DIY: παρέμβαση σε κάδο αποθήκευσης τροφής σκύλου

  Γαβ-γαβ! 

(= γεια σας, γεια σας!)

 Μόνα εδώ! Τι ποια Μόνα; Μη μου πείτε ότι δεν με ξέρετε... καλέ εγώ είμαι, η φοβερή-και-τρομερή-φουλ-γλυκύτατη-και-χαδιάρα σκυλίτσα της Funky Monkey.

  Βρήκα ευκαιρία τώρα που λείπει να χώσω το μουσούδι μου εδώ μέσα. 

 Ώστε εδώ μου χάνεται κάθε τόσο και ξεχνιέται και όλο κάνει ταπ-ταπ-ταπ με τα δάχτυλα πάνω στα κουμπιά αντί να μου χαϊδεύει την κοιλίτσα... ε; Τέλος πάντων... ωραία είναι! Και τι ωραία παρέα! Τόσοι άνθρωποι να γνωρίσω. Θα έρθω κοντά σας μετά να σας χαιρετήσω έναν-έναν. Τώρα έχω να σας πω.

 Που λέτε λοιπόν, εγώ κάνω διατροφή. Έχω ολόκληρη (θεϊκή) κορμάρα να συντηρήσω! Τι τρώω; Κάτι τραγανά μικρά πραγματάκια, οι δικοί μου τα λένε "κροκέτες", νομίζω. Και κροτίδες να τα λέγανε, ποιος νοιάζεται; Εγώ πάντως σημασία δε δίνω στις λέξεις, το μόνο που με απασχολεί είναι ότι μυρίζουν υπέροχα, ακούγονται υπέροχα όταν τα μασάω και έχουν τέλεια γεύση.   

  Στο σπίτι μας γίνεται χαμός από τέτοια μικρά τραγανά πραγματάκια. Έχουμε πάρα πολλά! Κι όλη την ώρα μου σπάνε τη μύτη! (Και ξέρετε τι μύτη έχουμε εμείς οι σκύλοι, ε;) Επειδή είμαι λίγο... εχμμμ... φαγανούλα, οι δικοί μου έψαχναν να βρουν μέρος να φυλάξουν όλα αυτά τα μικρά τραγανά πραγματάκια. Μην τύχει και τα βρω πριν την ώρα που πρέπει... ακούτε πράγματα; Στην αρχή έφεραν στο σπίτι ένα μικρό μεταλλικό κουτί, αλλά γρήγορα συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι δεν ήταν και το πλέον κατάλληλο. Πολλά τα μικρά τραγανά πραγματάκια, τσουβάλι ολόκληρο, πολύ μικρό το κουτί...

  Μέχρι που μια μέρα, ο καλός κύριος που μας προμηθεύει τη νόστιμη τροφή μου, μου έκανε δώρο ένα τεράστιο κίτρινο πράγμα για να τη βάζουν οι δικοί μου μέσα. Της εταιρείας, είπε, διαφημιστικό. Όλα καλά μέχρι εδώ. Χιλιάδες μικρά τραγανά πραγματάκια μαζεμένα όλα μαζί, κι όλα τους για μένα!! Γιού-χουυυυ! Δεν μπορούσα να κρύψω τη χαρά μου, η ουρά μου απέκτησε δική της βούληση όσο τριγύριζα γύρω από το μεγάλο κίτρινο πράγμα, που οι δικοί μου το ονομάζουν "κάδο". Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι πάνω-πάνω έχει ένα καπάκι και κλείνει ερμητικά... και τότε έπεσα σε μια μίνι κατάθλιψη.

  Και η μαμά μου έπεσε όμως σε μια μίνι κατάθλιψη. Μία έπαιρνε από εδώ τον κάδο, μία τον έβαζε εκεί, και δώσ' του πάλι από την αρχή να του αλλάζει θέσεις. Ευτυχώς είμαι σκύλος, γιατί αν δεν ήμουν, ακόμη θα έψαχνα να βρω πού στο καλό έχει βάλει την τροφή μου! 

 Μια μέρα την άκουσα να γκρινιάζει για το έντονο κίτρινο χρώμα του, δεν της ταίριαζε πουθενά έλεγε. Χώρια που ήταν διαφημιστικός. Έφυγε φουρκισμένη από το σπίτι (κλαψ... το σιχαίνομαι όταν φεύγει) κι όταν γύρισε, κρατούσε στα χέρια της κάτι μαλλιαρά πράγματα τυλιγμένα, σαν μπάλες. Σκοτώθηκα να τα μυρίσω για να μπορέσω να καταλάβω τι ήταν.

  Σπάγκος.

