Παιδικό πινακάκι για τη "Φλόγα"... και ένα δώρο για μένα

   Φέτος την άνοιξη, η  Δράση Ελληνίδων Bloggers διοργανώνει ένα bazaar με θέμα "Πεταλούδες και Λουλούδια". Το bazaar θα πραγματοποιηθεί στη Ναύπακτο, στις 4,5 και 6 Απριλίου.

   Στόχος αυτής της δράσης είναι η ενίσχυση της "Φλόγας", του συλλόγου γονέων παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια (http://floga.org.gr/, https://www.facebook.com/sillogosfloga).

   Οι κατασκευές μπορούν να είναι ο,τιδήποτε... ό,τι βάλει ο νους σας! Ακόμη και η μικρότερη πράξη προσφοράς, μετράει. 

   Εγώ ετοίμασα την πρώτη μου κατασκευή για το μπαζάρ: ένα παιδικό, λουλουδάτο πινακάκι... και εννοείται πως έπεται συνέχεια!

   Όλο το πινακάκι έχει ζωγραφιστεί με τα δάχτυλα, γιατί ήθελα να δώσω ένα "παιδικό" εφέ - σαν να το έχει ζωγραφίσει παιδάκι!  

Πίνακας για το παιδικό δωμάτιο

Ακρυλικά, relief, pearl pen, glitter, αυτοκόλλητες πεταλούδες

   Και ήρθε η ώρα τώρα να σας δείξω ένα δώρο που έλαβα: είναι ένα υπέροχο, χειροποίητο μενταγιόν από τη Σούλα, το οποίο κέρδισα στην κλήρωση που είχε κάνει για τα γενέθλια του ιστολογίου της (Καλλιτεχνήματα). 

   Σούλα μου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το όμορφο δώρο σου και για τα γλυκά λόγια σου που το συνόδευαν!

   Το μενταγιόν σου, εντελώς συμπτωματικά, έφτασε στα χέρια μου ένα πρωινό που είχα επιλέξει να φορέσω κόκκινα και μαύρα ρούχα... όπως καταλαβαίνεις, το τίμησα δεόντως την ίδια στιγμή, χεχε! :)))

   Καλό σας βράδυ!

Frankenstein tale(s), Η συνέχεια...

Ψυχή. Ξημερώνει κι εκείνος πρέπει να ξεφορτωθεί το άψυχο σώμα χωρίς να τον αντιληφθούν. Κάτω από το κεφάλι του νεκρού οι κηλίδες αίματος έχουν ποτίσει το χώμα κι οι υγρές τούφες των μαλλιών του ξεπροβάλλουν σαν βδέλλες έτοιμες να ρουφήξουν το πηχτό αίμα. Σέρνει το πτώμα από τα πόδια. Μπροστά του ο τοίχος στάζει ακόμα λίγες σταγόνες από το κόκκινο υγρό. Σταματά και συνειδητοποιεί ότι τον παρακολουθεί μια γάτα που ξεπρόβαλε από το σκοτεινό στενό. Οι παλάμες του έχουν ιδρώσει. Αφήνει απότομα τα νεκρά μέλη να χυθούν άχαρα στο χώμα.

Πιέζει το στόμα του στο εσωτερικό του αριστερού του αγκώνα και σφίγγει τα δόντια, σχεδόν πονάει, αλλά στέκεται αδύνατον να κρατήσει το κρασί που έπιναν μαζί μέχρι πριν λίγες ώρες και αναπόφευκτα αδειάζει το περιεχόμενό του στομαχιού του, ένα δύσοσμο μίγμα από κρασί, σάλια και φιστίκια, στη δεξιά σόλα του παπουτσιού.

Το κεφάλι του βαρύ. Ζαλίζεται. Χάνει την ισορροπία του προσπαθώντας να αποφύγει τον εμετό του. Σκουπίζει τα βρώμικα γένια και απομακρύνει τον ιδρώτα από το μέτωπο και τον σβέρκο. Οι ανάσες του, κοφτές και συνεχόμενες προδίδουν την μακάβρια πράξη του. Κανείς δεν θα πιστέψει ότι επρόκειτο για ατύχημα. Η γάτα συνεχίζει και τον παρακολουθεί επίμονα. Με μάτια ορθάνοιχτα, καταπράσινα. Είναι βέβαιος ότι εκείνη αποφεύγει να τα ανοιγοκλείσει μην τυχόν και της ξεφύγει. Κι η γάτα κοιτάζει πότε το ακίνητο σώμα και πότε αυτόν με το ίδιο πάντα βλέμμα που υπνωτίζει. 

