Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Ιστορίες της Νύχτας: Αυγή



Photo courtesy of Huffington Post
(edited)

Αυγή

  Μπήκε στο σκοτεινό χώρο νιώθοντας σαν αγριεμένο ζώο. Ανακατεύτηκε με το πλήθος, αγγίζοντας ιδρωμένα κορμιά στο πέρασμά της, αποφεύγοντας μεθυσμένα μάτια. Πέρα από μερικές φευγαλέες ματιές, αφηρημένες, κανείς δεν της έδωσε περισσότερη σημασία. Στα μάτια του κόσμου έδειχνε φυσιολογική, σαν όλους τους άλλους - μέσα της ήταν που άρχιζε να μαίνεται μια θύελλα.
  Ο χώρος γνωστός, ένα στέκι που το ένιωθε πια σαν δεύτερο σπίτι. Το πρόσωπο πίσω από το μπαρ γνωστό κι αυτό, ένας άνθρωπος που πρόσφερε απλόχερα την παρέα του και δυο φιλικές κουβέντες μέσα στα σκοτάδια της νύχτας.
«Καλώς την Αυγή! Κι είχα αρχίσει να βαριέμαι απόψε, χωρίς κάποιον γνωστό εδώ να μιλάμε…»
  Τα μάτια της ήταν σκοτεινά, ανταριασμένα, μα εκείνος δεν το αντιλήφθηκε στο ημίφως. 
«Γεια σου, Χριστόφορε. Λυπάμαι… απόψε βρίσκομαι εδώ όχι για χάρη σου, μα για χάρη δική μου. Για να μπορέσω να είμαι μαζί σου και πάλι από αύριο. Αύριο θα μιλήσουμε. Σήμερα είμαι για μένα… ναι;»
   Ο Χριστόφορος απόρησε, αλλά το βλέμμα της εκλιπαρούσε για ησυχία. Ήθελε να ρωτήσει «Πώς και μόνη απόψε;» αλλά δεν το τόλμησε. Ένας καλός μπάρμαν ξέρει πότε πρέπει να μιλά, και πότε να σωπαίνει.
  Της έβαλε το συνηθισμένο της - ουίσκι με πάγο - και απομακρύνθηκε, χωρίς όμως να πάρει εντελώς τη ματιά του από πάνω της.

  Η Αυγή κάθισε στο ψηλό σκαμπό του μπαρ, μια φιγούρα σοβαρή, μόνη ανάμεσα σε γελαστές παρέες, και έστρεψε την πλάτη της στους θαμώνες. Δεν υπήρχε κανείς για κείνη. Το μόνο που ήθελε ήταν να σκεφτεί, σε ένα χώρο απρόσωπο, ουδέτερο. Μακριά από το σπίτι. 
  Ήπιε την πρώτη γουλιά, άφησε απότομα το ποτήρι και το υγρό στροβιλίστηκε. Το κοίταξε και σαν σε όνειρο, ένιωσε δίπλα της μια παρουσία. Γύρισε για να αντικρίσει ένα νεαρό.
«Γεια σου κούκλα. Μόνη; Να κεράσω ένα…;»
 Το βλέμμα που του έριξε, μίλησε αντί για κείνη. Ο νεαρός έγινε καπνός, ψελλίζοντας ένα «σόρι ρε συ, οκ, φεύγω».
  Έκτοτε, πολλοί την κοίταξαν, κανείς δεν την ενόχλησε. Η γλώσσα του σώματος γίνεται εύκολα κατανοητή, γιατί είναι πανανθρώπινη – κι όποτε οι λέξεις χωλαίνουν, κρύβονται και σωπαίνουν, αυτή συνεχίζει να μιλά, να φωνάζει, να αναλύει και να εξηγεί.

  Ήπιε άλλη μια γουλιά και, ακουμπώντας το ποτήρι στον πάγκο, αφέθηκε στις σκέψεις της. Μεταφέρθηκε μεμιάς ένα χρόνο πριν – τότε που ξεκίνησαν όλα ετούτα ανάμεσά τους.
  Εκείνο το βράδυ είχαν βγει για φαγητό. Μετρούσαν ήδη δυο μήνες σχέσης ως τότε και όλα εκτυλίσσονταν ειδυλλιακά: αμοιβαίο ενδιαφέρον, μοιρασιά, χαρούμενα γέλια, εκδρομές, εκείνος να κρατά το χέρι της, εκείνη να χαϊδεύει τα μαλλιά του, κι ανάμεσά τους αόρατα σχοινιά να δημιουργούν σιγά-σιγά το αίσθημα του ανήκειν.
  Ήταν η ιδανική βραδιά, μέχρι τη στιγμή που εκείνη αποφάσισε να καλέσει το σερβιτόρο για να παραγγείλει και κάτι ακόμη. Το αποτέλεσμα ήταν ένας τρικούβερτος καυγάς μεταξύ τους - ο πρώτος από όσους θα ακολουθούσαν.
«Γιατί δεν μου είπες εμένα τι ήθελες, να το ζητήσω, και φώναξες εσύ το σερβιτόρο; Τι σε έπιασε; Σου αρέσει, ε; Τον έχεις ξαναδεί! Γι’ αυτό και ντύθηκες έτσι…»
  Απέμεινε βουβή αρχικά, σαστισμένη. Έπειτα δικαιολογήθηκε με λόγια αγάπης, τηρώντας ταυτόχρονα μια αμυντική στάση, άγνωστο για ποιο λόγο - ίσως ενστικτωδώς. Κοίταξε τα απλά της ρούχα. Τίποτε το εξεζητημένο, τίποτε το αποκαλυπτικό. Προσπάθησε να τον καθησυχάσει με την αλήθεια της. Ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του, τίποτε άλλο δεν σκεφτόταν πέρα από εκείνον. Έπιασε τον εαυτό της να κολακεύεται από τη ζήλια του. Δεν της άρεσαν οι φωνές, της άρεσαν όμως τα «συγγνώμη» - είναι δύσκολο να ζητάει κανείς συγγνώμη. Κι έτσι, το προσπέρασε.

