Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

"Μόνοι και μαζί"


 Ένα σπίτι. Ένα δωμάτιο γεμάτο κεριά, στο όνομα της ηρεμίας. Τρία άτομα. Αντικριστά. Τόσο κοντά και τόσο μακριά μεταξύ τους. Στο όνομα της ηρεμίας. Οι φλόγες τρεμοπαίζουν στο ρυθμό μιας χαλαρωτικής μουσικής. Άλλοι χαμένοι, άλλοι εδώ. Καμιά κουβέντα, καμιά λέξη να πλανάται στον αέρα. Μόνο πονεμένοι στίχοι. Η δύναμη του νου που ταξιδεύει με βάρκα τον ήχο. Πόσα να περνούν από κάθε μυαλό, πού να πηγαίνει μια σκέψη απλή, ποιος ο αποδέκτης...   

  Ποιος νοιάζεται;

 Ένα δωμάτιο μισοσκότεινο. Ενώνοντας την προσωπική σου μοναξιά με του άλλου, το κερί τρεμοπαίζει. «Όχι πια sex, μόνο φίλοι» είναι ο τίτλος ενός βιβλίου. Δεν υπάρχει στο δωμάτιο το βιβλίο αυτό, αλλά ο τίτλος του στοιχειώνει το νου μου - με περιπαίζει. Μόνο φίλοι στο δωμάτιο. Η μουσική ξυπνάει συνειδήσεις. Και έπειτα, αλλάζει. Από ένα πρόσωπο βουβό. 

  «My girlfriend’s girlfriend». Τι να ώθησε μια ψυχή ν’ ακούσει αυτό το κομμάτι στο φως των κεριών, μέσα στη νύχτα; Ένα κερί τρεμοπαίζει. Ένα χέρι περνάει μέσα από τη φλόγα. Άραγε, είναι καλό να παίζεις με τη φωτιά; Πόσο επικίνδυνο είναι; Πόσο φοβάσαι μην καείς;

  Κανείς δεν αναζητά τη ματιά του άλλου. Σ’ ένα δωμάτιο τρία άτομα, μόνα και μαζί. Έχει ψύχρα και ευνοεί τη συντροφικότητα, αλλά η συντροφικότητα κρύβεται τα βράδια πίσω από το φεγγάρι, ποιος έχει το κουράγιο να τη βρει; Τρεις ψυχές, να ψάχνουν άλλες τρεις ψυχές. Συννεφιά όμως, ακόμη και το φεγγάρι έχει κρυφτεί πίσω από πέπλα. Πολλά πέπλα. Πέπλα που απλώνονται πάνω από την πόλη τα βράδια και σκεπάζουν τις επιθυμίες. Τούλινα πέπλα. Σου επιτρέπουν να δεις την κρυμμένη επιθυμία κι όταν πας να την αγγίξεις, σε απωθούν.

  Μια ολόκληρη πόλη κι αυτό το δωμάτιο μέσα σ’ αυτή. Άραγε σε άλλα δωμάτια να γίνονται τέτοιες αναζητήσεις; Η μουσική σε κάνει να χάνεσαι. Κι όμως είσαι εδώ. Βλέπεις τα κεριά ν’ αλλάζουν σχήμα, χρώμα, φως, όπως αλλάζεις εσύ διαθέσεις. Φεύγει η ψυχή σου τη νύχτα, για να ζήσει εκεί που μπορεί και θέλει, και η συννεφιά δεν την αφήνει να βρει το δρόμο. Γυρνάει πάλι εδώ.

  Τρία άτομα, σ’ ένα δωμάτιο φωτισμένο από κεριά. Πέντε κεριά που φωτίζουν τρία άτομα. Νύχτα και η ψυχή ελευθερώνεται. Έτσι κι αλλιώς, πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα να διαλυθεί η συννεφιά και το φεγγάρι να βγει. Ίσως, όταν βλέπεις συνέχεια το φεγγάρι, να ξεχνάς μετά από καιρό να το εκτιμήσεις. Ενώ η συννεφιά που το κρύβει, σε κάνει να το αποζητάς πιο πολύ. Σε κάνει να θες το φως. Να το λαχταράς. Κι όταν τελικά το αντικρίζεις, σε φωτίζει μέσα κι έξω.