Αν μπορούσε θα έφτυνε και την γλώσσα του για να ξεφορτωθεί την αηδιαστική πικράδα που πλημμυρίζει τον ουρανίσκο του. (Μαριλένα)

*****

     Στο κεφάλι του βαράνε σφυριά. Κάτι που δεν κολλάει πολύ με την κατάσταση που ζει, τον ταράζει. «Μα, τι στο καλό;» Ανοίγει τα μάτια του και κοιτάζει γύρω του τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Ο θόρυβος έρχεται απ’ το διπλανό διαμέρισμα. Συνειδητοποιεί πως κοιμόταν. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει απ τα σωθικά του. Τι περίεργο όνειρο, αναρωτιέται.

Θυμάται τι μέρα είναι και αρχίζει να ετοιμάζεται με γρήγορους ρυθμούς αλλά με προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια. Είναι η μέρα που θα δει την κόρη του. Έχει να την δει δύο εβδομάδες, έτσι αποφάσισε το δικαστήριο. Αυτός ο χωρισμός του κόστισε την ίδια του τη ζωή. Από τότε είναι ένας ζωντανός-νεκρός που περιμένει να περάσουν οι μέρες για να την δει και αυτό με επίβλεψη!  Είπαν πως ήταν επικίνδυνος για την οικογένεια του, πως τους έκανε κακό αλλά εκείνος δεν θυμάται τίποτα από αυτά που τον κατηγορούν.

Το μόνο που ξέρει είναι πως την αγαπά πολύ και θα έκανε τα πάντα για εκείνη. Βάζει το καλό του, καθαρό κοστούμι ενώ τρελές σκέψεις περνούν απ το μυαλό του. «Όχι» μονολογεί, «έτσι θα την χάσω για πάντα». Φορά τα γυαλισμένα του παπούτσια και χτενίζει με μανία τα μαλλιά του. Πολύ σχολαστικά κοιτάζεται στον καθρέπτη πριν φύγει. Όλα πρέπει να είναι τέλεια, σκέφτεται. Τίποτα δεν πρέπει να φανερώσει τον πόνο του.

Φτιάχνει ένα γρήγορο σάντουιτς και βγαίνει από το σπίτι. Συνήθως δεν τρώει τίποτα το πρωί και θυμάται πως είχε βουρτσίσει τα δόντια του αλλά έχει μια άσχημη πικρίλα στο στόμα του που επιμένει….(Κατερίνα)

*****

Το σάντουιτς κάνει το στομάχι του να ανακατεύεται, ενώ η πικρίλα δε φεύγει με τίποτα.

Ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο και κοντοστέκεται νιώθοντας περίεργα. Σαν να τον κοιτούν.

Γυρνάει αργά και αντικρίζει τα καταπράσινα μάτια μιας γάτας. Καρφώνονται σαν μαχαίρια στο μυαλό του, σκαλίζοντάς το με άγριες διαθέσεις.

Όλα  γύρω του μπερδεύονται και ζαλίζεται. Παίρνει βαθιές ανάσες και μπαίνει στο αυτοκίνητο, με τη σκέψη στην κόρη του. Στην μονάκριβή του, που δεν τον αφήνουν να πλησιάσει χωρίς επίβλεψη.

Φτάνει στο σπίτι που έμενε μέχρι πριν λίγο καιρό και χτυπάει το κουδούνι.

Του ανοίγει μια άγνωστη γυναίκα. Συγκρατεί τον εαυτό του, τα συναισθήματά του, τη χολή του, μέχρι που τα μάτια του καρφώνονται στα δικά της και η ανάσα του κόβεται.

Πράσινα, σαν της γάτας, σκέφτεται. Γιατί αυτό έχει τόση σημασία;

Εκείνη προσπαθεί να είναι ευγενική, αλλά είναι ψυχρή. Του εξηγεί τον ρόλο της και πηγαίνει να φέρει το παιδί.