  Ωχ.

  Παίρνει που λέτε τον κίτρινο κάδο και τον βγάζει στην αυλή. (Τι έγινε, ρε παιδιά; Πού το πάει πάλι το φαΐ μου αυτήηη;) Βγαίνω κι εγώ τρέχοντας να δω τι κάνει, και τη βλέπω να έχει πάρει το πρόχειρο τραπέζι της αυλής, αυτό που χρησιμοποιεί όταν κάνει τις εργασίες της. Και πάνω του, ο κάδος ΜΟΥ!

  Ωχ στο τετράγωνο. Φασαρίες μυρίζομαι...

 Στέκομαι κι εγώ παραδίπλα, και δεν κουνιέμαι καθόλου. Εννοείται ότι θα την επέβλεπα - τι νομίσατε; Την τροφή μου είχε πάρει άλλωστε. Τι θα γινόταν άμα της ερχόταν και έκανε καμιά κουτσουκέλα; Να είμαι εκεί τουλάχιστον, να τη σταματήσω!

 Παίρνει το σπάγκο και αρχίζει γύρω-γύρω...γύρω-γύρω... γύρω-γύρω... Με τις ώρες! Ε, να μην σας τα πολυλογώ, στο τέλος με υπνώτισε. Δεν άντεξα να στέκομαι άλλο στα τέσσερα πόδια μου (εσείς μόνο δύο έχετε και κουράζεστε, τι να πούμε κι εμείς;) και ξεράθηκα τελικά στον ύπνο.

  Όταν ξύπνησα, ορίστε τι αντίκρισα:

  Όλος ο κάδος ΜΟΥ καλυμμένος με σπάγκο (ακόμη και στα χερούλια έβαλε, η αθεόφοβη) και στο καπάκι στερεωμένο ένα ψάθινο σουπλά, που το είχε πάρει από το γνωστό παιχνιδοκατάστημα. Έχετε χάρη που θυμάμαι την καλοκαιρινή διαφήμιση του πολυκαταστήματος, εκείνη με το σκύλο ("Θέλω-θέλω-θέλωωω"!), και οφείλω να υποστηρίξω το είδος μου, αλλιώς...

  Έκανα τρελές χαρές για να μην τη στενοχωρήσω, αλλά μεταξύ μας, εμένα καθόλου δεν με ενόχλησε το κίτρινο χρώμα που είχε στην αρχή ο κάδος. Ούτε καν τα άλλα ζώα που ήταν ζωγραφισμένα πάνω του! Άλλωστε, όσο υπάρχουν στον κόσμο μικρά, πεντανόστιμα τραγανά πραγματάκια που μοσχοβολάνε, το κίτρινο χρώμα του κάδου θα κοιτάω εγώ;    

  Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι η μαμά μου έμεινε ευχαριστημένη, εγώ πήρα τη λιχουδιά μου που έμεινα φρόνιμη τόσες ώρες χωρίς να μασουλήσω τους σπάγκους της, και ο κάδος ταίριαξε μια χαρά στο χώρο. Ουσιαστικά, "εξαφανίστηκε"... κι αυτό γιατί το τωρινό του χρώμα ταιριάζει πλήρως με τα υπόλοιπα χρώματα και αντικείμενα στο χώρο μας. 

  Εντάξει, μην τα παραλέω: "εξαφανίστηκε" από όλους, εκτός από εμένα. Είπαμε, εγώ είμαι σκύλος. Τα μικρά τραγανά πραγματάκια συνεχίζουν απτόητα να μου σπάνε τη μύτη... κι ας είναι καλά κρυμμένα και προστατευμένα.

  Τώρα μου μένει να βρω τρόπο να ανοίγω μόνη μου τον κάδο, όταν όλοι θα λείπουν....

Μόνα: το αδεσποτάκι που έγινε Οικογένεια

  Σήμερα, 4 Απριλίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων.

 Δε θα πω τις φράσεις που θα διαβάσετε σήμερα παντού, για να σας ευαισθητοποιήσω. Αντίθετα, επέλεξα να σας μιλήσω για τη Μόνα: την ημίαιμη λαμπραντορίνα μας, τη μικρή μου Εδεσσαία, το αδεσποτάκι που έγινε για μας οικογένεια.

 Όταν την πρωτοαντίκρισα ήταν μέσα από τις φωτογραφίες των Εθελοντών καταφυγίου Έδεσσας stray care. Είχε ζήσει στο δρόμο από κουτάβι, και από τη στιγμή που τη βρήκαν και τη διέσωσαν οι εθελοντές, η Μόνα ζούσε στο καταφύγιο μαζί με δεκάδες άλλα σκυλιά. Ήταν ήρεμη και καλόβολη, μου είπαν, αλλά το βλέμμα της τα έλεγε όλα. 

