλί".

Σπουργίτης ο φυλλοβόλος (!)

Γύρω μου υψώνονται κτίρια, μα δεν με νοιάζει. Ξέρω ότι κάτω, εδώ χαμηλά, βρίσκεται ο Παράδεισος. Τον προτιμώ, χίλιες φορές... 

 Το διαμέρισμα των παιδικών μου χρόνων δε μου λείπει καθόλου. Φαντάζομαι καταλάβατε γιατί, μόνο και μόνο βλέποντας τις φωτογραφίες. Όταν έχεις βρεθεί στη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων, πώς να θες μετά να γυρίσεις πίσω σ΄ένα κουτί στην Τσιμεντούπολη;

→ Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στη Μαρία (mytripsonblog) και συμμετέχει στο Life Images #17, όπου καλούμαστε να πούμε μια ιστορία, με φόντο τις τριανταφυλλιές.

Secret Spring Circles (ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων, με θέμα τον κύκλο) ~ Το δώρο μου από το μυστικό μου ταίρι

  Χαιρετώ όλη την παρέα!

 Μερικές φορές, αυτό το άτιμο το πληκτρολόγιο πολύ μου τη δίνει... δεν μου επιτρέπει να σας μεταφέρω τα συναισθήματά μου, όπως θα ήθελα!! Τι να σου κάνουν λίγα γράμματα και μερικές λέξεις; Πώς να περιγράψεις επακριβώς με λόγια την γλυκιά αναμονή, την έκπληξη, το θαυμασμό, τη χαρά σου και το χαμόγελό σου που φτάνει τελικά μέχρι τ΄αυτιά;

  Ας είναι... θα προσπαθήσω να αρκεστώ στις λέξεις και σε μερικές εικόνες.  

 Πριν λίγο καιρό δήλωσα συμμετοχή στην ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων με θέμα τον κύκλο (Secret spring circles) που διοργάνωσε η Αλεξάνδρα στο blog της (Ένα κουμπί στο φεγγάρι).

 Αργά χθες το μεσημέρι, βρήκα να με περιμένει στο σπίτι το μαγικό χαρτάκι από τον ταχυδρόμο (αυτό που υποδηλώνει ότι σε περιμένει ένα δέμα στο ταχυδρομείο και σε κάνει να τρέχεις περιχαρής στους δρόμους για να πας να το παραλάβεις). Ήξερα ότι με περίμενε το δώρο μου από το μυστικό μου ταίρι. Δυστυχώς όμως, το ταχυδρομείο είχε ήδη κλείσει και έτσι, με έφαγε η περιέργεια μέχρι να πάω σήμερα για να το παραλάβω: ποιος να ήταν ο αποστολέας;

  Ήταν η Κλαυδία μας! (Κάτω από την Ακρόπολη)

 Γύρισα στο σπίτι με ένα μεγάλο φάκελο, και τον άνοιξα σε χρόνο dt. Μέσα του είχε ένα λευκό κουτί, όμορφα στολισμένο με μια κορδέλα:

Το άνοιξα...

... και αφαιρώντας με προσοχή το λευκό χαρτί, αποκάλυψα ένα θαύμα:

(ή μάλλον καλύτερα, όχι ΕΝΑ θαύμα, αλλά ένα σετ ΤΡΙΩΝ θαυμάτων: 

ένα κολιέ, ένα βραχιόλι και μία καρφίτσα!)

  Καταλαβαίνετε τώρα γιατί σήμερα ειδικά οι λέξεις μου φαίνονται πολύ φτωχές; 

 Θα μπορούσα να πω πως είναι υπέροχο, αλλά όχι - είναι κάτι παραπάνω από υπέροχο. Σχέδιο, χρώμα, δουλειά, σημασία στη λεπτομέρεια... όλα φωνάζουν πως τα δημιούργησε αριστουργηματικά, περίτεχνα και με αγάπη, μία φοβερή καλλιτέχνις. Αισθάνομαι τόσο τυχερή και χαρούμενη!

  Στο κείμενο που μου επισύναψε, ανάμεσα σε γλυκά λόγια και ευχές, η Κλαυδία μου εξηγεί το συμβολισμό του κύκλου, γιατί επέλεξε για χάρη μου το πράσινο χρώμα με βάση τη χρωματολογία και γιατί ενσωμάτωσε στη δημιουργία της καλλιεργημένα μαργαριτάρια (ανάμεσα στις άλλες ιδιότητές τους, χαρίζουν αισιοδοξία, ζωτικότητα, υγεία και δύναμη, όπως μου λέει).

  Κλαυδία μου, χίλια ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το εκπληκτικό δώρο σου! Δεν άφησες τίποτα στην τύχη... το πράσινο της φύσης και το ασημί είναι αγαπημένα μου χρώματα, τα μαργαριτάρια τα αγαπώ για τη στιλπνότητά τους και το σχέδιο μου άρεσε φοβερά (ξέρεις ήδη ότι είμαι λάτρης των κοσμημάτων, πόσο μάλλον όταν αυτά είναι χειροποίητα, κατασκευασμένα με αγάπη από τα χέρια φίλων).

 Φόρεσα το κολιέ επιτόπου, έτσι όπως ήμουν, ντυμένη με τα απλά ρούχα που φορούσα από το πρωί για τη δουλειά, και φωτογραφήθηκα για να μπορέσετε να το δείτε πάνω μου.  

 Κλαυδία μου, δηλώνω μεγάλη θαυμάστριά σου. Να είσαι καλά να δημιουργείς γεμάτη έμπνευση και να χαρίζεις χαρά!

 Αλεξάνδρα μου, η ιδέα σου για τη μυστική ανταλλαγή χαρίζει χαρούμενα χαμόγελα - σε ευχαριστούμε γι΄αυτό!