  Ήπιε άλλη μια γουλιά και θυμήθηκε άλλες εικόνες: καυγάδες, φωνές. Τη μέρα, τη νύχτα. Μέσα στο σπίτι, έξω στο δρόμο. Κάπου στα εκ των υστέρων «σ’ αγαπώ», στα «σε θέλω δική μου» και στις εκ των υστέρων αγκαλιές, κολακεύτηκε ξανά. Πόσο ανόητη, πόσο τυφλή!
  Ο χρόνος κυλούσε. Το σήμερα με λόγια γλυκά, το αύριο με φωνές, το μεθαύριο πάλι με φωνές, μια ολόκληρη βδομάδα με φωνές… κι ύστερα λουλούδια στην αγκαλιά της, ξανά «σ΄αγαπώ», ξανά να κολακεύεται, να την πνίγει η ανάγκη για δικαιολογίες. Για τον εαυτό της, για εκείνον. Μια ατέλειωτη βόλτα με το τρενάκι του παραλόγου, πάνω στις σκουριασμένες ράγες ενός φαύλου κύκλου.

  Θυμήθηκε τότε που δέχτηκε το πρώτο χαστούκι. Σοκαρίστηκε, πόνεσε, θύμωσε, έκλαψε. Έμεινε. Την κράτησαν εκείνα τα «συγγνώμη» και τα «σ΄αγαπώ»; Όχι. Την κράτησε ο δικός της φόβος να μη μείνει μόνη, να μη χάσει κάποιον που νόμιζε ότι ήταν σημαντικός, κάποιον που νόμιζε ότι την αγαπούσε.
 Κι έπειτα, ήρθε εκείνη η κλωτσιά. Επί δυο βδομάδες έκρυβε επιμελώς το αιμάτωμα στο σώμα της. Ώσπου, από μια δική της απροσεξία, το παρατήρησε μια γνωστή της. Δεν είχε πια φίλους, τους είχε διώξει. «Έπεσα από τη σκάλα». Κλισέ, αλλά αναγκαία δικαιολογία. Δεν ήθελε άλλα μπλεξίματα. Δεν ήθελε να εξηγήσει. Δεν ήθελε να τον χάσει.

  Κι αυτός έλεγε ότι δεν ήθελε να τη χάσει. Τον πίστευε.

  Θυμήθηκε εκείνη τη φορά στο δρόμο. Τούφες από τα μαλλιά της στα χέρια του. Περαστικοί να κοιτούν, άπραγοι. «Βοήθεια» φώναζε μια τρομοκρατημένη φωνή κάπου μέσα της. «Γλιτώστε με, δεν υπάρχει κανείς»; Κανείς. Άκουσε έναν περαστικό, θεατή του δράματος, του δικού τους δράματος, να λέει στο διπλανό του: «Άσ’ τους, μη μπλέκεσαι, αυτά είναι δικά τους θέματα, οικογενειακά. Τι μπορείς να κάνεις;». Τα βήματά του καθώς απομακρυνόταν αντηχούσαν στο πεζοδρόμιο, όπως αντηχούσαν οι βρισιές που ξεστόμιζε εκείνος εναντίον της.
  Κανείς.

  Κι εκείνη να θέλει πια να τον χάσει, αλλά να φοβάται τι θα της συμβεί μετά τη φυγή.