 Καμία ζωντάνια.

 Ήθελα πολύ να αποκτήσω ένα σκυλί (έλεγα πάντα πως ήθελα "να με υιοθετήσει ένα σκυλί", εννοώντας πως αυτό που ήθελα ουσιαστικά, ήταν να με αγαπήσει). Δεν ήθελα όμως με τίποτε να πληρώσω για να αποκτήσω ένα. Γιατί  

η ζωή δεν αγοράζεται. 

Σώζεται.

  Πήγα ως την Έδεσσα και την πήρα. Οι εθελοντές στο Καταφύγιο είχαν φροντίσει για όλα, η Μόνα ήταν τσιπαρισμένη, εμβολιασμένη και προσφάτως στειρωμένη, και όταν την πήρα εγώ ήταν 17 μηνών περίπου. Την έφερα στο σπίτι μας στις 28/11/15 και της γνώρισα το σύντροφό μου και το νέο της χώρο: το σπίτι μέσα, τον κήπο, το σπιτάκι της  (φωτογραφίες και εμπειρίες από την πρώτη μας μέρα μαζί στο σπίτι, θα βρείτε εδώ). Δεν της αλλάξαμε το όνομά της - της ταίριαζε. 

 Ήταν πολύ φιλική από την αρχή, αλλά ήταν μαγκωμένη. Το βλέμμα της ήταν κενό, και μου την έδινε αυτό. Δεν είχα ιδέα τι είχε περάσει, αυτό που ήξερα ήταν ότι ήθελα να τα σβήσω όλα και να τη βοηθήσω να ξεκινήσει από την αρχή.

 Δεν είχαμε ξανά σκύλο, έτσι και ο σύντροφός μου και εγώ αφιερώσαμε πολλές εργατοώρες στο διάβασμα και στον κτηνίατρο. Θέλαμε να είμαστε σωστοί απέναντί της, όσο περισσότερο μπορούσαμε, να μην κάνουμε λάθη. Κι έτσι διαβάσαμε και ρωτήσαμε τα πάντα για τις ιδιαίτερες ανάγκες του σκύλου, για τη βόλτα, για την τουαλέτα, για τα εμβόλια, για το λουρί, για το αυτοκίνητο (είμαστε και ταξιδιάρηδες!), για τις τροφές που επιτρέπονται/απαγορεύονται, για την εκμάθηση κανόνων... και χιλιάδες δυο άλλα πράγματα. Αφιερώσαμε χρόνο να μάθουμε εκείνη και τη ρουτίνα της, και η Μόνα αφιέρωσε χρόνο να μάθει εμάς και τη δική μας ρουτίνα.

 Πολύ σύντομα η Μόνα έμαθε τα βασικά, άρχισε να υπακούει σε εντολές (είναι πανέξυπνη, σας το είπα;) και προσαρμόστηκε. Αυτό που έγινε πολύ γρήγορα, ήταν το ότι μας εμπιστεύτηκε. Κι έπειτα, κόλλησε. Πάνω μας, γύρω μας, μαζί μας. Αν έπρεπε να μείνει έστω και λίγο χωρίς εμάς (κάποιοι πρέπει να βγάζουν και το μεροκάματο σ΄αυτό το σπίτι!!), έκλαιγε με ένα ιδιαίτερο κλάμα, χαμηλό, ένα ανεπαίσθητο τσίου-τσίου. Κι όταν ήταν μαζί μας, ηρεμούσε, αφηνόταν και έπεφτε για ύπνο. Πάνω μας, πάντα. Και πάντοτε αγκαλιά.

 Αγάπη μόνο. Εκατέρωθεν...

 Έχω τρελή περηφάνια για τον κήπο μου (το μεγαλύτερο κομμάτι του το έχω διαμορφώσει μόνη μου, εκεί κι αν έχω αφιερώσει εργατοώρες!) φανταστείτε λοιπόν πώς ένιωσα την πρώτη φορά που είδα αυτό:

"Μαμά, δε φταίω εγώ, ήρθαν κάτι γλάστρες και μου επιτέθηκαν - 

εγώ όμως τις κατατρόπωσα ΜΟΝΗ ΜΟΥ! "