Πολλά φιλιά σε όλους και καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο!! 

(λέξη σιδηρόδρομος...) 

☺

 Να περάσετε υπέροχα!

Μια μικρή ανεμώνη... (Life Images #11)

Λοιπόν τι κάνουμε εδώ

και πότε θ' αλλάξει ο κόσμος.

Όμως απόψε βιάζομαι απόψε

να παραμερίσω όλη τη λησμονιά

και στη θέση της

ν' ακουμπήσω μια μικρή ανεμώνη.

Α, ωραίο - Α, ωραίο

να 'σαι μοναχός

να 'σαστε δυο,

να 'μαστε όλοι 

να 'μαστε όλοι.

Ποίηση/Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Γιώργος Τσαγκάρης

Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Δίσκος: Φυσάει (1993)

→ Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στη Μαρία (mytripsonblog) και συμμετέχει στο Life Images #11, με θέμα την ανεμώνη.

Οι Χαρταετοί της Καρδιάς Μας

Καλό μήνα, φίλοι μου! 

Να είναι ένας υπέροχος μήνας για όλους σας, 

γεμάτος χαρούμενα χαμόγελα και όμορφες στιγμές!

 Αυτό το μήνα, η Δράση Ελληνίδων Bloggers διοργανώνει στη Βέροια μια έκθεση -bazaar χειροποίητων αντικειμένων, με θέμα τους χαρταετούς. 

 Η έκθεση, που τιτλοφορείται "Οι Χαρταετοί της Καρδιάς Μας", έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα: με τα έσοδα που θα συγκεντρωθούν από τις πωλήσεις, θα ενισχυθεί το Σωματείο "Πρωτοβουλία για το Παιδί", που εδρεύει στη Βέροια.

Μεταφέρω αυτολεξεί από τη σελίδα της Δράσης Ελληνίδων Bloggers:

Η "Πρωτοβουλία για το Παιδί" εδρεύει στη Βέροια και είναι ένα Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, αφοσιωμένο στην υπόθεση της προστασίας και φροντίδας παιδιών που βρίσκονται σε ανάγκη και κίνδυνο. 

Το Όραμα των ανθρώπων της είναι η παροχή ολοκληρωμένης φροντίδας σε όλους τους βαθμούς (ανοιχτή και κλειστή φιλοξενία, αυτόνομη διαβίωση για τα παιδιά, επιβοήθηση των οικογενειών τους, προώθηση της αναδοχής).

Αποστολή της «Πρωτοβουλίας για το Παιδί» είναι η διάσωση εγκαταλειμμένων, κακοποιημένων, βαριά παραμελημένων και ορφανών παιδιών, η άρση των συνεπειών από την κατάσταση που βίωσαν και η απόδοση στην κοινωνία ακέραιων, χρήσιμων και αξιοπρεπών ανθρώπων.

Σύμμαχοι στο έργο και την πορεία αυτής της ομάδας είναι όλοι οι ευαίσθητοι άνθρωποι, κάθε κοινωνικής θέσης και δυνατότητας, που συνδράμουν οικονομικά ή με άλλους τρόπους, εξασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα του εγχειρήματος. 

 Για το σκοπό αυτό λοιπόν, δημιούργησα δυο κολιέ, τα οποία ήδη ταξιδεύουν προς τη Βέροια. Επέλεξα έντονα χρώματα και για τα δύο, μιας και μπήκαμε πια στην Άνοιξη. 

Στο πρώτο κολιέ, ένας μικρούλης χαρταετός ταξιδεύει ανέμελος στον ουρανό...  

Κορδόνι βαμβακολύκρα, κλωστές, χαλκός 

... ενώ στο δεύτερο, χρησιμοποιήθηκαν τρεις μικροί (και πιο αφαιρετικοί) χαρταετοί και συνδυάστηκαν με ένα έντονο κοραλλί κορδόνι και γήινα χρώματα. 

Κοραλλί ορειβατικό κορδόνι, κλωστή, χαλκός

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου Καλή Επιτυχία στην Έκθεση!

Η Αφίσα της Εκδήλωσης

Η Πρόσκληση

 Εάν θέλετε να στείλετε και εσείς δημιουργίες σας, μπορείτε να τις στείλετε στην Βέροια στις παρακάτω διευθύνσεις (το αργότερο μέχρι τις 5 Μαρτίου ώστε να φτάσουν έγκαιρα):

Πρωτοβουλία για το Παιδί - Κέντρο Αναφοράς, 

Πλατεία Ζωγιοπούλου 3, 59100 Βέροια

(υπόψη κ. Ιωάννας Νάσου) τηλ. 23310-72303.

ή 

Αριστοτέλης Σιδηρόπουλος, Ανοίξεως 19, 59100 Βέροια

(υπόψη κ. Πελαγίας Σιδηροπούλου) τηλ. 23310-29571

→ Η εκδήλωση "Οι Χαρταετοί της Καρδιάς Μας" αφιερώνεται στη μνήμη της Μπέττυ Λειβαδιώτη, η οποία χάθηκε πρόσφατα. Ήταν κάτι που ονειρευόταν να κάνει εδώ και καιρό.

 Αν και δεν είχε τύχει να τη γνωρίσω, μαθαίνοντας πως έφυγε τόσο νωρίς από κοντά μας, λυπήθηκα πολύ. 

 Καλό σου ταξίδι, Μπέττυ... Να ξέρεις πως ό,τι ονειρεύτηκες για τα παιδιά, θα γίνει, γιατί Όλοι Μαζί Μπορούμε. Και πως οι χαρταετοί μας θα σε συνοδεύουν...