 Θυμήθηκε τις στιγμές λίγο πριν έρθει στο μπαρ. Του είχε πει ότι δε θα τον συναντούσε απόψε, θα έμενε στο σπίτι να χαλαρώσει, ήταν κουρασμένη. Άλλη μια νύχτα με δικαιολογίες, άλλη μια ενοχική νύχτα με ποτό και τσιγάρα, άλλη μια ατέλειωτη νύχτα όπου θα έψαχνε το κουράγιο.
  Τα τσιγάρα τέλειωσαν, κι εκείνη βγήκε να αγοράσει. Πριν προλάβει να φτάσει στο περίπτερο, άκουσε ένα αυτοκίνητο να μαρσάρει πίσω της, να έρχεται καταπάνω της στο έρημο στενό. Ήταν εκείνος, την παρακολουθούσε. Αισθανόταν το οργισμένο του βλέμμα να την καρφώνει σαν μαχαιριά, η σιγουριά του ότι του είχε πει ψέματα ήταν σχεδόν απτή. 
 Πετάχτηκε στο πλάι, δευτερόλεπτα πριν έρθει για κείνη η – πολυπόθητη, άραγε;- λύτρωση. Τον απέφυγε. Ένα θηρίο με τέσσερις ρόδες και με ένα άλλο θηρίο για οδηγό, πέρασε δίπλα της σαν σίφουνας. Τον παρακολούθησε να χάνεται στη στροφή, κι έπειτα άρχισε να τρέχει, στην αρχή σιγά και έπειτα όλο και πιο γρήγορα, με κατεύθυνση προς το μπαρ.  

 Ήπιε άλλη μια γουλιά και είδε τον εαυτό της στο μετά. Φωνές, μελανιές, «συγγνώμη», φωνές, χτυπήματα, γρατσουνιές, «σ΄αγαπώ, δεν το ξέρεις;». Σπασμένο χέρι, τσακισμένα φτερά. Φόβος, παραίτηση, ενοχή. Ένα παιδικό χέρι να της τραβάει τη φούστα, γιατί φοβάται να κλάψει, να μιλήσει, να γελάσει, φοβάται τις συνέπειες, φοβάται για το ίδιο και για τη μαμά του.

  Όχι.
  Όχι πια.
  Όχι άλλο.

  Το αποψινό βράδυ σκοπεύει να το εκμεταλλευτεί για να σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους. Όχι του δικού της τέλους, απλά, του τέλους. Εδώ. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια, στέρεψε η ψυχή της. 
  Βάζει η ίδια τον εαυτό της κάτω τώρα, τον στήνει στον τοίχο, τον αναγκάζει να δει την τοξικότητα της κατάστασης, την αρρώστια. Πρέπει. Πρέπει να πάψει πια να αποστρέφει το βλέμμα της, «εν ονόματι». Ποια αγάπη; Ποιες δικαιολογίες και για ποιον; «Ποια είσαι; Τι ζητάς; Ανόητη, σε ποια χίμαιρα πιστεύεις;»

  Όχι.
  Όχι πια.
  Όχι άλλο.

  Ο Χριστόφορος την πλησιάζει. Η ώρα περασμένη, το μπαράκι έχει αδειάσει προ πολλού. Εκείνη δεν το ξέρει, δεν το παρατήρησε: βρίσκεται στο χώρο, και ταυτόχρονα δεν είναι.
  Δίνεται μια μάχη εδώ απόψε, το γνωρίζει καλά ο Χριστόφορος. Το έχει ξαναδεί σ’ αυτή τη δουλειά, το έχει παρατηρήσει να συμβαίνει και σε άλλους ανθρώπους, που κουβαλούν άλλες ιστορίες και αναμετρούνται με τους δικούς τους δαίμονες μέσα στη σκοτεινιά.

  Η Αυγή νιώθει πάνω στο χέρι της το άγγιγμά του. Το βλέμμα της ξεθολώνει, επανέρχεται στο χώρο και στο χρόνο. Το άγγιγμά του είναι ελαφρύ, καθησυχαστικό και ταυτόχρονα κάπως ανήσυχο.
«Αυγή; Ξημερώνει… μείναμε εσύ κι εγώ, πρέπει να κλείσω. Είσαι καλά; Αυγή;»
  Σωπαίνει για δυο στιγμές. Κι ύστερα, τον κοιτάζει με ένα απροσδιόριστο βλέμμα.
«Ναι, είμαι καλά… Σε ευχαριστώ. Ξημερώνει είπες, ε; Η νύχτα τελειώνει… Η αυγή πάντοτε διώχνει το σκοτάδι, Χριστόφορε».
 Τι περίμενε από αυτόν να της απαντήσει; Ο Χριστόφορος δεν ήξερε. Πριν προλάβει να διαλέξει τα λόγια του, η Αυγή μίλησε πάλι.
«Η Αυγή θα το διώξει το σκοτάδι… Θα τα πούμε, Χριστόφορε. Την επόμενη φορά σου υπόσχομαι να είμαι καλύτερη παρέα». 

  Άφησε ένα χαρτονόμισμα στο μπαρ και κατευθύνθηκε ήρεμα πια, προς την έξοδο. Έξω είχε αρχίσει να χαράζει, κι ένα γλυκό ρόδινο φως απλωνόταν στον ορίζοντα.
«Καλή μέρα να ’χεις, Αυγή!» της είπε ο Χριστόφορος. «Και να προσέχεις…»

 Τα λόγια του αιωρήθηκαν για λίγο στον ερημωμένο πια χώρο, κι έπειτα, αντηχώντας, ακολούθησαν την κοπέλα, την ώρα ακριβώς που εκείνη ενωνόταν με το ρόδινο λυκαυγές. 


