Κυριακή 26 Μαΐου 2013

Κοσμήματα με ethnic επιρροές: Μεξικό

     Σήμερα λέω να πάμε μια βόλτα στο Μεξικό. Έτοιμοι; Φύγαμε!

   Ο πολιτισμός του Μεξικού είναι σύνθετος, ένα μίγμα πολλών επιμέρους πολιτισμών (όπως των Αζτέκων, των Μάγια αλλά και της αποικιοκρατίας των Ισπανών και των Γάλλων). Το πολύχρωμο, γεμάτο μοτίβα και σχέδια ύφος της τέχνης των Μεξικανών είναι χαρακτηριστικό, είτε στη λαϊκή τέχνη, είτε στην αρχιτεκτονική, είτε στη διακόσμηση. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται είναι έντονα και τολμηρά και οι αντιθέσεις μεταξύ τους είναι ευδιάκριτες και σαφείς.

    Πάμε να ακούσουμε... και μετά θα συζητήσουμε τις επιρροές μου.



     Το παραπάνω βίντεο είναι ένα απόσπασμα της ταινίας "Frida" (2002). Η Salma Hayek, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, υποδύεται τη διάσημη Μεξικανή ζωγράφο Frida Kahlo (Φρίντα Κάλο, ή καλύτερα και πιο σωστά βάσει της προφοράς: Φρίδα Κάλο, 1907-1954).  
     Τα έργα της Κάλο, αρκετά από τα οποία είναι αυτοπροσωπογραφίες, χαρακτηρίζονται από τη χρήση έντονων χρωμάτων. Είναι εμφανώς επηρεασμένα από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό, χωρίς να αποκλείονται και οι επιρροές διαφόρων ευρωπαϊκών ρευμάτων.

    Το τραγούδι που ακούγεται στο απόσπασμα λέγεται "La Llorona" (The Weeping Woman, Η Γυναίκα που κλαίει)*. 

    Όντας επηρεασμένη από τα χρώματα της Μεξικανικής τέχνης, αλλά και από την ίδια την Κάλο, έφτιαξα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια σε δύο εκδοχές...


Σκουλαρίκια με ethnic επιρροές, σε δύο εκδοχές 
(κοντό & πολύγωνο, ή μακρύ & ορθογώνιο με ξύλινη χάντρα).
Χαρτί επάνω σε φύλλο φελλού.


... ένα δαχτυλίδι, ταιριαστό χρωματικά με τα σκουλαρίκια...



Δαχτυλίδι με σύρμα & γυάλινες και ακρυλικές χάντρες. 
Σε ασημί βάση που αυξομειώνεται.


... και τέλος, επηρεασμένη από την παραδοσιακή μεξικανική τεχνική Talavera (τη ζωγραφική δηλαδή διακόσμηση κεραμικών αντικειμένων με χαρακτηριστικά μοτίβα και ζωηρά σχέδια, όπως αυτό το πλακάκι)...


... έφτιαξα ένα ακόμη δαχτυλίδι σε έντονα χρώματα:



Δαχτυλίδι με κουμπιά και ακρυλική χάντρα, σε ασημί βάση που αυξομειώνεται. 


   Θα χαρώ να διαβάσω τη γνώμη σας: σας αρέσει η μεξικανική παραδοσιακή τέχνη; Έχετε δει την ταινία "Frida";

     Καλό σας βράδυ!


* La Llorona (προφέρεται "Λα Γιορόνα"), Η Γυναίκα που κλαίει: Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας, έναν μύθο που έγινε θρύλος στο Μεξικό και εμφανίζεται σε διάφορες εκδοχές. 
   Σε μία από αυτές, η "Γυναίκα που Κλαίει', είναι μια τραγική φιγούρα, η Μαρία. Ο θρύλος λέει πως γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό από φτωχή οικογένεια. Ήταν ένα όμορφο μωρό που εξελίχθηκε σε μια ακόμη πιο όμορφη γυναίκα που ζήλευαν οι άλλες γυναίκες του χωριού. Έγινε αλαζονική, ακατάδεκτη και παρόλο που όλοι οι άντρες του χωριού τη ζητούσαν για γυναίκα τους , εκείνη ήθελε να παντρευτεί τον πιο όμορφο και πλούσιο άντρα του κόσμου. Στάθηκε τυχερή όταν ένας τέτοιος άντρας πέρασε από το χωριό τους και τη θέλησε. Η Μαρία του χάρισε δυο γιους, αλλά εκείνος, παίρνοντας αυτό που ήθελε, την εγκατέλειψε για μια άλλη γυναίκα της δικής του τάξης. Κάποτε, ο άντρας επέστρεψε στο χωριό, μίλησε με τους γιους του, αλλά δεν έδωσε καμία σημασία στη Μαρία. Τυφλωμένη από οργή και ζήλια εκείνη έπνιξε στο ποτάμι τα παιδιά της. Όταν συνειδητοποίησε τι είχε κάνει, άρχισε να θρηνεί και να τα καλεί, αλλά ήταν πλέον αργά. Ο θρύλος λέει πως ακόμη περιπλανιέται θρηνώντας στα ποτάμια, ψάχνοντας για τους δυο γιους της.

Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

Κοσμήματα με ethnic επιρροές: Αφρική

    Σήμερα λέω να ταξιδέψουμε...  

    Θα πάμε στην τρίτη σε μέγεθος ήπειρο του πλανήτη μας. 

  Αφήστε τη μουσική να σας ταξιδέψει... θαυμάστε τις εικόνες αυτής της υπέροχης ηπείρου...



... και έπειτα ελάτε μαζί μου, για να σας δείξω δύο κοσμήματα που ετοίμασα, επηρεασμένη από τα χρώματά της και τις ομορφιές της. 



Βραχιόλι με πολλαπλές σειρές και ethnic επιρροές.
Γυάλινες και ακρυλικές χάντρες σε καφέ και χρυσές αποχρώσεις, 
περασμένες σε χρυσό ατσαλόσυρμα (ντίζα). Με χρυσό κούμπωμα.



Ξύλινα σκουλαρίκια με ethnic επιρροές. 
 Μεγάλο ξύλινο στοιχείο με εγχαράξεις, δίχρωμο (καφέ, μαύρο), σε 
συνδυασμό με ξύλινες και ακρυλικές χάντρες (καφέ, μαύρες, μπρονζέ).


    Καλό σας βράδυ!


Υπενθύμιση: Για όσους φίλους δεν το έχουν δει, στο ιστολόγιό μου "τρέχει" ένα Giveaway για τον πρώτο χρόνο παρουσίας του στη "γειτονιά", ως και τις 31/5/13. Πληροφορίες θα βρείτε εδώ.

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

Αφιερωμένο...

Πολύ πριν σε συναντήσω
Εγώ σε περίμενα.
Σαν είμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. […]
Δεν μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ΄ τον ώμο της
ένα κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
είτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής είτανε που αργούσες ακόμα
όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια είτανε γιατί μου λείπανε
τα μάτια σου
Κι όταν κτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα
δεν είτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο είτανε
η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Και όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά –θυμάσαι;- μου
άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
[…]
Βαδίζαμε δίχως λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα.
[…]
Σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ΄τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή. 

* * * 

Θα ’θελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Να τ’ ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο
Να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ’ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε στα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες
να τ’ ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε μ’ όλες τις καμπάνες τους
να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.

Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Να τ’ ακούσει ο χρόνος και να μην σ’ αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ.


 Τάσος Λειβαδίτης, "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" (αποσπάσματα). Αθήνα, Κέδρος, 1952




Keep me Blue...
And I will sing to you...
My love is sailing through the night...
And I just missing...

Τραγούδι/ Song: Keep me blue
Καλλιτέχνης/ Artist: Monika


    Τη σημερινή μου ανάρτηση θα μου επιτρέψετε να την αφιερώσω σε εκείνον - πριν ακριβώς τρία χρόνια μπήκαμε μαζί σε ένα τόσο δα εκκλησάκι, που χωρούσε μόνο εμάς, το Θεό, την αγάπη μας και ελάχιστο από τον κόσμο που μας αγαπά. 


    Είμαστε όμως οι δυο μας μαζί πολύ περισσότερο... όσο περίπου λέει και το ποίημα του Λειβαδίτη. Δυο μισά, που περίμεναν χρόνια να συναντηθούν για να ενωθούν...

   Το "keep me blue" του τραγουδιού, ως φράση, είναι ένας ιδιωματισμός που έχει την έννοια της θλίψης. Μη σας παραξενεύει όμως η επιλογή, γιατί εγώ το βλέπω αλλιώς... Το μπλε είναι ένα χρώμα που αγαπώ, είναι ένα χρώμα που με κάνει να νιώθω χαρούμενη, ήρεμη, ασφαλής, ένα χρώμα που με ταξιδεύει.
    Αν ήμουν χρώμα, θα ήμουν μπλε... 
    Θα ήθελα να ήμουν πάντα μπλε...
    "Κeep me blue" λοιπόν... 

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Ένας χρόνος μαζί... κι ένα Giveaway

  Κατόπιν (καθόλου) ωρίμου σκέψεως, στα τέλη Μαΐου του 2012 κάθισα για πρώτη φορά ενώπιος-ενωπίω με τον Βlogger. Είχα δυο-τρεις βασικές γνώσεις στησίματος ιστοσελίδων, αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν δυσκολεύτηκα να στήσω το δικό μου ιστολόγιο! Σιγά-σιγά, καθόρισα το ύφος του: αποφάσισα τα χρώματά του, έβαλα για φόντο έναν από τους πιο αγαπημένους μου πίνακες, αυτόν με το δέντρο (να γιατί δεν τον έχω αλλάξει ακόμη!!), έκανα το προφίλ μου, διόρθωσα, ξαναδιόρθωσα... και ξεκίνησα (χωρίς να ξεκινήσω στην ουσία, μιας και δεν μπορούσα να αποφασίσω ποια θα ήταν η πρώτη μου ανάρτηση).
    Στις 2 Ιουνίου του 2012, αποφάσισα να βγάλω τη μυτούλα μου στον διαδικτυακό κόσμο και στη "γειτονιά" των bloggers, με ένα Καλωσόρισμα. Έγραψα όλα αυτά που είχα στο νου μου εκείνο το διάστημα... και, με το έτσι θέλω (αλλά καθόλου θαρρετά κατά βάθος), μπήκα ανάμεσά σας. 

