Δανδελίων (Dandelion)

  

  Είτε το ξέρετε ως δανδελίων, είτε ως ταραξάκο, είτε ως αγριοράδικο ή πικραλίδα, πρόκειται για ένα και το αυτό. 

  Είναι αυτό το μικρό, ταπεινό και άγριο φυτάκι με τα κίτρινα ανθάκια που συχνά συναντάμε να φύεται στις παρυφές των δρόμων και στις βόλτες μας στην εξοχή και στο βουνό. Είναι βρώσιμο φυτό, και έχει θεραπευτικές ιδιότητες.

  Είναι αυτό που ξεκινάει τη ζωή του καταπράσινο, έπειτα ανθίζει άνθη χρυσαφί σαν τον ήλιο, κι ύστερα ασημίζει κάθε άνθος του και σκορπίζει παντού τα χνουδωτά σποράκια του με τη βοήθεια του αέρα.

 Όταν ήμουν μικρή, η μαμά μου μού είχε μάθει να αναγνωρίζω αυτό το φυτάκι. Το αγαπούσα και το έψαχνα, γιατί παίζαμε μαζί του οι δυο μας, φυσώντας ανάλαφρα τα σποράκια του και βλέποντάς τα να ταξιδεύουν ελεύθερα. "Αεροπλανάκια" μού τα έλεγε, κι αυτή η λέξη έχει μείνει μεταξύ μας ως γλυκιά ανάμνηση και ως χαριτωμένο αστείο μέχρι τώρα. Μεγάλωσα (ή όχι), δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσω άλλη λέξη γι΄αυτά. 

  Μικρά, απαλά αεροπλανάκια που πετάνε με τη βοήθεια μιας πνοής αέρα και ταξιδεύουν για να δημιουργήσουν μια νέα ζωή.

    

   Dandelion... Καθόλου τυχαίο το όνομά του, δε συμφωνείτε; *

 Πρόσφατα, διάβασα ένα ποίημα της Suzy Kassem. Λέγεται "Hymn Of The Divine Dandelion" και δε σας κρύβω ότι το λάτρεψα.

I am born as the sun, 

But then turn into the moon, 

As my blonde hairs turn

Grayish-white and fall to

The ground, 

Only to be buried again, 

Then to be born again, 

Into a thousand suns

And a thousand 

Moons. 

  Σκεφτόμουν πόσο απλό ποίημα είναι, και ταυτόχρονα πόσο σύνθετο, ονειρικό και αληθινό. Και αισιόδοξο, επίσης.

  Και τελικά, με κινητοποίησε.

  Άρχισα να σκιτσάρω μια πικραλίδα. Μετά τα σποράκια της... και το ένα έφερε τ΄άλλο, ώσπου, έπειτα από μια εβδομάδα περίπου (!) γεννήθηκε το δικό μου "Dandelion", μέσα στο οποίο ενσωματώθηκε και το ποίημα της Kassem. 

  Μαζί με λίγο πουαντιγισμό.

"Dandelion" 

(drawing pens / μαρκαδόροι σχεδίασης)

* Η κοινή ονομασία «δανδελίων» ("dandelion"), προέρχεται από την γαλλική φράση "dent de lion" που σημαίνει «δόντι λιονταριού», το οποίο με τη σειρά του έχει την αφετηρία του στο Λατινικό «leontodon» («λεοντόδους»). 

  Το όνομα αυτό δόθηκε στο φυτό λόγω του φυλλώματός του, που έχει πριονωτό σχήμα. (πηγή)

Νέα και "Εικόνες" (the video)

   Να΄μαι και πάλι! Καλώς σας ξαναβρίσκω, φίλοι μου! Μου λείψατε!

  Συγχωρέστε μου την πολυήμερη απουσία, αυτό το διάστημα ήταν δύσκολο και περίεργο για μένα - και κυρίως ψυχολογικά. Για την ακρίβεια, ήταν το διάστημα της πλήρους ταλαιπωρίας...