 Στενοχωρήθηκα, φυσικά, μα δεν τη μαλώσαμε. Δεν την τιμωρήσαμε. Μαζέψαμε, ξαναέκανε ζημιούλες (μου έσκαψε τρύπες στο γκαζόν όπου χωρούσα να μπω μέσα - είναι 21 κιλά σκυλί) κι όμως δεν τη μάλωσα. Γιατί δεν είναι στρατιωτάκι, ούτε και θέλω να γίνει. Είναι σκυλί και έχει ανάγκη να σκάψει στο χώμα. Είναι στη φύση της. Κι εμείς, που ήμαστε οι ιδιοκτήτες της, οφείλουμε να διορθώσουμε τη συμπεριφορά της ομαλά και να της δείξουμε ότι αυτό είναι κάτι που δεν μας αρέσει, με υπομονή και επιμονή. Το δοκιμάσαμε... και κάποια στιγμή, η φουρτούνα πέρασε, και οι ζημιούλες περιορίστηκαν κατά πολύ.

 Κι έπειτα, αρχίσαμε τις μακρινές βόλτες... και η Μόνα άρχισε να γνωρίζει τον κόσμο (πλαγιές και θάλασσες). Την πρώτη φορά στο αυτοκίνητο είχαμε κάτι ευτράπελα (δέχτηκα μια περιποιημένη ρουκέτα) όμως τα ξεπεράσαμε γρήγορα κι αυτά, βρήκε μόνη της τον τρόπο.

 Και κάπου εκεί ήταν που συνειδητοποίησα ότι το βλέμμα της είχε αλλάξει... και δεν ήταν θλιμμένο πια. 

Σε τρεις μήνες μόλις, η Μόνα φαινόταν ευτυχισμένη. 

(Που σημαίνει ότι κάτι κάναμε καλά όλο αυτό το διάστημα, έτσι δεν είναι;)

 Σήμερα, λίγους μήνες μετά, τίποτε δε θυμίζει το σκυλί που πήραμε στην αρχή: το τρίχωμά της είναι πιο υγιές, το βλέμμα της είναι ζωντανό, υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσά μας και αγάπη (και πολλά γλαπ-γλουπ). 

Το πριν... και το μετά

 Ξέρει την ώρα που θα φάμε, την ώρα που θα πάμε βόλτα, την ώρα που κοιμόμαστε (αν αργήσουμε, παίρνει μόνη της το δρόμο για την κρεβατοκάμαρα - ρίχνοντάς μας ένα προειδοποιητικό βλέμμα - και μας περιμένει). Ξέρει την ώρα που ξυπνάμε (το Σαββατοκύριακο μπερδεύεται λιγάκι, μιας και δεν πάμε για δουλειά!), ξέρει την ώρα που φεύγουμε, που ερχόμαστε. Μας περιμένει, κι όταν μας βλέπει να ερχόμαστε η ουρά της κάνει κύκλους με ταχύτητα αστραπής. 

 Ξέρουμε ότι της αρέσει το αυγό, ότι θα γλείψει το ακτινίδιο (αλλά ως εκεί), ότι δε θέλει να φάει λαχανικά βρασμένα. Ξέρουμε ότι τρελαίνεται για τον καπουτσίνο (και πολλές φορές προλαβαίνουμε το μουσούδι της την τελευταία στιγμή, πριν χωθεί στην κούπα). Ξέρουμε ότι όταν κοιμάται κοντά μας, πάντα θέλει να οριζοντιώνεται ανάμεσα από εκείνον και από εμένα. 

 Την αφήνουμε ελεύθερη μερικές φορές να βολτάρει, κι εκείνη δε φεύγει από κοντά μας. Αν φύγει, ξέρουμε πως πάντα γυρίζει όταν θα ακούσει το λουρί να κουδουνίζει.

 Σήμερα, λίγους μήνες μετά, θα σας πω ότι η απόφαση να αποκτήσω τη Μόνα ήταν η καλύτερη που έχω πάρει ποτέ. Την έσωσα... και το ξέρει. Όπως ξέρει και ότι είναι πια μέλος της οικογένειας/αγέλης. 

 Μας έκανε καλύτερους ανθρώπους, πιο κοινωνικούς, πιο ευτυχισμένους. Γελάμε περισσότερο, και γελάμε πηγαία. Γινόμαστε σταδιακά πιο υγιείς (όταν περπατάς 9 χιλιόμετρα για να ευχαριστηθεί ο σκύλος σου βόλτα, μόνο καλό μπορεί να σου κάνει). Μας έβαλε σε πρόγραμμα. Μας έκανε να αποκλείσουμε μετά χαράς περιοχές και μαγαζιά όπου δεν μπορούμε να πάμε μαζί της, και να ανακαλύψουμε νέα μέρη, στα οποία να μπορεί να είναι μαζί μας. 