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


  Η "Αυγή" είναι η δική μου συμμετοχή στις Ιστορίες της Νύχτας.

 Κάπως μεγάλη σε έκταση η ιστορία μου, το ξέρω. Ρισκάρω να κουράσει, μα δεν το μετανιώνω που αφέθηκα. Έπρεπε να "ακούσω" την Αυγή και όλα όσα είχε να μου πει. 

  Και είχε πολλά να πει...

  Αν καταφέρατε να φτάσετε ως εδώ, σας ευχαριστώ. 
Αν όχι, και πάλι σας ευχαριστώ!  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


 Οι "Ιστορίες της Νύχτας" είναι μια ιδέα/πρόσκληση της Αριστέας (Η ζωή είναι ωραία).


Για να εξηγήσω περί τίνος πρόκειται, μεταφέρω εδώ (από το ιστολόγιό της) τα λόγια της:

"Ιστορίες της Νύχτας.
Ιστορίες του μπαρ, του δρόμου,
της κλίνης,
γεμάτης ή άδειας.
Άφησε τη φαντασία σου να τρέξει.
Και να επιλέξεις.
Κάτι σκοτεινό.
Κάτι παρεΐστικο, κάτι μοναχικό.
Μπορεί πονεμένο.
Κάτι που θέλει να ξημερώσει, που προσμένει.
Κι αν είσαι της Ποίησης και μπορείς
τους στίχους σου με της νύχτας τα πέπλα να τυλίξεις,
πολύ θα το χαρώ να σε διαβάσω."


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


→  Στο πλαίσιο καμπάνιας κατά της ενδοικογενειακής βίας, δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, βίντεο έχουν δημιουργηθεί. Σίγουρα θα έχετε δει κάποιο από αυτά. 

 Επέλεξα το παρακάτω:

 Εδώ οφείλω να σας προειδοποιήσω: οι εικόνες του ίσως να είναι σοκαριστικές για εσάς. Αλλά το ίδιο σοκαριστικές είναι και στην πραγματική ζωή οι εικόνες της ενδοοικογενειακής βίας. 

 Μας χρειάζεται αυτό το σοκ που επιφέρουν οι καμπάνιες και τα βίντεο, μας χρειάζεται να ξεβολευόμαστε για λίγο. Για να θυμόμαστε να μη στρέφουμε ποτέ τις πλάτες μας στην Αυγή (και στην κάθε Αυγή) αυτού του κόσμου. Για να αφυπνιστούμε, να δράσουμε, να στηρίξουμε και να βοηθήσουμε.

 Κι αν είμαστε εμείς η Αυγή της ιστορίας, μας θυμίζουν πως δεν είμαστε μόνες, δεν είμαστε οι μόνες. Και πως υπάρχουν κατάλληλοι άνθρωποι και μέρη, όπου μπορούμε να στραφούμε για βοήθεια. 



 Στην Ελλάδα, οι γυναίκες που χρειάζονται βοήθεια μπορούν να απευθύνονται στη Γραμμή SOS 15900. Πρόκειται για µια υπηρεσία εθνικής εµβέλειας, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες θύµατα βίας, ή σε τρίτα πρόσωπα, να επικοινωνήσουν άµεσα µε ένα φορέα αντιµετώπισης της έµφυλης βίας. Τη γραμμή στελεχώνουν ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι που παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας σε 24ωρη βάση, 365 µέρες το χρόνο. Ταυτόχρονα υπάρχει δυνατότητα ηλεκτρονικής επικοινωνίας των γυναικών µέσω της διεύθυνσης e-mail:  sos15900@isotita.gr. 

 Η Γραμμή απευθύνεται σε γυναίκες που:
  • υφίστανται σωµατική κακοποίηση. 
  • υφίστανται ψυχολογική, συναισθηµατική ή λεκτική βία
  • υφίστανται οικονοµική βία
  • έχουν υποστεί βιασµό ή απόπειρα βιασµού
  • έχουν υπάρξει θύµατα πορνείας ή trafficking
  • έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, σε κοινωνικό χώρο, στην οικογένεια

 Και σε:
  • πολίτες και φορείς, προκειµένου να πληροφορηθούν για θέµατα σχετικά µε την πρόληψη και την αντιµετώπιση της βίας κατά των γυναικών