  Κάποιοι το ξέρετε ήδη από το φατσοβιβλίο, κάποιοι θα το μάθετε τώρα: έφυγα από τη Θάσο όπου δούλευα τα τελευταία χρόνια (επιτέλους!!) και φέτος βρίσκομαι στην Ημαθία για δουλειά. Ήταν ένα ανέλπιστο δώρο που με γέμισε χαρά. 

  Ήρθα λοιπόν στο νομό ορεξάτη και με κέφι, τα πράγματα όμως δεν ξεκίνησαν καλά. Με άλλαξαν τρεις φορές τόπο εργασίας, μέσα σε λίγες μόνο μέρες: μία δούλεψα στην Αλεξάνδρεια, μία σε ένα χωριό έξω από τη Νάουσα και τώρα δουλεύω προσωρινά μέσα στην πόλη της Νάουσας. Λέω "προσωρινά" γιατί πάλι θα με αλλάξουν, περιμένω να τοποθετηθώ σε ένα άλλο χωριό έξω από τη Νάουσα από στιγμή σε στιγμή. 

  Τέσσερις διαφορετικοί τόποι, με λίγα λόγια, τέσσερα διαφορετικά περιβάλλοντα, μέσα σε διάστημα λιγότερο του ενός μήνα... (Ουφ! Αισθάνομαι σαν μπαλάκι του τένις...)

  Όπως καταλαβαίνετε, όλο αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ψυχοφθόρο. Άργησα πολύ να βρω σπίτι και να τακτοποιηθώ, κι αυτό γιατί δεν ήξερα προς τα ποια περιοχή ακριβώς να ψάξω, μιας και με άλλαζαν τοποθεσίες συνέχεια. Πηγαινοερχόμουν λοιπόν με το αυτοκίνητο από Λάρισα, κάτι το οποίο και με κούρασε και με άφησε ταπί.

  Τελικά κατάφερα να βρω σπίτι και τώρα θα τα λέμε από τη Νάουσα πια. 

  Το τοπίο με τον ακριβή τόπο εργασίας μου ελπίζω να ξεκαθαρίσει σύντομα, γιατί όσο εγώ λειτουργώ ως νομάδας, τόσο αισθάνομαι εκτός τόπου και χρόνου χωρίς να μπορώ να προσαρμοστώ, και τόσο παίρνω και άλλους στο λαιμό μου - ειδικά αυτούς που με κοιτούν μέσα στα μάτια κάθε πρωί και περιμένουν πώς και πώς να με δουν και την επόμενη μέρα.  

(Πώς να πεις σ΄αυτά τα μάτια ότι θα τα αφήσεις και θα φύγεις κάποια στιγμή, 

και πως δε φταις εσύ γι΄αυτό; Πώς να ζητήσεις να καταλάβουν;) 

  Το καλό της όλης κατάστασης κρύβεται στις λεπτομέρειες... το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε βρέθηκα για πρώτη φορά εδώ και χρόνια στο σπίτι μας. Από ό,τι υπολόγισα, είχα να πάω ένα κανονικό Σαββατοκύριακο στο σπίτι μου και στο σύζυγό μου (εκτός των διαστημάτων  Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιριού) από το 2007-2008. Καταλαβαίνετε την έξαψή μου λοιπόν την Παρασκευή - ήταν οι πιο γλυκιές 2 και κάτι ώρες οδήγησης που έκανα ποτέ.

 Στο μεταξύ, φόρτωσα στον κόκορα τις νέες δημιουργίες (πού όρεξη;) και έπιασα να "ξεσκονίζω" τις παλιές:

 Στις αρχές του 2013, είχα γράψει και εικονογραφήσει μια μικρή ιστορία για τη Φλώρα (TEXNIS STORIES) και το παιχνίδι της "Παίζοντας με τις Λέξεις". Ο τίτλος της ήταν "Εικόνες".

 "Παίζοντας" λιγάκι στον υπολογιστή, τη μετέτρεψα σε ένα μικρό βιντεάκι. (Όχι κάτι το τρομερό, μη φανταστείτε!) 