 Μας έμαθε να μην υπολογίζουμε την κούρασή μας μπρος στις δικές της ανάγκες: η δουλειά-δουλειά, αλλά και η βόλτα-βόλτα.

 Μας έκανε σκυλογονείς.

 Και όση αγάπη της έχουμε δώσει, μας τη γυρίζει πάντα στο πολλαπλάσιο...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

+Info:

 "ROXY"

Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους διάρκειας τριών λεπτών, που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του κοινού για το θέμα των αδέσποτων ζώων και την προστασία τους. Στην ταινία έλαβαν μέρος αφιλοκερδώς πολλοί γνωστοί ηθοποιοί (Ελένη Φιλίνη, Ντίνος Καρύδης, Άννα Αδριάνου, Λευτέρης Ελευθερίου, Φωτεινή Ντεμίρη, Γιώργος Χρανιώτης, Κωνσταντίνα Κλαψινού, Μάνος Πίτζης, Πάνος Απέργης, Γρηγορία Αυγερινοπούλου), σχεδιαστές,  εικαστικοί και τραγουδιστές. Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Αρτέμης Σαμοθράκης με βοηθό σκηνοθέτη τον Αλέξανδρο Κατσάρη. 

«Η ταινία είναι μια ανεξάρτητη προσπάθεια χωρίς εταιρεία παραγωγής και χρηματοδότες αλλά χρηματοδοτούμενη από ιδίους πόρους, χωρίς κανέναν κερδοσκοπικό χαρακτήρα» λέει στο LIFO.gr ο σκηνοθέτης της Αρτέμης Σαμοθράκης. «Σκοπός της επικοινωνίας αυτής είναι να ζητήσουμε την στήριξή σας ώστε το μήνυμα της να μεταδοθεί και να φτάσει σε όσους δυνατόν περισσότερους αποδέκτες. 

 Η επίσημη παρουσίαση της ταινίας ROXY θα πραγματοποιηθεί απόψε στις 20:00 στο gallerybar ''ΚΛΩΣΤΗΡΙΟΝ'' (Μυλλέρου 17 – Μεταξουργείο ) στην Αθήνα, ταυτόχρονα με τη μεγάλη εικαστική έκθεση 36 καλλιτεχνών από ολόκληρη την Ελλάδα ''LOVETHESTRAYS'' οι οποίοι θα εκθέσουν έργα αφιερωμένα στη προστασία των αδέσποτων ζώων. Ταυτόχρονα θα συγκεντρώνονται τροφές για κατοικίδια, αξεσουάρ και πρώτης ανάγκης, ώστε να υποστηριχθούν φιλοζωικές οργανώσεις και αδέσποτα ζώα που τα έχουν ανάγκη.   (Πηγή: www.lifo.gr και πιο συγκεκριμένα, εδώ)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Και τελευταία, αλλά απολύτως σημαντικά: 

►Μην αγοράζετε ζώα. 

Έτσι θα εκλείψουν οι παράνομοι εκτροφείς που ταλαιπωρούν τις μητέρες με συνεχόμενες γέννες και θα περιοριστεί η κακοποίηση και η διαβίωση των ζώων σε κλουβιά και άλλα αμφίβολα περιβάλλοντα. Τα ζώα δεν είναι μηχανές αναπαραγωγής ή κέρδους. 

►Ανοίξτε την πόρτα σας και την καρδιά σας - σώστε μια ζωή. 

Υιοθετήστε υπεύθυνα ένα ζώο από το δρόμο, ή εμπιστευθείτε τις φιλοζωικές. Κι ας μην είναι και τόσο τέλειο εμφανισιακά - το μόνο που του χρειάζεται είναι λίγη φροντίδα και πολλή αγάπη... και να είστε σίγουροι πως θα σας το ανταποδώσει στο πολλαπλάσιο. 

►Σκεφτείτε το καλά πριν κάνετε ο,τιδήποτε.

Όχι άλλα εγκαταλειμμένα ζώα. Δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνα τους.

►Στειρώστε τα ζώα σας. 

Είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε να υπάρξουν κι άλλα αδέσποτα στους δρόμους.

Αντίο 2015... καλώς ήρθες, 2016!

Χρόνια πολλά σε όλους, 

Καλή Χρονιά με υγεία, αγάπη, δύναμη και πολλά-πολλά χαμόγελα! 

 Πριν πω ο,τιδήποτε άλλο, πρώτα από όλα να σας ευχαριστήσω για τις ευχές που μου αφήσατε (και εδώ και στο mail και στο φατσοβιβλίο) για τις γιορτές, αλλά και για το χειρουργείο της μητέρας μου. Δεν μου ήταν εύκολο να σας απαντώ από το κινητό, έβλεπα όμως όλα σας τα μηνύματα και σας ευχαριστώ που μου δώσατε δύναμη και με βοηθήσατε να έχω θετική σκέψη! 