Κοιτάζει γύρω του και παρατηρεί με πόνο, πως όλες οι φωτογραφίες που απεικόνιζαν τους τρεις τους λείπουν. Το «τέλος» καρφώνει τα δόντια του στην ψυχή του.

Αρχίζει να τρέμει για άλλη μια φορά, αλλά η φωνούλα της Ελένης που τρέχει ήδη στην αγκαλιά του, τον τραβάει την τελευταία στιγμή από την άβυσσο.

Τη σηκώνει ψηλά και χώνει το πρόσωπο στο λαιμό της να μυρίσει την λατρεμένη μυρωδιά.

Μια άλλη μυρωδιά μεταλλική προσπαθεί φευγαλέα να εισχωρήσει στα ρουθούνια του, αλλά τη διώχνει. Μια μυρωδιά εφιάλτη.

Χαϊδεύει  τρυφερά το πρόσωπο και τα μαλλιά του παιδιού και τότε βλέπει τους λεκέδες γύρω από τα νύχια του. (Μαρία)

*****

Έντονο ρίγος τον διαπερνά και οι χτύποι της καρδιάς του δυναμώνουν. Προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη το μυαλό του και η εικόνα της κόρης του τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Δεν πρέπει να χάσω τον εαυτό μου, σκέφτεται, όχι τώρα. 

Τον ρωτά που ήταν όλο το βράδυ που του τηλεφωνούσε. Σαστίζει. Είχε βγει μια βόλτα μέχρι το κοντινό δάσος της περιοχής του, να αδειάσει το μυαλό του από τις κακές σκέψεις. Συνάντησε έναν γνωστό του και το μόνο που θυμάται, πως ήπιαν πολύ. Από εκεί και πέρα το απόλυτο σκοτάδι μέχρι που ξύπνησε από τον εφιάλτη. Τα χάπια που του έδωσε ο γιατρός τελικά δεν τον βοηθούν, διαπίστωσε. Ψέλλισε μια δικαιολογία, την φίλησε κι έφυγε βιαστικά χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Όχι γιατί φοβόταν μήπως καταλάβουν την αναστάτωσή του αλλά γιατί ένιωθε ακόμα το έντονο βλέμμα εκείνης της γυναίκας να τον διαπερνά. 

Οδήγησε βιαστικά προς το δάσος και ταυτόχρονα καθάριζε τα χέρια του. Ίσως το σημείο εκείνο που καθόταν χθες να του θύμιζε τι συνέβη. Το κεφάλι του κόντευε να εκραγεί μέχρι που άκουσε τις σειρήνες. Περιπολικά και ασθενοφόρο βούϊζαν ασταμάτητα. Ένας αστυνομικός έκανε νόημα σε όλα τα αυτοκίνητα πως δε μπορούν να περάσουν από το δρομάκι που οδηγεί προς το δάσος. Κατέβασε το παράθυρο και ρώτησε έναν ηλικιωμένο περαστικό αν γνώριζε κάτι. " Τι να σου πω άνθρωπέ μου. Φόνος είπαν. Αμερική γίναμε πια. Γύρνα πίσω, θα διακόψουν λένε την κυκλοφορία για αρκετή ώρα."
     Κάνοντας απότομα όπισθεν, ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το πορτ μπαγκαζ..
  Προμηνύεται δύσκολη μέρα.. Και οι δυνάμεις του έχουν ήδη αρχίσει να τον εγκαταλείπουν...  (Κατερίνα Β.)

*****

«Θα πρέπει να χάσατε τις αισθήσεις σας την ώρα που οδηγούσατε.
Ευτυχώς, ήσασταν ακινητοποιημένος κι έτσι αποφύγατε τα χειρότερα».
«Πού βρίσκομαι;» ρώτησε ξέπνοα την ασπροντυμένη γυναίκα που του έπαιρνε το σφυγμό.