  Τα κεριά λιώνουν. Σιγά - σιγά, όπως η αθωότητα μιας ψυχής που έχει πονέσει. Τα μάτια κλείνουν στο άκουσμα μιας μουσικής που συνεπαίρνει. Μεγάλο πράγμα να ξέρει κανείς ν’ ακούει τη φωνή που υπάρχει μέσα του, να υπακούει στην ένταση μιας ψυχής που πονάει. Ποτέ ίδιας, ποτέ καινούριας. Μόνο διαφορετικής.

 Τελικά, ένα δωμάτιο μπορεί να χωράει πολλά περισσότερα από τρεις ανθρώπους. Μια νύχτα μπορεί να χωράει πολλά περισσότερα από το σκοτάδι της. Μια ψυχή μπορεί να χωράει όλο τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα να μη χωράει την ίδια... Απορίες νυκτός που στο φως της ημέρας κοιμούνται. Μόνο τα βράδια αφυπνίζονται. Αν υπάρχουν δαίμονες τη νύχτα, σίγουρα θα έχουν τη δική τους μορφή. Γι’ αυτό η ψυχή φεύγει, θέλει να ’ναι ελεύθερη, να σωθεί, να πετάξει, να βρει κάπου να σταθεί και να ρουφήξει ζωή, όπως η πεταλούδα από το λουλούδι. 

  Παρουσία και απουσία μέσα στο ίδιο, μισοσκότεινο δωμάτιο, αντιθέσεις που στήνουν χορό γύρω από τις φλόγες των κεριών και πονάνε. Ρέει κόκκινο κρασί, σαν αίμα, που εξαγνίζει τα συναισθήματα και απογειώνει το νου. Κανείς χαμένος, κανείς κερδισμένος. Καμία γνώση, καμιά άγνοια. Αντιθέσεις που χορεύουν γύρω από κάθε κερί και κάνουν τη φλόγα να πηγαίνει μια από δω, μια από κει... Αν η φωτιά κάψει, θα κάψει και τη μία πλευρά και την άλλη. Καμιά αδικία, καμιά δίκη. Εκεί που η φαντασία γίνεται πραγματικότητα και η πραγματικότητα φαντασία, τρεις άνθρωποι συναντιούνται σ’ ένα δωμάτιο, νύχτα, με μόνο φως το φως των κεριών και της ψυχής τους.


* Πάνω από μια δεκαετία πριν, το κείμενό μου αυτό γράφτηκε για να περιγράψει τη στιγμή. Μια δεδομένη χρονική στιγμή, όπου τρία άτομα, φίλοι μεταξύ τους, βρέθηκαν νύχτα, στον ίδιο χώρο, χαμένα σε ανελέητες σκέψεις. 
  Βρέθηκαν μόνα και μαζί.

Εύχομαι σε όλους σας έναν πολύ-πολύ καλό μήνα!


45 σχόλια:

  1. Έλλη μου, προσωπικά, μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω, που με άφησες να μπω στο δωμάτιο αυτό...
    Που ένιωσα κάτι από τη στιγμή σας...
    Αγκαλιά και φιλί, κορίτσι μου!
    Καλό μήνα!
    ΣΣΣΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ♪ Η στιγμή περνάει και χάνεται, χάνεται... ♫
      Καλό μήνα επίσης, μελαχρινή ομορφιά μου!
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  2. Το "μαζί και μόνος" είναι μάλλον η χειρότερη μορφή μοναξιάς... Καλό βραδάκι ομορφιά μου και καλό σου μήνα! Πολλά γλυκά φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ίσως η καλύτερη μορφή φιλίας, στην προκειμένη περίπτωση! Σκέψου το...
      Φιλάκια πολλά κι από εμένα, καλό μήνα! :))