 Όλα πήγαν καλά, πολύ καλύτερα από ό,τι περιμέναμε (ή φοβόμαστε), και αποφύγαμε τα χειρότερα. Η μητέρα μου πήρε εξιτήριο τη δεύτερη μέρα του 2016, αναρρώνει καλά, και παρότι θα πρέπει να προσέχει πολύ τις κινήσεις της τους επόμενους μήνες, τα δύσκολα θεωρώ πως τα αφήσαμε πίσω.

 Οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ και τη βαθιά ευγνωμοσύνη μου στον ιατρό μου κ. Νταφόπουλο Αλέξανδρο, Μαιευτήρα Χειρουργό Γυναικολόγο, ο οποίος προσέγγισε την περίπτωση υγείας της μητέρας μου με υψηλού επιπέδου επιστημονική επάρκεια και αντιμετώπισε το πρόβλημά της με επιτυχία, δείχνοντας όπως πάντα αμέριστη φροντίδα, ανθρωπιά και επαγγελματισμό. 

 Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω και στο ιατρικό προσωπικό του Ιασώ Θεσσαλίας για τις πολύτιμες υπηρεσίες τους κατά τη διάρκεια του χειρουργείου και της μετέπειτα αποθεραπείας, καθώς και στο νοσηλευτικό προσωπικό για τη φροντίδα τους και το ενδιαφέρον που έδειξαν για την πορεία της υγείας της μητέρας μου, καθ΄όλη τη διάρκεια της νοσηλείας της στην Κλινική του 3ου ορόφου. 

2015, σε χαιρετώ... 

γλυκόπικρο ήσουν, να πας στο καλό. 

Ανάμεσα σε άλλα, 

• Μου έφερες μια μεγάλη επιτυχία, στέλνοντάς με πιο κοντά στο σπίτι μου, στην οικογένειά μου. Με έκανες να χαρώ, έπειτα από πέντε χρόνια αβάσταχτης στασιμότητας στον ίδιο μακρινό τόπο και αναγκαστικής μοναχικής "περιπλάνησης".

• Μου έφερες όμως και μια μεγάλη αποτυχία, μες στο καλοκαίρι. Με έκανες να κλάψω με όλη τη δύναμή μου γι΄αυτό. Με βάση τους στόχους που είχα θέσει, μέσα στις μέρες σου έκανα δεκάδες ενέσεις, πήρα εκατοντάδες χάπια, έκανα δυο επιτυχημένα χειρουργεία, μα το μετέπειτα αποτέλεσμα όλων αυτών αποδείχτηκε μια τρύπα στο νερό. Είχα ελπίδα όταν ξεκίνησα, την έχασα, αγωνίστηκα να την ξαναβρώ, όμως τη βρήκα. Κι ένα θα σου πω: ήμουν δυνατή όταν ξεκίνησα, μα τώρα είμαι δυνατότερη. 

• Ταλαιπώρησες τη μητέρα μου, μέσα στις 365 μέρες σου την είδα να πονά πολλές φορές. Λίγο πριν φύγεις όμως, μου χάρισες το δώρο να τη δω να γίνεται σιγά-σιγά καλά. Της έφερες και πάλι την υγεία, ας πούμε λοιπόν πως σε συγχωρώ κι είμαστε πλέον πάτσι.

• Μας πήρες μακριά τον ασπρόμαυρο γατούλη-μέλος της οικογένειάς μας (θυμάστε εκείνον τον γατούλη με την μαύρη καρδιά στο τρίχωμα;), μα μας έφερες τη Μόνα... την πιστή, αγαπησιάρα (και λίγο ζημιάρα) σκυλίτσα μας, η οποία τρελαίνεται να κοιμάται κοντά μας ή πάνω μας και διψάει για χάδια και αγκαλιές.  

• Λίγο πριν φύγεις, 2015, και δώσεις τη θέση σου στο 2016, είχα τη χαρά να συναντήσω επιτέλους από κοντά μια πολύ αγαπημένη φίλη. 

 Ταξιδέψαμε επί τούτου με το σύντροφό μου στην Αθήνα τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, και συναντήσαμε επιτέλους την Κατερίνα και το σύντροφό της. Μετά από τόσα χρόνια που το θέλαμε και δεν μας καθόταν, επιτέλους καταφέραμε και βρεθήκαμε! Της έδωσα πολλές αγκαλιές (της χρωστούσα δεκάδες, τελικά τη γλίτωσε μόλις με τρεις-τέσσερις) και περάσαμε υπέροχα. Τα παιδιά είναι φοβερά, μας υποδέχτηκαν εγκάρδια, μας ξενάγησαν, συζητήσαμε ώρες, το ευχαριστηθήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον. 