  Και κάπου εκεί ξαναθυμήθηκα πόσο φλέρταρα παλιότερα, όταν ήμουν φοιτήτρια, με την ιδέα της δημιουργίας μιας απλής ταινίας μικρού μήκους. Δεν αξιώθηκα να το υλοποιήσω ποτέ αυτό, θέλει κόπο, θέλει χρόνο, θέλει σχεδιασμό, εξοπλισμό, προγράμματα, συνεργάτες... (ειδικά γι΄αυτούς τους τελευταίους, αν ξέρετε κανέναν που να ασχολείται ή να ενδιαφέρεται, δώστε του το mail μου!!! Για όλα τα άλλα, υπόσχομαι να το παλέψω...)

  Τέλος πάντων, ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως κάποτε καταφέρω να κάνω και αυτή την ιδέα μου πράξη. Στο μεταξύ, ας ξεκινήσουμε με τα πιο απλά, ε;

Έτσι κι αλλιώς, 

προσπαθώντας, μαθαίνεις... και δοκιμάζοντας, καλυτερεύεις.

  Λόγω του ότι ο blogger αλλάζει τα φώτα στο αρχείο μου, εξαιτίας της συμπίεσης, και υποβαθμίζει την ποιότητά του (που σημαίνει ότι δεν θα το δείτε με την ίδια ποιότητα που το βλέπω εγώ στον υπολογιστή μου), το ανέβασα στη σελίδα μου στο facebook, ελπίζοντας σε καλύτερα αποτελέσματα. Όσοι θέλετε, σας περιμένω να το δείτε εκεί, πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο. (Θυμηθείτε μόνο να κάνετε κλικ στην επιλογή HD κάτω χαμηλά στο βίντεο, για καλύτερη ποιότητα).

"Εικόνες" ~ "Images"

Εικονογραφημένη Μικρή Ιστορία - Illustrated Short Story 

(Written and Illustrated by Funky Monkey)

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Εικόνες (6ο Παιχνίδι "Παίζοντας με τις Λέξεις", στο TEXNIS STORIES)

Εικόνες

Η ιστορία του ξεκίνησε μόλις βρέθηκε μέσα στο μικρό, παιδικό χεράκι. Πάνω που είχε αρχίσει να συνηθίζει το σφιχτό κράτημα, το χεράκι χαλάρωσε στιγμιαία.  Τη φυγή του προς τον ουρανό συνόδεψε ένα παιδικό κλάμα. Η μαμά όμως είπε «Μην κλαις, θα πάει να γνωρίσει τον κόσμο». Και το κόκκινο μπαλόνι δε στενοχωρήθηκε πια.

Πέταξε πάνω από χωριά. 

Σ’ ένα χωράφι, είδε τον ιδρώτα ενός αγρότη να στέκει σαν διαμαντένιο στολίδι στο μέτωπο. Είδε τα παιδιά στη μικρή, σχολική αυλή, πλάι στο δάσκαλο, να παρατηρούν τιτιβίζοντας ένα γεράνι, που είχε προσφέρει το καλύτερό του μπουμπούκι για να ξεκουραστεί πάνω σ’ αυτό η πρώτη πεταλούδα της Άνοιξης. Πέρα από το σχολειό, ένα νιογέννητο πουλαράκι έκανε τα πρώτα του, αβέβαια βήματα.

Πέταξε πάνω από τη θάλασσα. Είδε δελφίνια να συνοδεύουν ένα καράβι στο ταξίδι του και τους ανθρώπους να τα φωτογραφίζουν χαρούμενοι. Τα δελφίνια πρόσεξαν το κόκκινο μπαλόνι, αλλά δεν ήξεραν τι ήταν.

Πέταξε πάνω από πόλεις. 

Είδε την πύλη μιας φυλακής να ανοίγει, διώχνοντας από τα σωθικά της ένα μετανιωμένο πια κρατούμενο, έπειτα από χρόνια και χρόνια κράτησης. Το εγγόνι του, που δεν τον είχε ξαναδεί, σήμερα τον περίμενε απέξω, μαζί με τους γονείς του, κρατώντας μια ζωγραφιά.