Η Γραμμή και οι Σύμβουλοι:
  • Παρέχουν πληροφόρηση για θέµατα ισότητας των φύλων.
  • Παρέχουν ψυχοκοινωνική συµβουλευτική σε περιστατικά που απαιτούν άµεση ψυχολογική και   κοινωνική στήριξη και σχετίζονται µε βία κατά των γυναικών.
  • Παραπέμπουν περιστατικά σε Ξενώνες, σε Συµβουλευτικά Κέντρα κατά της βίας, σε Υπηρεσίες Υγείας και σε άλλους συνεργαζόµενους φορείς.
  • Παρέχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες συμβουλευτικής, επιδεικνύοντας συναισθηματική κατανόηση και προσφέροντας ανακούφιση στις γυναίκες.
  • Τηρούν το απόρρητο της συµβουλευτικής κι ενηµερώνουν τη συµβουλευόµενη ότι τηρούνται οι κανόνες της εχεµύθειας. 
  • Ενθαρρύνουν τις γυναίκες να βγουν από την αποµόνωση, να κατανοήσουν ότι δεν είναι µόνες και ότι δεν ευθύνονται για τη βία που υφίστανται


 Σκοπός των παρεχόμενων υπηρεσιών είναι η ενδυνάμωση των γυναικών και η επανάκτηση της αυτοεκτίμησής τους ώστε να μπορέσουν να αναλάβουν την ευθύνη της επαγγελματικής, προσωπικής και οικογενειακής τους ζωής και να πάρουν οι ίδιες τις καλύτερες αποφάσεις για το μέλλον τους. (μεταφέρω αυτολεξεί από την πηγή: http://womensos.gr/ και πιο συγκεκριμένα, από εδώ).



48 σχόλια:

  1. Έλλη μου θέλω να πιστεύω πως το ρόδινο λυκαυγές να οδήγησε την ηρωίδα σου στο σωστό δρόμο και όχι πίσω στα σκοτάδια της. Σήμερα που υπάρχουν τα συμβουλευτικά κέντρα κατά της ενδοοικογενειακής βίας οι γυναίκες δεν πρέπει να διστάζουν να ζητούν βοήθεια.
    Εξαιρετική η ιστορία σου!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς δεν κατάφερα να την ακολουθήσω για να μάθω τι έκανε από τη στιγμή που βγήκε στο φως της μέρας... τη μια στιγμή στεκόταν εκεί, στο λυκαυγές, και την άλλη την έχασα! Ελπίζω όμως πως θα έκανε το σωστό και πως όλα θα πάνε καλά για κείνη.
      Συμφωνώ για τα κέντρα, Ελένη μου, αλλά δε νομίζω πως οι γυναίκες διστάζουν τόσο, όσο φοβούνται. Ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται προστασία, δεν είναι τόσο απλό να σηκώσουν το ανάστημά τους και να πουν "τέρμα, φεύγω", χωρίς να υποστούν συνέπειες. Όπως και να έχει, όμως, πρέπει να κάνουν τα πρώτα βήματα: την αναγνώριση της κατάστασης, την άρνηση να συνεχιστεί και έπειτα, την έκκληση για κατάλληλη βοήθεια.
      Να είσαι καλά! Φιλάκια!

      Διαγραφή
  2. Αχ θέμα που έπιασες Έλλη μου!
    Πόσες Αυγές υπάρχουν άραγε εκεί έξω!
    Έδωσες τόσο όμορφα το πλαίσιο μιας τέτοιας "άρρωστης" σχέσης.
    Τους εσωτερικούς διαλόγους και τις μάχες που δίνει μέσα του το θύμα.
    Δεν κερδίζει όμως πάντα το φως.Δυστυχώς.
    Δεν είναι κρίμα στο όνομα της αγάπης να γίνονται τέτοια εγκλήματα; Μα ποιας αγάπης λέω; Δεν είναι αγάπη αυτό: είναι φόβος και από τις δυο πλευρές.
    Σε ευχαριστώ που καταπιάστηκες με ένα άκρως κοινωνικό πρόβλημα!
    Να'σαι καλά! ♥
    Πολλά γλυκά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο γι' αυτό το θέμα.
      Σαφώς και δεν είναι αγάπη αυτό και οπωσδήποτε δεν είναι κάτι το υγιές. Είναι σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, με ολέθριες συχνά συνέπειες. Μπορεί να είναι φόβος και από τις δύο πλευρές που λες, μπορεί να είναι όμως και ο,τιδήποτε άλλο - η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική γιατί τη σχέση απαρτίζουν διαφορετικές προσωπικότητες, που κουβαλούν ο καθένας τα δικά του ψυχολογικά ζητήματα (τα οποία προβάλλουν ο ένας στον άλλο). Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο, και πρέπει να αντιμετωπίζεται εγκαίρως και με κατάλληλο τρόπο.
      Κι εσύ να είσαι καλά και σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία, μέσα από τις "Ιστορίες της Νύχτας", να γράψω αυτό το κείμενο.
      Φιλιά πολλά κι από εμένα! ♥

      Διαγραφή
  3. Γροθιά στο στομάχι, η ιστορία σου... Αλλά αυτά τα θέματα δεν παρουσιάζονται αλλιώς...Αυτή είναι η αλήθεια... και είναι υπόθεση όλων μας, αν θέλουμε κάθε αυγή να είναι και μια μέρα πιο κοντά σ' έναν ανθρώπινο κόσμο...
    Φιλιά, Έλλη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, αυτή η ασχήμια δεν παρουσιάζεται αλλιώς.
      Σκοπός δεν είναι ο εξωραϊσμός της κατάστασης, έτσι ώστε να γίνεται κοινωνικά "εύπεπτη", σκοπός είναι να παρουσιάζονται τα πράγματα έτσι ακριβώς όπως συμβαίνουν, πίσω από τις κλειστές πόρτες, ώστε να αφυπνίζονται οι συνειδήσεις. Για ένα καλύτερο αύριο...
      Είναι όντως υπόθεση όλων μας.
      Φιλιά πολλά, Αλεξάνδρα!