Να΄μαστε! Μας βλέπετε, κάτω αριστερά; 

Βολτάρουμε στον Εθνικό Κήπο!

 Κατερίνα μου, σας ευχαριστούμε για όλα! Χάρηκα απίστευτα που βρεθήκαμε, ήταν μια εμπειρία που φυλώ στην καρδιά μου. Καλή αντάμωση, κι αν σας φέρει ο δρόμος προς τα μέρη μας η πόρτα μας θα είναι πάντα ανοιχτή για σας!

• Μέσα στις 365 μέρες σου, 2015, έδωσα και δέχτηκα αγάπη, έκανα και μου έκαναν πολλές εκπλήξεις. Από τις τελευταίες όμορφες εκπλήξεις που δέχτηκα, ήταν τα δώρα της Αλεξάνδρας και της Μαρίας Νι., που κατέφτασαν στο σπίτι όσο εγώ βρισκόμουν στο Ιασώ.

 Η Αλεξάνδρα (Ένα κουμπί στο Φεγγάρι) μου έστειλε υπέροχα αναμνηστικά χειροποίητα δωράκια για τα Χριστούγεννα και για να θυμάμαι το Secret Spring Circles που είχε κάνει στο ιστολόγιό της. Δωράκια όχι μόνο για μένα (ένα στολίδι κι ένα γούρι-μαγνητάκι), αλλά και για τη Μόνα (ένα χειροποίητο κοκκαλάκι!) μαζί με καρτούλες με γλυκές ευχές, γραμμένες με τον πανέμορφο και πολύ-πολύ ιδιαίτερο γραφικό της χαρακτήρα - και με πολύ χιούμορ!

 Αλεξάνδρα μου, και εγώ και η Μόνα λατρέψαμε τα δώρα σου. Σε ευχαριστούμε πολύ-πολύ! 

 Η Μαρία Νι. (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά, Το Κείμενο) μου έστειλε το δώρο που είχα κερδίσει λαμβάνοντας την πρώτη θέση στο λογοτεχνικό δρώμενο 25 Λέξεις #3 που διοργανώθηκε στο Κείμενο, πριν τις γιορτές. Είναι το εξαιρετικό "Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου" του Κ. Παλαμά, μαζί με ένα σελιδοδείκτη από το Κείμενο. 

 Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, Μαρία μου! Η αφιέρωσή σου με συγκίνησε... και με έκανε να αισθάνομαι δυο φορές περήφανη κάτοχος του συγκεκριμένου βιβλίου.

 Ανάμεσα σε ευχές, μου γράφει η Μαρία, στην πρώτη σελίδα του βιβλίου: "Αυτό το βιβλίο αγοράστηκε για φιλανθρωπικό σκοπό, στο παζάρι βιβλίου του Βήματος. Θα πλουτίσει εσένα που θα το έχεις και θα βοηθήσει εκείνους που το χρειάζονται"...

 Κορίτσια μου ζητώ συγνώμη που, εξαιτίας όσων μεσολάβησαν, δεν σας ευχαρίστησα νωρίτερα, όταν παρέλαβα τα δώρα σας.

 Όπως ζητώ συγνώμη και από όσες φίλες/φίλους γιόρταζαν αυτές τις μέρες και δεν πέρασα να σας ευχηθώ! Σας εύχομαι, αργοπορημένα μεν, αλλά με όλη μου την καρδιά δε, να είστε πολύχρονοι, ευτυχισμένοι και γεροί!

• Μέσα στις 365 μέρες σου, 2015, έγραψα, δημιούργησα, φωτογράφισα... αγάπησα (όπως πάντα) πολλά, πολλούς και πολύ και αυτό σκοπεύω να κάνω και τις επόμενες 366 μέρες του 2016.

2016, καλώς ήρθες! 

 Να είσαι καλό μαζί μας, να μας φέρεις υγεία πάνω από όλα, κι όλα τα άλλα εμείς θα τα παλέψουμε. Ο άνθρωπος, άλλωστε, μόνος του χτίζει (ή χαλά...) Θα βάλουμε στόχους και πάλι, και θα προσπαθήσουμε να τους πετύχουμε, κάνοντας τις κατάλληλες επιλογές. Θα προσπαθήσουμε να "χτίσουμε" ΚΑΙ φέτος... αυτό σου το υπόσχομαι.