Δεν τον άκουσε. Στ’ αυτιά της είχε τα ακουστικά του πιεσόμετρου.
Θα πρέπει να ήταν ανησυχητική η πίεση, γιατί κάρφωσε απότομα τη ματιά της πάνω του. Δυο καταπράσινα σμαράγδια, ένιωσε να τον συνθλίβουν. Κάπου είχε ξαναδεί αυτά τα μάτια. Ήταν αδύνατον όμως να ανακαλέσει τη μνήμη του.
- Άγιο είχατε! Ξέρετε… περάσατε ένα λιποθυμικό επεισόδιο. Αν δεν σας έφερνε εγκαίρως ο φίλος σας στο πρώτο ιατρείο που βρέθηκε μπροστά του, ίσως και να μην ζούσατε. Θα’πρεπε να είχατε υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με την καρδιά σας, απ’ τη δυσχρωμία στα δάχτυλά σας. Δείτε… Είναι σχεδόν μπλε το περίγραμμά τους… Σας έχω γράψει μια σειρά εξετάσεων. Δυστυχώς , πέρα απ’ τις πρώτες βοήθειες, δεν μπορώ να προσφέρω περισσότερα. Θα πρέπει να πάτε κατευθείαν νοσοκομείο!»

- Συγνώμη… είπατε πως μ’ έφερε ένας φίλος... Μα εγώ ήμουν μόνος. Είμαι σχεδόν βέβαιος...

- Έχετε προφανώς κενά μνήμης απ’ το ισχυρό σοκ που περάσατε. Σας έφερε ένας ηλικιωμένος, με μακριά γένια και αρκετά... απεριποίητος. Ήταν πολύ ταραγμένος και σας έσερνε σχεδόν απ’ τα πόδια.

- Μα ... δεν είναι νεκρός;

- Όχι για όνομα του Θεού! Πώς σας ήρθε αυτό; 

- Άκουσα κάτι σειρήνες στην περιοχή... Νόμιζα ότι του συνέβη κάτι...
- Λέτε για το ατύχημα που έγινε το πρωί; Μα όχι, πώς το συνδυάσατε; Μια γυναίκα βρέθηκε νεκρή. Μάλλον πρόκειται για αυτοκτονία… (Μαρία)

*****

.......είπε η γιατρός και βγήκε από το δωμάτιο, ένα λευκό βορινό δωμάτιο, μ' ένα μεγάλο παράθυρο στη μέση και θέα στο δρόμο. Σουρούπωνε και τα φώτα της μικρής πόλης άναβαν σιγά σιγά. "Αυτοκτονία;" σκέφτηκε μόλις έμεινε μόνος κι έπειτα μια τρελή σκέψη άρχισε να ζυμώνεται στο μυαλό του. Δίπλα στο σιδερένιο κρεβάτι, επάνω σε μια καρέκλα, είδε το πανωφόρι του. Με λίγη προσπάθεια σηκώθηκε από το κρεβάτι.    

- Πως είστε; Νιώθετε καλύτερα; ρώτησε η γιατρός από το γραφείο της, στο διπλανό δωμάτιο.

- Ναι, σας ευχαριστώ πολύ, είμαι λίγο καλύτερα, αλλά επειδή με ανησύχησαν τα λόγια σας λέω να ακολουθήσω τη συμβουλή σας και να πάω στο κοντινότερο νοσοκομείο.

- Να σας καλέσω ένα ταξί;

- Ω, μα για όνομα του Θεού, είστε πολύ ευγενική, αλλά πιστέψτε με, νιώθω καλά για να μπορέσω να αναζητήσω ένα ταξί μόνος μου. Θα μου επιτρέψετε όμως να περάσω μια από τις προσεχείς ημέρες, να σας δώσω κάποια χρήματα για τις φροντίδες σας. Βλέπετε, δεν βρήκα επάνω μου πορτοφόλι.
- Ούτε που να το σκέφτεστε! Έκανα απλά το καθήκον μου. Να πάτε στο καλό και να προσέχετε. Αν σας βγάλει κάποτε ο δρόμος, περάστε μόνο να μου πείτε για τις εξετάσεις που σας έγραψα. Εύχομαι να πάνε όλα καλά" είπε, καρφώνοντας επάνω του ένα σμαραγδένιο βλέμμα.