Είδε ένα ζευγάρι αστέγων, κάτω από μια χιλιομπαλωμένη κουβέρτα, να κοιμούνται αγκαλιά στο πάρκο. Στον ύπνο τους, κι οι δυο χαμογελούσαν – το κόκκινο μπαλόνι τους έστειλε ένα φιλί και την ελπίδα στο όνειρό τους. Το ζευγάρι ανασάλεψε, μα δεν ξύπνησε. Το χαμόγελό τους όμως έγινε πιο πλατύ.

Λίγο-λίγο, το κόκκινο μπαλόνι άρχισε να χάνει τον αέρα του. Χαμήλωνε, χαμήλωνε, μέχρι που σκάλωσε στα κλαδιά ενός δέντρου.

Το δέντρο σκίαζε την είσοδο ενός ιδρύματος για εγκαταλειμμένα παιδιά. Η πόρτα άνοιξε και ένα ζευγάρι βγήκε έξω. Ανάμεσά τους είχαν ένα παιδί, το κρατούσαν από το χέρι. Το μπαλόνι δεν το ήξερε, αλλά μια διαδικασία υιοθεσίας μόλις είχε ολοκληρωθεί και το παιδί έφευγε από το ίδρυμα μαζί με τους νέους, θετούς γονείς του.

Το παιδί πρόσεξε αμέσως το κόκκινο μπαλόνι. Το ζήτησε. Ο άνδρας τεντώθηκε και το έφτασε.

«Τι το θέλεις;» ρώτησε, «έχει ξεφουσκώσει, θα σου πάρω όσα μπαλόνια θέλεις από δω και πέρα».

«Ξέρω ότι θα με φροντίσεις», είπε το παιδί, «αλλά πίσω μας, τα άλλα παιδιά δεν έχουν κανέναν να τους πάρει μπαλόνια. Θέλω να τους πάω αυτό λοιπόν, θα μου το φουσκώσεις;»

«Είσαι ένας μικρός ιππότης!» είπε η γυναίκα. Φούσκωσε το κόκκινο μπαλόνι, το έδωσε στο παιδί και όλοι μαζί επέστρεψαν στο κτίριο.

 

Με την ιστορία αυτή συμμετείχα στο 6ο Παιχνίδι "Παίζοντας με τις Λέξεις", το οποίο διεξήχθη στο ιστολόγιο "Texnis Stories" το περασμένο χρονικό διάστημα και ολοκληρώθηκε χθες. Συγκέντρωσε, κατά την ψηφοφορία, 17 βαθμούς.

         Οι λέξεις που έπρεπε κάθε συμμετέχοντας να χρησιμοποιήσει, έχουν επισημανθεί μέσα στο κείμενο. 

Η εικονογράφηση είναι δική μου και έγινε σε απλό χαρτί, με μαλακό μολύβι, ξυλομπογιές και μαρκαδόρους. 

Ευχαριστώ για άλλη μια φορά τη φίλη μου Φλώρα, για την άρτια διοργάνωση και διεξαγωγή του παιχνιδιού, καθώς και για την άψογη, όπως πάντα, φιλοξενία της ιστορίας μου. Ευχαριστώ και όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου, για το χρόνο που αφιέρωσαν να διαβάσουν την ιστορία μου και για τη στήριξή τους! Πραγματικά, είναι μεγάλη τιμή για μένα. 

Αν θέλετε να πληροφορηθείτε σχετικά με το παιχνίδι, μπορείτε να επισκεφθείτε το ιστολόγιο της Φλώρας "TEXNIS STORIES", όπου και θα διαβάσετε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες! Το 6ο Παιχνίδι μπορεί να τελείωσε... αλλά τις προσεχείς ημέρες ξεκινά το 7ο κατά σειρά...  Εσείς; Θα λάβετε μέρος;

Πολλές ευχές για καλό μήνα, γεμάτο χαμόγελα και όμορφες στιγμές!

Φιλιά!