      Διαγραφή
  3. Πολύ ατμοσφαιρικό, σαν απόσπασμα μυθιστορήματος...
    Εισέβαλα κι εγώ στο δωμάτιο σου, μέσα απ' την υπέροχη διήγηση σου Έλλη μου.
    Είναι μια γραφή που σου πάει πολύ, δεν μας έχεις συνηθίσει σ' αυτήν και κάθε φορά που μας αφήνεις να ανακαλύπτουμε κι αυτή την πλευρά σου, είναι μια ευχάριστη έκπληξη!
    Να είσαι καλά και καλό μήνα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως, δε σας έχω συνηθίσει σε αυτό το ύφος...
      Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές στη ζωή μου χρησιμοποίησα τις λέξεις για να ξορκίσω αρνητικές καταστάσεις. Άλλες τόσες, τις χρησιμοποίησα για να κρατήσω μια στιγμή στο χρόνο (το ίδιο κάνει και ο φωτογραφικός φακός, θα μου πεις, αλλά αυτό έχει άλλη μαγεία...) Έχω ένα σύνολο λοιπόν τέτοιων κειμένων, που είναι απλές απεικονίσεις στιγμών - τα λέω "χρονογραφήματα" αν και δεν είναι, μιας και δεν είναι ελαφρά ή ψυχαγωγικά.
      Το παραπάνω ήταν ένα κείμενο από αυτά και σκέφτηκα να το δημοσιεύσω. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το ύφος του και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
      Φιλιά κι από εμένα και καλό μήνα!

      Διαγραφή
  4. Υπήρξα και γω σ'αυτό το δωμάτιο.... θύμησες από το παρελθόν όταν υπήρξα και γω σε ένα δωμάτιο "μαζί και μόνη", που η ένταση των σκέψεων κάλυπτε μέχρι και τις ανάσες. Εκεί με πήγε το κείμενό σου Έλλη μου, τότε! Σ'ευχαριστώ που μου έφερες στο φως αναμνήσεις που είχα πνίξει στο σκοτάδι.
    Είναι μελωδικός-αν μου επιτρέπεται η έκφραση- ο τρόπος που γραφής σε αυτό το κείμενο.
    Καλό μήνα, καλή εβδομάδα με ότι εύχεσαι να σου έρθει,να έρχεται!
    φιλάκια πολλά :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι αρκετοί άνθρωποι θα έχουν βρεθεί σε ένα τέτοιο δωμάτιο, κάποια στιγμή της ζωής τους... Μου άρεσε ο τρόπος που περιέγραψες το δικό σου βίωμα: "η ένταση των σκέψεων κάλυπτε μέχρι και τις ανάσες" - καταλαβαίνω απόλυτα τι λες!
      Καταλαβαίνω επίσης τι εννοείς με το "μελωδικός"! ;-)
      Σ΄ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου! Καλό μήνα και καλή εβδομάδα επίσης! Φιλάκια κι από εμένα!

      Διαγραφή
  5. Τι να πω.. δεν έχω λόγια έμεινα χαζεμένη να διαβάζω..
    Καλό μήνα Έλλη μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Καλό μήνα, Κατερίνα μου, να είναι όμορφος και χαρούμενος! Φιλάκια!

      Διαγραφή
  6. Type o Negative????? μια τέτοια νύχτα λίγες ψυχές παραπάνω ακούγαμε lacrimas profundere και διαβάζαμε william blake. Μετά το γύρισα στη glam και γλίτωσα από τη μοναξιά! Αλλά το άτιμο το girlfriend's girlfriend να και φαλοκρατικό ακόμα το χορεύω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αααα σου χα και βραβειάκι http://andromeda-mygalaxy.blogspot.gr/2015/01/blog-post_53.html

      Διαγραφή
    2. Ω, ναι, Type O Negative... ξαφνιάστηκα ευχάριστα που το γνώρισες!!
      Εκείνη τη νύχτα πολλές μουσικές είχαν ακουστεί, άσχετες και μη με τα συμβάντα. Κανείς δεν ήθελε να μιλάει και η μουσική έδινε καλό άλλοθι...
      Εσείς πάλι, το εξελίξατε αρκετά το θέμα στη δική σας περίπτωση, με τις επιλογές σας!! :))
      Το βραβείο σου δεν το ξέχασα (σε ευχαριστώ και πάλι!!), απλά σκοπεύω να κάνω μια ξεχωριστή ανάρτηση γι΄αυτό.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
    3. Ε πλάκα με κάνεις τώρα! Τι σόι μέταλλο θα ήμουν αν δεν άκουγα Type! Και πρόλαβα και να τους δω πριν μας αφήσει χρόνους ο συγχωρεμένος. Εκεί το έπαθα το σοκ και λέω πάει μεγαλώνω.. κλαψ, όταν πέθανε ο Πίτερ...