Όταν βγήκε στο δρόμο είχε πια νυχτώσει. Το κρύο ήταν τσουχτερό και σήκωσε το γιακά του παλτού του. Αλήθεια, τι είχε συμβεί άραγε και που να βρισκόταν το αυτοκίνητο του; Κανονικά θα έπρεπε να πάει στην αστυνομία, να ζητήσει να τον βοηθήσουν εκείνοι για να το αναζητήσει.
"Θα ήσουν τρελός!" μουρμούρισε στον εαυτό του, με ένα παγωμένο γέλιο. Κοίταξε γύρω του. Στο βάθος διέκρινε την εκκλησία με το μεγάλο ρολόι. Δεν άργησε να προσανατολιστεί. Πέρασε μέσα από τα σκοτεινά πλακόστρωτα στενά, που οδηγούσαν στο πάρκο. "Έπιστρέφω"! σφύριξε. 

Ο δολοφόνος γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος....... (Petra)

*****

… λένε - αρκεί βέβαια να μπορείς να ανακαλέσεις αν όντως έχεις σκοτώσει άνθρωπο.

Το άψυχο κορμί τον στοίχειωνε. Ίσως το όνειρο, να μην ήταν όνειρο τελικά.

Ξεφύσηξε οργισμένος. Για όλα έφταιγαν τα χάπια…  Έπρεπε πάση θυσία να θυμηθεί τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ. Και οπωσδήποτε να μη μπλέξει με την αστυνομία στο μεταξύ.

Πλησίαζε στο πάρκο, σαν σκιά μέσα στη νύχτα, όταν πίσω του, μια κόρνα αυτοκινήτου έσκισε βίαια τη σιγαλιά. Αναπήδησε και στράφηκε. Τα φώτα τον τύφλωσαν και ενστικτωδώς, σήκωσε ψηλά τα χέρια του.

Μεμιάς, τα φώτα έσβησαν.

«Τι παιχνίδια μου παίζει πάλι το μυαλό μου;» αναρωτήθηκε.

Ήταν το αυτοκίνητό του. Πριν το συνειδητοποιήσει καλά-καλά, η πόρτα άνοιξε και μια κοπέλα όρμησε πάνω του. Δεν την είχε ξαναδεί.

«Σε έψαχνα παντού!» του είπε. «Μέχρι και στο δάσος πήγα. Εκεί βρήκα το αυτοκίνητο, τα κλειδιά σου στην άσφαλτο… κι εσύ άφαντος. Το πήρα για να έρθω εδώ να περιμένω, ήξερα πως κάποια στιγμή θα ξαναγυρνούσες. Για να το τελειώσεις».

«Ποια είσαι;»

Η κοπέλα θορυβήθηκε.

«Τι; Δεν με θυμάσαι;»

Εκείνος έγνεψε αρνητικά.

«Μετά από όλα αυτά που έγιναν; Που κάναμε; Πώς είναι δυνατόν; Τι έχεις πάθει;»

Τώρα την κοίταζε σαν χαμένος.

«Σύνελθε, δεν έχουμε καιρό» του είπε. «Κινδυνεύουμε! Έλα μαζί μου».

Τον τράβηξε προς το πορτ-μπαγκάζ και το άνοιξε.

«Κοίτα!» του είπε.

Όλα ήταν άνω-κάτω, πασαλειμμένα με ξεραμένο αίμα. Στο βάθος υπήρχε ένα φτυάρι. Δεν θυμόταν να το είχε βάλει εκεί. Μπροστά κειτόταν ένα μενταγιόν: το μισό μιας μεταλλικής καρδιάς, με χαραγμένο πάνω της το γράμμα Κ.

Μια μνήμη αναδύθηκε από το πουθενά… Η κόρη του φορούσε ένα ολόιδιο μενταγιόν. Μια μισή καρδιά. Μα πάνω της είχε χαραγμένο το δικό της αρχικό: Ε.