    Αρχικά ήμουν σίγουρη πως θα... διάβαζα τις αναρτήσεις μου μόνη μου (άντε, και η μητέρα μου και το άλλο μου μισό), αλλά με διαψεύσατε γρήγορα. Πώς το κάνατε; Μου ανοίξατε μια μεγάλη αγκαλιά, μια αγκαλιά φιλίας και αποδοχής... και με βάλατε -με τον καλύτερο τρόπο- στην παρέα, ανοίγοντάς μου διάπλατα τις πύλες σε έναν νέο, μαγικό κόσμο. 

   Πρέπει να σας το έχω ξαναπεί: ακόμη θυμάμαι τη χαρά που πήρα, όταν απέκτησα τα πρώτα μου μέλη και αρχίσαμε να επικοινωνούμε. Ένα χρόνο (και 130 αναρτήσεις) μετά, η παρέα μας έχει πλέον μεγαλώσει. Γίναμε περισσότεροι, γνωριστήκαμε, κάναμε παρέα μέσα εδώ σε εύκολες και σε δύσκολες μέρες, επικοινωνήσαμε το πρωί, το μεσημέρι ή τη νύχτα. Ήπιαμε μαζί τον καφέ μας κι ας μην έγινε αυτό στον ίδιο φυσικό χώρο. Ανταλλάξαμε ιδέες, συναισθήματα, απόψεις, είπαμε απλά μια καλημέρα ή μια καλησπέρα, "ταξιδέψαμε", δείξαμε αλληλεγγύη και προσφέραμε Αγάπη. Με βοηθήσατε όταν χρειάστηκα τις συμβουλές σας, με διδάξατε, με στηρίξατε... ήσαστε εδώ.

   Θα μπορούσα να γράφω επί ώρες για όλα αυτά που έχω νιώσει διατηρώντας αυτό το ιστολόγιο και έχοντάς σας μαζί μου... ενώ το μόνο που θέλω είναι, απλά, να πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Για όλα και σε όλους. Και στον καθένα σας ξεχωριστά.

   Το μαϊμουδάκι σας λοιπόν γίνεται ενός έτους... και για να γιορτάσει τα γενέθλιά του στη "γειτονιά" διοργανώνει ένα Giveaway, ένα δώρισμα, κατόπιν κλήρωσης.


banner

   Σκεφτόμουν καιρό τι να σας ετοιμάσω... Κατέληξα στο να δημιουργήσω για εσάς τρία αντικείμενα διαφορετικού είδους και ύφους. Ελπίζω να σας αρέσουν!

1. Ένα ξύλινο πινακάκι εισόδου (Welcome Sign) που 
θα καλωσορίζει χαρούμενα τους επισκέπτες σας:


Ξύλο Mdf, κάσια, αυτοξηραινόμενος πηλός, πάστα διαμόρφωσης, ακρυλικά, relief, βερνίκι


2. Ένα καλοκαιρινό κολιέ, στα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας:


Χειροποίητο στοιχείο από καουτσούκ, ακρυλικές & γυάλινες χάντρες, 
μεταλλικό στοιχείο - ιππόκαμπος, αλυσίδα, κερωμένο κορδόνι.


3. Ένα κηροπήγιο που "μυρίζει"... ελληνικό καλοκαίρι:


Σύνθεση από μάρμαρο Θάσου (σμιλεμένο από τη φύση και τη θάλασσα, 
τοποθετημένο κλιμακωτά) και γυάλινη βάση-θήκη για κερί ρεσώ.


   Το μόνο που έχετε εσείς να κάνετε είναι να μου αφήσετε ένα σχόλιό σας εδώ, σε αυτή την ανάρτηση, έως και τις 31 Μαΐου 2013. Την 1η Ιουνίου θα ανακοινώσω τους τρεις νικητές, οι οποίοι θα προκύψουν κατόπιν κλήρωσης. 
   Αν δεν είστε φίλοι/μέλη του ιστολογίου, θα ήταν χαρά μου να έρθετε στην παρέα μας! Αν προτιμάτε να το αφήσετε για αργότερα, καλό θα ήταν να μου αφήσετε μαζί με το σχόλιό σας ένα όνομα και το e-mail σας, έτσι ώστε να επικοινωνήσω μαζί σας και να σας ενημερώσω εάν κληρωθείτε. 

   Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τη φιλία σας και...

...για ΟΛΑ τα άλλα.

   Πολλά φιλιά και καλή επιτυχία!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...