      Διαγραφή
    4. Ε πλάκα με κάνεις τώρα! Τι σόι μέταλλο θα ήμουν αν δεν άκουγα Type! Και πρόλαβα και να τους δω πριν μας αφήσει χρόνους ο συγχωρεμένος. Εκεί το έπαθα το σοκ και λέω πάει μεγαλώνω.. κλαψ, όταν πέθανε ο Πίτερ...

      Διαγραφή
  7. Γειά σου Έλλη μου.
    Μου άρεσε το κείμενο σου , αλλά πόνεσα!
    Η μοναξιά μαζί με άλλους είναι χειρότερη!
    Σε έχω συνηθίσει με πιο χαρούμενες αναρτήσεις και ξαφνιάστηκα!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου, Ρένα μου!
      Όλα μέσα στη ζωή είναι... πότε βρέχει, πότε έχει λιακάδα.
      Αν και το κείμενο χαρούμενο δεν το λες, η γράφουσα στο σήμερα είναι χαρούμενη. Για την ακρίβεια, είναι μια χαρά! Και θα είναι μια χαρά, ακόμη κι όταν επιλέγει να γράφει κομματάκι βαριά και σκοτεινά...
      Φιλιά κι από εμένα!

      Διαγραφή
  8. ενα υπεροχο κειμενο για τη στιγμη!
    ανεκτιμητη η καθε στιγμη Ελλη μου!

    καλον μηνα! φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είτε καλή, είτε κακή, η κάθε στιγμή της ζωής μας μάς ανήκει. Μας διδάσκει, μας δοκιμάζει, μας διαφοροποιεί. Οπότε, ναι, είναι ανεκτίμητη!
      Σ΄ευχαριστώ, Κική μου! Καλό μήνα να έχεις! Φιλάκια!

      Διαγραφή
  9. Καλημέρα Ελλη μου!Καλό μήνα!!
    Τί υπέροχο κείμενο!!Καταπληκτική η γραφή σου όπως πάντα!!
    Μπράβο σου!!!Κακή εβδομάδα!!Φιλιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό μήνα επίσης, Dimi μου!
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου!
      Φιλιά πολλά, και σου εύχομαι μια χαρούμενη εβδομάδα!

      Διαγραφή
  10. Καλώς σε βρίσκω! Μ' ένα υπέροχο κείμενο! Με σκέψεις για το πόσα μπορεί και δεν μπορεί να χωρέσει ένα δωμάτιο, μια νύχτα... πόσα μπορεί ν' αντέξει η φλόγα ενός κεριού..
    Η πιο σκληρή μοναξιά είναι αυτή που σε κυκλώνει όταν δεν... είσαι μόνος... Όμως εγώ διάβασα το και μαζί και μόνοι ως συνύπαρξη σε δύσκολη στιγμή, μια συνύπαρξη που μπορεί να είναι όορφη!
    Καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες στην παρέα!
      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου! Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο.
      Καλό μήνα να έχεις!

      Διαγραφή
  11. Έλλη μου κατάβαση ένιωσα ότι έκανα : μέσα στο μισοσκόταδο τριών ψυχών. Δεν με άφησαν να δω, αλλά ένιωσα. Χάρη στα δικά σου λόγια.
    Ένιωσα το κενό, την αβεβαιότητα, την ερημιά ! Η μοναξιά δεν τσακίζει. Η ερημιά όμως νεκρώνει!
    Υπέροχη σκιαγράφηση εσωτερικών διεργασιών.
    Από τα ποιοτικά κείμενα που δεν τα διαβάζεις για την εξέλιξη ή τη δράση τους αλλά για τις ... ανελέητες σκέψεις!