Από πού τη βρήκε; Και σε ποιον ανήκε το κομμάτι που βρισκόταν στο πορτ-μπαγκάζ του; (Έλλη)

Η  έξυπνη, ενδιαφέρουσα και πολύ δημιουργική ιδέα αυτού του (συγγραφικού) παιχνιδιού, ανήκει στη Μαριλένα. Το παρακάτω κείμενο της Μαριλένας εξηγεί τι σημαίνει Frankenstein tale(s) και ποιοι είναι οι κανόνες:

«Ήρθε η ώρα για το παιχνίδι μας, λοιπόν! Frankenstein tale(s), που σημαίνει γράφουμε μια κοινή ιστορία που πηγαίνει από blog σε blog, η οποία είναι συρραφή πολλών μικρών ιστοριών. Όπως το ”αγαπημένο” τέρας του Βίκτορ Φρανκενστάιν που υπήρξε συρραφή από πολλά και διαφορετικά μέλη πτωμάτων! Μέχρι να καταλήξει στο τέλος της, κανείς μας δεν θα ξέρει ποιο θα είναι αυτό! Έλαβαν συμμετοχή 14 bloggers και με την σειρά που άφησαν σχόλιο στη σχετική ανάρτηση/πρόσκληση, θα εξελίσσεται η ιστορία μας μέχρι το τέλος της. Ο καθένας έχει στη διάθεσή του έως 3 μέρες να αναρτά την συνέχεια της ιστορίας όταν φτάνει η σειρά του, με όριο έως 250 λέξεις».

Τα blogs που συμμετέχουν είναι τα εξής:

Μαριλένα από http://marilenaspotofart.wordpress.com/

Κατερίνα από http://apopsitexnis.blogspot.gr/

Μαρία από http://mytripssonblog.blogspot.gr/

Κατερίνα από http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/

Μαρία από http://toapagio.blogspot.gr/

Πέτρα από http://pistos-petra.blogspot.gr/

Έλλη από http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/

Αριστέα από http://princess-airis.blogspot.gr/

Κάτια από http://katitimou.blogspot.gr/

Πηνελόπη από http://pineliapin.blogspot.gr/

Φλώρα από http://texnistories.blogspot.gr/

Άννα από http://www.kloanna.blogspot.gr/

Μιράντα από http://m-belladonna.blogspot.gr/

Κική από http://ekfrastite.blogspot.gr/

Την ιστορία θα συνεχίσει η Αριστέα, από το http://princess-airis.blogspot.gr/

Καλή συνέχεια!!

Αρχέγονη μάχη (Παίζοντας με τις Λέξεις)

Έσερνε τα βήματά του στο δρόμο.  Άλλη μία μέρα σκληρής δουλειάς ως το βράδυ, άλλη μια μέρα δουλείας για λίγα ευρώ.

Οι αντοχές και η υπομονή του είχαν εξαντληθεί πια. Η συνεχής αναλγησία του κακόψυχου εργοδότη του τον είχε κάνει κουρέλι – και το χειρότερο;  Ήταν αναγκασμένος από τις συνθήκες να τον υποστεί και αύριο… και μεθαύριο. Για λίγα ευρώ. Προσβολές, πίεση, απανθρωπιά. Ατελείωτη σήψη της ψυχής.

Δεν ένιωθε καθόλου καλά σήμερα. Τα κουρασμένα βήματά του τον οδήγησαν σε ένα έρημο παγκάκι. Κανείς γύρω, μόνο εκείνος και οι σκέψεις του. Ένιωσε ξαφνικά τόσο οργισμένος, που η αίσθηση τον συνεπήρε. Κάθισε βαριά στο παγκάκι, κάτω από την κολόνα φωτισμού. Και αφέθηκε σε όσα δεν ήθελε να αφεθεί, αφέθηκε σε σκέψεις που δεν ήθελε να κάνει. Το σκεφτόταν καιρό, αλλά σήμερα ήταν σαν να μπήκαν μονομιάς όλα τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους: ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει, θα ήταν να τον σκοτώσει. Και μετά να σκοτωθεί.  Ο χαμός τους δε θα λυπούσε δα και κανέναν.

Άρχισε να σκέφτεται… να σκέφτεται…  και το βλέμμα του έγινε μολυβένιο και βαρύ, όπως ο ουρανός πριν την καταιγίδα.

Πίσω του και πίσω από το παγκάκι, στον πέτρινο τοίχο που φωτιζόταν από την κολόνα φωτισμού, δυο σκιές αναδύθηκαν από το πουθενά και στάθηκαν δίπλα στη δική του.  Η μία, αγέρωχη, άγγιξε με το χέρι της τη σκιά του στον ώμο και ξεδίπλωσε δυο μεγάλα φτερά: έμοιαζε με άγγελο. Η άλλη, δύσμορφη, ακούμπησε με τη μακριά, αγκαθωτή ουρά της τη σκιά του ανθρώπου που καθόταν στο παγκάκι, στο ύψος της καρδιάς. Έμοιαζε με δράκο αυτή η μορφή; Με κάτι άλλο; Κανείς δε θα μπορούσε να πει με σιγουριά.