      Διαγραφή
  4. ΕΎΓΕ σου και συγχαρητήρια για τη γραφή σου και το θέμα σου.
    φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ, Βαρβάρα μου.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  5. Επειδή υπάρχουν πολλές Αυγές εκεί έξω, εύχομαι απ' την καρδιά μου να έχουν αίσιο τέλος οι ιστορίες τους. Καταλαβαίνω πόσο επώδυνο είναι να απεγκλωβιστούν από μια τέτοια αρρωστημένη σχέση, αλλά υπάρχουν πλέον οι φορείς υποστήριξης.
    Έλλη μου τη διάβασα με κομμένη ανάσα την ιστορία σου. Και χειροκροτώ την ιδέα σου ν' αγγίξεις αυτό το θέμα.
    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω κάτι να προσθέσω, συμφωνώ μαζί σου, Μαρία μου.
      Να είσαι καλά κι εσύ, σε φιλώ!

      Διαγραφή
  6. Εύχομαι να είχε αίσιο τέλος η ιστορία σου Έλλη μου.
    Μπράβο για το θέμα που εθιξες και για όλες τις πληροφορίες.
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ελπίζω... κανείς δεν αξίζει να περνάει κάτι τέτοιο.
      Φιλιά πολλά, Ρένα μου και σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  7. Όχι μόνο δεν κούρασε η ιστορία σου, αλλά το θέμα με το οποίο καταπιάστηκες είναι ποοολύ μεγάλο...
    Δεν ξέρω τί να σου γράψω, Έλλη μου...
    Μπράβο για τη σύλληψη της ιδέας του θέματος, αλλά και για την ίδια τη συμμετοχή...
    Ως θέμα... πραγματικά δεν έχω λόγια.. Εύχομαι να υπάρχει πάντα ένα όμορφο ουράνιο τόξο και ένα αίσιο τέλος σε κάθε περίπτωση...
    Καλό ξημέρωμα, κούκλα μου!
    ΣΣΣΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που δεν κούρασε!
      Να είσαι καλά! Κι εγώ εύχομαι να πραγματοποιηθεί η ευχή σου...
      Φιλιά, την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  8. Είναι από τις ιστορίες με νόημα βαθύ Ελλη μου και σίγουρα αφορά σε πολύ κόσμο !! Το θέμα μεγάλο και μακάρι επίκαιρο πάντα !!! Μπράβο σου !!!
    Τα δώρα της αγαπημένης μας Κλαύδιας υπέροχα , μοναδικά έχω και εγώ δωράκια της και είναι απίστευτη δημιουργός !!! Σε φιλώ με αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως αφορά πολύ κόσμο (δυστυχώς...) Όμως:

      Όχι.
      Όχι πια.
      Όχι άλλο...

      Φιλιά πολλά, Νικόλ μου, να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  9. Να πω κι γώ κάτι, έτσι από μακρυά;

    Διαβασα την ιστορία με ενδιαφέρον, τα Ανθρώπινα ελατώματα, ο Ματσίσμο δεν διορθώνοντε όταν το έκανε μια φορά ((την χειροδικία) θα το ξανακάνει,

    Η μόνη λύση α κοπεί ο δεσμός, δεν υπάρχει άλλος τρόπος όλα τα άλα είναι excuses της μιας μέας

    Γαβριήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθατε στο χώρο μου!
      Έχετε δίκιο, έτσι είναι - χέρι που ξεπερνά τους όποιους φραγμούς του και σηκώνεται, αργά ή γρήγορα θα ξανασηκωθεί.
      Να είστε καλά και σας ευχαριστώ για το σχόλιο!

      Διαγραφή
  10. Καθηλωτικό το κείμενο σου.Μεγάλο, ατέλειωτο το θέμα που επέλεξες.
    Χαίρομαι που το προχώρησες παρακάτω με τις χρήσιμες πληροφορίες που έδωσες.Με τις ευχές δεν κάνεις τίποτα, όμως μακάρι όλες οι Αυγές να βρουν τη δύναμη να διώξουν μακριά τα δικά τους σκοτάδια.Καλημέρα με φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι πληροφορίες αξίζουν περισσότερο από το κείμενο...
      Μακάρι, Γεωργία μου, μακάρι.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  11. Βαθιά νοήματα πικρά συναισθήματα!!!
    Κι όμως η διπλανή μας πόρτα ίσως να
    κρύβει μυστικά...
    Μπράβο Έλλη μας!!