    Έλλη μου, μου είχες είχες λείψει ! Μόλις το κατάλαβα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Τι να πω εγώ τώρα;... Μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα όμορφα που μου έγραψες! Με συγκίνησες!
      Κι εμένα μου έλειψες (όλοι μου λείψατε). Δυστυχώς δεν καταφέρνω να εξοικονομήσω περισσότερο χρόνο για να είμαι μαζί σας όσο θα ήθελα... πρώτη φορά αραιώνω τόσο πολύ τις αναρτήσεις μου! :(
      Φιλιά πολλά, καλό μήνα!

      Διαγραφή
  12. Αχ αυτη η μοναξια!
    Καλό μας μηνα!
    Καλό ξημέρωμα
    Σε φιλώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό μήνα επίσης, Αριάδνη μου! Χαμογελαστό!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  13. ΕΙναι πολυ ιδιαιτερο αυτο το ...μονοι και μαζι και πολυ ευαισθητη η ματια σου Ελλη , το διαβασα καθηλωμενη, καλο μηνα και φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμβαίνει μερικές φορές, όταν θέλεις να μείνεις μόνος σου για να σκεφτείς και δε θέλεις, ταυτόχρονα, γιατί σε φοβάσαι...
      Καλό μήνα να έχεις, φιλιά και σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  14. Παλιό αλλά και τόσο σύγχρονο το κείμενο.
    Κάποιες φορές τις μοναξιές ενώνουν κεριά,
    κάποιες άλλες ένας καφές, ένα ποτήρι κρασί...
    σημασία έχει ότι αυτά τα απλά υλικά
    ανοίγουν τα στόματα και τις καρδιές
    κι οι μοναξιές παύουν να είναι μόνες...
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φλώρα μου, πόσο όμορφο και πόσο εύστοχο το σχόλιό σου!
      Και πόσο χάρηκα που πέρασες!
      Φιλιά κι από εμένα!

      Διαγραφή
  15. Υπέροχο κείμενο...σα να νιώθω κι ένα καψιματάκι στο χέρι από τη φλόγα του κεριού...σαν να ήμουν εκεί, κάποτε κι εγώ....
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ, Μαρία μου! Καλό μήνα να έχεις! Φιλιά!

      Διαγραφή
  16. Μόνες στιγμές μεν, ζεστή ατμόσφαιρα δε. Εσωτερικές ζυμώσεις με τρυφερές ανησυχίες "...και η ψυχή ελευθερώνεται". Πονάει πολύ η συντροφιά που σε κάνει να νιώθεις περισσότερο μόνος. Υπέροχο κείμενο που αναδύει το ταλέντο σου, Έλλη μου! Να έχεις ένα όμορφο και τρυφερό βραδάκι!
    Φιλάκια πολλά με αγκαλιά!:-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι όλες οι μοναξιές να ήταν έτσι ζεστές... να ξέρεις πως είσαι μόνος και δεν είσαι, πως υπάρχει κάποιος εκεί, αν τον χρειαστείς, που θα σε ακούσει όταν θελήσεις να μιλήσεις. Κι ας έχει κι αυτός τα δικά του προβλήματα.
      Σε ευχαριστώ πολύ-πολύ για τα καλά σου λόγια, Κατερίνα μου!
      Φιλί και αγκαλιά κι από εμένα!

      Διαγραφή
  17. Πολύ ωραίο το κείμενο σου Έλλη. Το ένιωσα και εγω πριν από λίγο καιρό αυτό το συναισθημα. Τρεις φίλοι αλλά και οι τρεις μας χαμένοι στις σκεψεις. Μου άρεσε πάρα πολύ..Μη σταματήσεις να γραφεις! Φιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ, Aby μου! Χαίρομαι που σου άρεσε!
      Δε θα σταματήσω... είναι κι αυτό ένα κομμάτι μου!
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  18. Υπέροχο κείμενο Έλλη μου...έχεις ταλέντο στο γράψιμο! Μιλάς στην ψυχή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ, Χριστίνα μου! Με συγκινείς...

      Διαγραφή
  19. Μας έχεις αποδείξει ότι το ¨΄εχεις" στο γράψιμο γιατί αν δεν έχεις ταλέντο δεν γίνεται τίποτα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μη διστάσετε να μου πείτε τη γνώμη σας... Χαίρομαι πάντοτε την επικοινωνία μαζί σας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...