Το βλέμμα του ανθρώπου έγινε μοχθηρό.  

Πίσω του, ο άγγελος και ο δράκος σταμάτησαν να ακουμπούν πάνω στη σκιά του. Ήρθαν αντιμέτωποι και ετοιμάστηκαν για μάχη. Ο άγγελος τίναξε τα φτερά του, ο δράκος σήκωσε την ουρά του σαν πελώριο σπαθί. Και η αρχέγονη μάχη ξεκίνησε ξανά, από εκεί ακριβώς όπου είχε σταματήσει.

Εκείνος σκεφτόταν… και οι σκιές πίσω του πάλευαν, μπλέκονταν, αναδιπλώνονταν, συσπειρώνονταν και ορμούσαν η μία στην άλλη ατελεύτητα. Η αιώνια μάχη επικράτησης του κακού έναντι στο καλό, του καλού έναντι στο κακό, μαινόταν πίσω του πάνω στον παλιό τοίχο.

Ο άνθρωπος στο παγκάκι ένιωσε σαν να πνιγόταν και έκλεισε σφιχτά τα μάτια του. Συνειδητοποίησε πως δεν άντεχε το βάρος αυτών των σκέψεων, δεν έπρεπε να σκέφτεται έτσι, δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος. Δεν μπορούσε να αφαιρέσει τη ζωή από κανέναν. Άρχισε να κλαίει… κι όταν ηρέμησε, αποφάσισε πως όφειλε να αντέξει για άλλη μία φορά, για άλλη μία μέρα. Αποφάσισε να εναντιωθεί στη δυστυχία, αποφάσισε να ψάξει κάπου να βρει ένα φως, αποφάσισε να ξεφύγει από όλο αυτό το σκοτάδι.

Πίσω του, ο δράκος εξαφανίστηκε την ίδια στιγμή, το ίδιο απότομα όπως είχε αναδυθεί. Ο άγγελος πλησίασε τη σκιά του ανθρώπου, τον άγγιξε στους ώμους και με τα δυο του χέρια, τον τύλιξε στιγμιαία με τα φτερά του… κι έπειτα, εξαφανίστηκε κι αυτός.

"Everything has a reason. Everything on God’ s earth. 

Every moment of every day, the Devil waits for about an instant. 

As it is, it is always been. The Devil’s instant is our eternity".

Reverend Robert Gailen Orison (talking to Agent Scully), X-Files, season 7, episode 7  

"Όλα έχουν κάποιο λόγο. Τα πάντα στη γη του Θεού. 

Κάθε στιγμή κάθε μέρας, ο Διάβολος καραδοκεί για μια στιγμή. 

Έτσι όπως είναι, έτσι ήταν πάντα. 

Η στιγμή του Διαβόλου είναι η αιωνιότητά μας".

Αιδεσιμώτατος Robert Gailen Orison (μιλώντας στην Πράκτορα Σκάλυ), 

X-Files, 7ος κύκλος, επεισόδιο 7 

    Με την ιστορία αυτή έλαβα μέρος στο 5ο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις" (2ος κύκλος), που έγινε στο ιστολόγιο της Φλώρας TEXNIS STORIES. 

  Οι πέντε λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν από όλους τους συμμετέχοντες, έχουν επισημανθεί μέσα στο κείμενο.

Βραβείο Συμμετοχής

  Στέλνω τις ευχαριστίες μου στη Φλώρα για τη φιλοξενία της ιστορίας μου, αλλά και σε όλους τους φίλους του ιστολογίου της, που αφιέρωσαν το χρόνο τους για να τη διαβάσουν και να τη βαθμολογήσουν.

   Αυτή τη φορά, αποφάσισα να στείλω μια "σκοτεινή" ιστορία... θα χαρώ αν μου πείτε τη γνώμη σας! 

******

* Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο αποτελεί συρραφή (δικής μου εμπνεύσεως) εικόνων που βρήκα στο Διαδίκτυο. Πηγές εικόνων: 1, 2, 3, 4, 5 

You and I ...