 Φίλοι μου, ο Νέος Χρόνος εύχομαι να σας φέρει στο πολλαπλάσιο όσα σας στέρησε ο παλιός! Μην ξεχνάτε να χαμογελάτε, σε πείσμα όλων όσων επιδιώκουν καθημερινά το αντίθετο. Ανασκουμπωθείτε, παλέψτε να κερδίσετε το καλύτερο που αξίζετε, πάντοτε με χαμόγελο... κι αφήστε τους άλλους απλά να αναρωτιούνται για τη δύναμη, τη μαχητικότητα  και την αισιοδοξία σας. 

Καλή Χρονιά!

Καλώς ήρθες, Μόνα! ♥

  Εδώ και πολύ, μα πολύ καιρό, ονειρευόμουν να με υιοθετήσει ένα σκυλάκι.

  Κι όταν κάτι το θέλεις πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις, έτσι δε λένε;

  Το σύμπαν λοιπόν φρόντισε πρώτα να γίνω γειτόνισσα με τη Μαίρη, η οποία ανάμεσα σε άλλα είναι και εθελόντρια στο Καταφύγιο Έδεσσας, και να γνωριστούμε. Μιλήσαμε πολύ, ενημερώθηκα για το έργο τους στο καταφύγιο (τα παιδιά κάνουν απίστευτη δουλειά εκεί) και πάνω στην κουβέντα είδα αρκετές φωτογραφίες από τα ζωάκια που φιλοξενούνται εκεί.

 Μόλις είδα τις φωτογραφίες της ημίαιμης λαμπραντορίνας στους Εθελοντές καταφυγίου Έδεσσας stray care, αυτό ήταν. Ήξερα ότι το σκυλάκι που θα με υιοθετούσε ήταν εκείνη - με περίμενε, μας περίμενε. Και η ζωή στο καταφύγιο ναι μεν ήταν καλύτερη για εκείνη από τη ζωή στο δρόμο, δεν της άξιζε όμως καθόλου... 

  Δεν χρειαζόμουν τίποτε άλλο: πήγαμε στην Έδεσσα με τη Μαίρη την Παρασκευή που μας πέρασε, είδα τη λαμπραντορίνα από κοντά, την άφησα να με γνωρίσει... κι έπειτα την πήρα και την έφερα σπίτι. 

  Στο σπίτι της!

 Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, το θλιμμένο της βλέμμα άλλαξε μεμιάς, φωτίστηκε. Τι χρειάστηκε; Μα αγάπη, μόνο αγάπη...   

Αυτή είναι η Μόνα, το νέο μέλος της οικογένειάς μας!

Είναι μια πανέξυπνη μουρίτσα 14 μηνών, που λατρεύει τα χάδια, το 

νερό, τις αγκαλιές, το γρασίδι στον κήπο μας, τις βόλτες, το παιχνίδι...

Λάτρεψε επίσης και εμάς, και με κάθε ευκαιρία το δείχνει!

Να, εδώ, μου δίνει φιλάκι.

Είναι ήσυχη - δεν γαβγίζει καθόλου, και τα πάει

 πολύ καλά με τους ανθρώπους και με τα άλλα ζώα.

Προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα στο νέο της σπίτι και σε εμάς, 

και ήδη έχει αρχίσει να μαθαίνει τις πρώτες εντολές. 

Επειδή είναι πανέξυπνη, μαθαίνει με εκπληκτική ταχύτητα!

Είναι και ατρόμητη - 

ούτε τα τρένα που περνούν μπροστά από το σπίτι μας δεν την τρομάζουν!

Αντίθετα, στέκει και τα κοιτάζει με περιέργεια...

Όπως καταλαβαίνετε, είμαι απίστευτα περήφανη για εκείνη 

και πολύ-πολύ-πολύ χαρούμενη που βρίσκεται πια κοντά μας.

Μόνα, καλώς ήρθες σπίτι!

♥

* Στο δρόμο, στα καταφύγια, υπέροχα, λατρεμένα πλάσματα ψάχνουν παντοτινές οικογένειες. Και μερικά, αναγκάζονται να περιμένουν πολύ... όπως αναγκάστηκε η Μόνα. 

 Αν σκέφτεστε κι εσείς να αποκτήσετε ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι, μην επιλέξετε να αγοράσετε. Επισκεφθείτε ένα Καταφύγιο και υιοθετήστε κάποιο ζωάκι από όσα ζουν εκεί. 

 Πιστέψτε με, θα είναι ένας σύντροφος που θα σας δείχνει κάθε μέρα την ευγνωμοσύνη του... κι αυτό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που μου έμαθε η Μόνα.