    φιλάκι γλυκό και καλή Πρωτομαγιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό μήνα, Ελένη μου!
      Η διπλανή πόρτα ναι, μπορεί να κρύβει μυστικά. Κάθε πόρτα κρύβει τα δικά της μυστικά.
      Αν όμως κάτι τέτοιο υποπέσει στην αντίληψή μας, ας μη σιωπήσουμε, ας μη φύγουμε μακριά. Ας βοηθήσουμε όπως και όσο μπορούμε.
      Στην ιστορία, οι διαβάτες ξεμακραίνουν. Όχι. Είναι λάθος... είναι σαν να συνηγορούμε σ΄αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Σαν να γινόμαστε συνεργοί.
      Φιλιά κι από εμένα.

      Διαγραφή
  12. τι υπέροχη συμμετοχή και διπλή ανάρτηση καθότι και το δεύτερο μέρος έχει ενδιαφέρον... θα το ξαναδιαβάσω όμως να μην πω ψέματα μου έπεσε μεγάλο και δεν έχει ανοίξει το μάτι μου για τα καλά !! καλημέρα φίλη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ!
      Μην απολογείσαι... Όποτε θέλεις και μπορείς, εδώ θα είμαι. Και η Αυγή το ίδιο!
      Καλό μήνα να έχεις, φίλε μου!

      Διαγραφή
  13. Έλλη μου, δηλώνω μαγεμένη από την αφήγηση. Μέχρι να μάθω την απόφαση της ηρωίδας, είχε παγώσει το αίμα μου. Αλλά έκανε το σωστό για εκείνη, αυτό που πρέπει να κάνει η κάθε γυναίκα (ο κάθε άνθρωπος) όταν δέχεται βία, από όπου κι αν προέρχεται. Η λύση είναι μονόδρομος και μάλιστα τρέχοντας. Φιλιά πολλά και καλό βραδάκι ομορφιά μου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου, ξανθούλα μου!
      Συμφωνώ μαζί σου, δε χρειάζεται να το πω ...
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  14. Δεν κουρασε καθολου Ελλη μου. Ισα ισα που αγωνιουσες βημα βημα με την ηρωιδα και φυσικα ευχοσουν να βρει το κουραγιο να παλεψει για κεινη.. Ακριβως επειδη θα μπορουσε να ναι αληθινη ιστορια, δεν μενω μονο στα της αφηγησης σου αλλα και στην ουσια του μηνυματος που περνας. Ειδικα η εικονα με το μελλοντικο παιδι πουαγωνια για την μητερα του, ειναι πολυ δυνατη.
    Μακαρι οι φορεις που υπαρχουν να βοηθουν ουσιαστικα τις γυναικες που εχουν κακοποιηθει. Δυστυχως ο φοβος του στιγματισμου ειναι κι αυτος μεγαλος... Δεν θα ξεχασω για μια εργασια ειχα παει σε ενα κεθι (κεντρο για θεματα ισοτητας).. Φοβουνται να μιλησουν.. Με ειχε προειδοποιησει βεβαια η καθηγητρια μου που ταν εγκληματολογος, αλλα αυτο που ειδα ηταν πολυ εντονο..
    Ενημερωση και στηριξη, αυτα πανω απο ολα..
    Μπραβο που το ανεδειξες Ελλη μου!! Σε φιλω!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο φόβος, γενικότερα, είναι πολύ μεγάλος και καθηλώνει. Κατανοώ όλα αυτά τα έντονα συναισθήματα. Δεν είναι εύκολο σε πολλές περιπτώσεις να πάρει μια γυναίκα την απόφαση να εναντιωθεί. Όχι αν είναι μόνη, χωρίς βοήθεια και κατευθύνσεις. Πώς μπορεί να είναι σίγουρη για το τι θα της συμβεί μελλοντικά;
      Συμφωνώ για την ενημέρωση και τη στήριξη - είναι τα πρώτα βήματα, μαζί με τη συνειδητοποίηση και αναγνώριση της κατάστασης από την ίδια τη γυναίκα. Οι δικαιολογίες (όπως έδινε η Αυγή) είναι σφάλμα, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για όλα αυτά.
      Φιλιά πολλά, Μαριλένα μου, και σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου!

      Διαγραφή
  15. Το κείμενό σου με καθήλωσε.Το ρουφηξα ολόκληρο. Ελπίζω οσοι περνουν ενα τετοιο μαρτυριο να βρισκουν τη δυναμη να ξεφύγουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ το ίδιο ελπίζω...
      Σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  16. Η Αυγή μου έδωσε την ευκαιρία να μπω σε ένα νέο για μένα σάιτ για πρώτη φορά.

    Διάβασα χθες αργά και μπορώ να ομολογήσω ότι εντυπωσιάσθηκα.

    Σήμερα ξαναμπήκα και πλέον το μελέτησα ...
    Έλλη συγχαρητήρια , με όμορφη γραφή ανέδειξες ένα κοινωνικό πρόβλημα εύστοχα και εμφαντικά ...
    Το δεύτερο μέρος που αναφέρεται στους φορείς υποστήριξης για την ενδοοικογενειακή και όχι μόνο βία αποτελεί το απαραίτητο συμπλήρωμα του κειμένου σου....
    Τι να πω , είναι μια ολοκληρωμένη αναφορά που διαβάζοντας την σε ευαισθητοποιεί...

    Καλή Πρωτομαγιά ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τάσο, σε καλωσορίζω στο χώρο μου και στην παρέα!
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι αν κατάφερα να ευαισθητοποιήσω, έστω και λίγο...
      Να είσαι καλά και καλό μήνα σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  17. ✿⊱·.
    A sua narrativa prende a atenção do leitor no drama alucinante da personagem... narrativa muito intensa.

    Ótimo fim de semana!
    Beijinhos..·°هჱ
    ❤ه° ·.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Thank you very much for your kind comment, my friend!
      I know that Google Translate sometimes makes it very difficult for you to understand the way that the original text is written...
      I'm sorry for that!
      Kisses, have a wonderful month of May!

      Διαγραφή
  18. Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά, Μαρία Έλενα, φιλιά!

      Διαγραφή
  19. Συγκλονιστική η "Αυγή" σου!
    Μας έπιασε όλους να ευχόμαστε το "ξημέρωμά" της!
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης καλό μήνα, Μαρία μου και σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  20. Καλό μήνα Έλλη μου, με υγεία και ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.
    Πολύ ωραία ιστορία σου και περιγραφική. Ασφαλώς και τη διαβασα ως το τέλος. Το βίντεο όμως δεν θα το δω για δικους μου λόγους :(
    Πολλά Φιλιά
    Καλό Σαββατοκύριακο :) !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως προτιμάς, δεν είναι υποχρεωτικό!
      Να είσαι καλά, φιλιά!

      Διαγραφή
  21. Εξαιρετική η "Αυγή" σου, Ελλη μου!!! Μίλησε στην καρδιά και στην ψυχή !!
    Καταπιάστηκες με ένα θέμα άκρως ενδιαφέρον, τόσο από κοινωνικής όσο και από συναισθηματικής άποψης ! Μπράβο και πάλι μπράβο !!
    Φιλιά πολλά και να'χεις έναν όμορφο ευωδιαστό μήνα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης καλό μήνα, Πέπη μου, με υγεία!
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

      Διαγραφή
  22. Η άσκηση βίας κάθε μορφής, είναι αισχρή κι απαράδεκτη και καλά κάνεις και το θίγεις Έλλη μου με την ιστορία σου. Απόλυτα εξισορροπημένο κείμενο, με πολλά μηνύματα. Μου άρεσε που έδωσες τη θετικότητα και τη δύναμη της θέλησης, την αισιοδοξία που συνταίριαξε με το όνομα της ηρωίδας σου και κρατάω, “…η Αυγή πάντα διώχνει το σκοτάδι”
    Υπέροχη σκέψη! Να είσαι καλά Έλλη μου και πάντα το φως της αυγής να λούζει αισθήσεις και στιγμές!
    Φιλιά πολλά με μια αγκαλιά γεμάτη Άνοιξη!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ, έτσι είναι! Και κάποτε, πρέπει να σταματήσει. Σε όλες της τις μορφές, όχι μόνο σε αυτή που ανέφερα!
      Το όνομα της Αυγής δεν ήταν τυχαίο, η αλήθεια είναι... Τη "βάφτισα" έτσι, ακριβώς για να την πείσω πως έχει τη δύναμη μέσα της για να διώξει το σκοτάδι.
      Φιλιά πολλά κι από εμένα και καλό μήνα σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  23. Καθηλωτικό το κείμενό σου ΄Ελλη μου, καταπιάστηκες με ένα θέμα σκληρό, απαίσιο, υπαρκτό δυστυχώς....και το χειρίστηκες άψογα !!! Μακάρι για κάθε ΑΥΓΗ να διαλυθούνε τα σκοτάδια και να φωτιστεί η ζωή της.....Φιλιάαα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι, Κλαυδία μου, μακάρι... το ίδιο εύχομαι κι εγώ.
      Σε ευχαριστώ πολύ! Φιλιά κι από εμένα!

      Διαγραφή
  24. Μακάρι κάθε Αυγή να είχε αίσιο τέλειος. Σε κανέναν δεν αξίζουν αυτά.
    Μπράβο για την ιστορία σου και για το θέμα που έθιξες και τις πολύτιμες πληροφορίες.
    Να είσαι καλά. Καλό απόγευμα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε κανέναν... έχεις απόλυτο δίκιο.
      Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και για τα καλά σου λόγια!
      Καλό απόγευμα να έχεις! :)

      Διαγραφή

Μη διστάσετε να μου πείτε τη γνώμη σας... Χαίρομαι πάντοτε την επικοινωνία μαζί σας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...