  Η αγάπη και ο έρωτας εμπνέουν. Τον καθένα μας διαφορετικά, αλλά η ουσία είναι η ίδια: μας εμπνέουν, όλους μας. 

 Πολλές φορές αυτές οι δύο έννοιες "κρύφτηκαν" στη θεματολογία των κειμένων μου, είτε αυτά ήταν πεζά, είτε ποιήματα.  

  Προσφάτως συνειδητοποίησα ότι, αν και έχω δημιουργήσει  μ ε  αγάπη διάφορα πράγματα για τις διάφορες φιλανθρωπικές δράσεις που διοργανώνονται από τη Δράση Ελληνίδων Bloggers κατά καιρούς, δεν έχω δημιουργήσει ένα αντικείμενο  γ ι α  την αγάπη.

Ένα αντικείμενο που να "μιλάει" για την αγάπη. 
Ένα αντικείμενο που να απεικονίζει την αγάπη.

  Όχι, δεν έχω επηρεαστεί από τον Άγιο Βαλεντίνο που πλησιάζει... και δεν αποφάσισα να ασχοληθώ με τις κλασικές (και πολυφορεμένες, ίσως) καρδούλες του Φεβρουαρίου! Αφενός γιατί δεν τρελαίνομαι με τις καρδούλες... και αφετέρου γιατί είμαι από αυτούς που αγαπούν καθημερινά, κάθε μήνα, όλο το χρόνο. Και δεν το βάζω αυτό σε "αγιοβαλεντίνικα" καλούπια (αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα, που θα κάνουμε εν καιρώ).

   Από κάτι άλλο που είδα μου ήρθε η ιδέα: 

  Κάποια στιγμή, πήρε το μάτι μου στο φατσοβιβλίο (a.k.a. facebook) μια κατασκευή για την κορυφή γαμήλιας τούρτας, από ξύλινο μανταλάκι: γαμπρός και νύφη, ζωγραφισμένοι πάνω στο μανταλάκι, να είναι αγκαλιά. Αν κράτησα το link, ή την εικόνα; Όχι, δυστυχώς, και αναρωτιέμαι που είχα το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή! Θα μπορούσα να σας παραπέμψω τώρα...

   Τέλος πάντων, ίσως να έχετε δει κι εσείς κάτι τέτοιο. Το θέμα είναι πως μου άρεσε τόσο πολύ σαν ιδέα, που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Και έβαλα μπρος να φτιάξω τη δική μου εκδοχή. 

   Επιστράτευσα διάφορα υλικά... και χρησιμοποίησα και μια ακόμη ιδέα, δική μου όμως αυτή τη φορά. Έτσι, το ξύλινο μανταλάκι-ζευγάρι, αντί να είναι διακοσμητικό και απλώς να στέκεται όρθιο (όπως αυτό της τούρτας που είχα δει), μετατράπηκε σε μακρύ κολιέ. Και το έργο μου ολοκληρώθηκε.

"You and I"

Μενταγιόν από ξύλινο μανταλάκι 

(μαρκαδοράκια, glitter, pearl pen, ύφασμα διακόσμησης, 

πλεκτή κορδέλα, αλυσίδα, σατέν κορδέλα, σατέν κορδόνι)

  Δεν ξέρω αν θα το φορούσατε, εσείς θα μου πείτε! Και μη φοβηθείτε να μου πείτε τη γνώμη σας: έχω πλήρη επίγνωση της διαφορετικότητάς του... αν και αυτό ακριβώς είναι που μου αρέσει σ΄αυτό το κολιέ. Αυτό, και το λανθάνον μήνυμά του.

  Εγώ πάντως σκέφτομαι στην πορεία να το επαναλάβω όλο αυτό και να δώσω την ευκαιρία και σε άλλα ζευγάρια να "γεννηθούν". Ζευγάρια αγαπημένα, που αγκαλιάζονται, χορεύουν και φιλιούνται σαν να μην υπάρχει αύριο. 

  Και, μιας και τα θυμήθηκα... (δημιουργούμε μετά μουσικής εδώ, πάντοτε) λέω να σας αφήσω με δυο επιλογές από τα παλιά: