Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Στη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων (Life Images #17)

  Σχεδόν τη μισή μου ζωή την έζησα σε διαμέρισμα πολυκατοικίας, συνυπάρχοντας αναγκαστικά μ΄ένα μακρύ αλλά στενό μπαλκόνι, με τους πάνω, τους κάτω, τους δίπλα και με τη φασαρία και τη σκόνη του δρόμου. Η μητέρα μου έκανε τα αδύνατα-δυνατά για να ξεχνάμε την όψη του δρόμου, έτσι το μπαλκόνι μας ήταν σπαρμένο με γλάστρες, δημιουργώντας μια όαση λουλουδιών. 

  Μεγάλωσα, άφησα τη φωλιά μου και πέταξα για να σπουδάσω, μένοντας πάλι σε διαμέρισμα. Όμως, διάλεξα να μείνω σε δώμα, παράνομο μεν, στην ταράτσα της πολυκατοικίας δε. Σπούδασα στο Βόλο, κι είχα τη χαρά να βλέπω την πόλη να απλώνεται, το βουνό να πρασινίζει, τη θάλασσα να στραφταλίζει, να έχω γατούλα και να νομίζω ότι μένω σε μονοκατοικία - όλοι ήταν κάτω από μένα, και πάνω από μένα ο ουρανός, όπου συχνά-πυκνά χάζευα πεφταστέρια. Ακόμη μου λείπει εκείνο το σπίτι όπου έζησα 4 χρόνια, χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο, όντας όμως το πρώτο καταδικό μου σπίτι.

  Στο μεταξύ, οι γονείς μου πήραν τη μεγάλη απόφαση: απέκτησαν με τα χίλια ζόρια ένα σπίτι μικρό (κουκλόσπιτο είναι, και ευτυχώς σκέφτηκαν σωστά για το μέλλον, γιατί αργότερα ήρθε ο ΕΝΦΙΑ...) με έναν τεράστιο κήπο, και σταμάτησαν να μένουν σε διαμέρισμα με ενοίκιο. Παράλληλα, απέκτησα κι εγώ τη δική μου μονοκατοικία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για μια άλλη φορά.

  Η μητέρα μου έδωσε (και δίνει) την ψυχή της στον κήπο της. Με πολλή προσωπική εργασία και με πολύ μεράκι και αγάπη για τα φυτά, δημιούργησε σιγά-σιγά μια νέα χώρα, τη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων.  


Κάθε φορά που επισκέπτομαι αυτή τη χώρα (και το κάνω συχνά!) τα πόδια μου βυθίζονται στο πυκνό γρασίδι...


Όλα με περιμένουν και μου ανοίγουν την αγκαλιά τους.


Τα άνθη υψώνονται αγέρωχα και μου δείχνουν τις 
πολύχρωμες, απαλές και βελουδένιες τους φορεσιές.





Οι καρποί με καλούν να τους γευτώ.



Κάποια δέντρα μου ζητούν να μη βιάζομαι, να περιμένω. 
Θα χρειαστεί χρόνος για να μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά. 


Ο μικρός μου φίλος, που δεν απέκτησε ποτέ του όνομα, με περιμένει κι αυτός. 

(Οι ιδιοκτήτες του ακόμη θρηνούν τον απρόσμενο χαμό του προκατόχου του, και τούτον δεν τον βάφτισαν ποτέ. Ίσως να'ναι μια ψυχολογική άμυνα, μην τα φέρει πάλι έτσι ο χρόνος και ο καιρός και αναγκαστούν να θρηνήσουν κι αυτόν, χρησιμοποιώντας ξανά ένα όνομα... Οπότε, ο μικρός μου φίλος παραμένει ένας John Doe).

Τον κοιτώ και θυμάμαι το τρομαγμένο του βλέμμα, όταν πρωτοήρθε στο σπίτι. Άγριος και φοβισμένος, δεν άφηνε κανέναν να τον πλησιάσει... και ταυτόχρονα, το ήθελε πολύ.

Με μια άψογα σχεδιασμένη καρδιά από τη μια μεριά, και μια άψογα σχεδιασμένη σιδηρογροθιά από την άλλη, ήταν εμφανής η αντίληψή του για τη ζωή και η προσαρμοστικότητά του σε αυτή, αφού ξεκίνησε ως ένας γάτος του δρόμου.


Ευτυχώς για εκείνον και για μας, η καρδιά υπερίσχυσε.
Πλέον έχει μεγαλώσει και έρχεται για ένα χάδι 
- όποτε θέλει, φυσικά! Η φύση του δεν άλλαξε.
Αυτό που άλλαξε, είναι το βλέμμα του.


Στη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων, με περιμένει και το παιδικό μου απωθημένο... με το συνεχές πες - πες, έπεισα τους γονείς μου και μου την έφτιαξαν.


Και να'μαι, 33 χρονών ολόκληρο παιδί, να τρέχω κοντά της, πάνω στο χορταριασμένο διαδρομάκι - στο χέρι μου δεν κρατώ γλειφιτζούρια πια, αλλά καφέ και τσιγάρο... παρόλα αυτά, εκείνη με δέχεται αδιαμαρτύρητα.  


Κάθομαι στην αγκαλιά της και ρεμβάζω τα χρώματα.


Μου αρέσει να ανακαλύπτω σχήματα και μορφές στα φύλλα. Όποιος πιστεύει ότι μόνο τα σύννεφα έχουν την ικανότητα να παίρνουν διάφορες μορφές, σίγουρα δεν έχει παρατηρήσει τα φύλλα των δέντρων!
Να, ένα "πουλί".
Σπουργίτης ο φυλλοβόλος (!)


Γύρω μου υψώνονται κτίρια, μα δεν με νοιάζει. Ξέρω ότι κάτω, εδώ χαμηλά, βρίσκεται ο Παράδεισος. Τον προτιμώ, χίλιες φορές... 



 Το διαμέρισμα των παιδικών μου χρόνων δε μου λείπει καθόλου. Φαντάζομαι καταλάβατε γιατί, μόνο και μόνο βλέποντας τις φωτογραφίες. Όταν έχεις βρεθεί στη χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων, πώς να θες μετά να γυρίσεις πίσω σ΄ένα κουτί στην Τσιμεντούπολη;



→ Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στη Μαρία (mytripsonblog) και συμμετέχει στο Life Images #17, όπου καλούμαστε να πούμε μια ιστορία, με φόντο τις τριανταφυλλιές.


42 σχόλια:

  1. Καλησπέρα Έλλη μου
    Είναι ονειρικός ο κήπος σου...κι αποτελεί
    για μένα απωθημένο παρότι το στενό μου
    μπαλκονάκι είναι ένας ολάνθιστος παράδεισος!!
    Κούνια - μπέλα λοιπόν γιατί αν το θελήσουμε
    θα μείνουμε αιώνια παιδιά...
    Σε απόλαυσα κι οι φωτό σου μία μία!!!

    φιλάκι και καλό υπόλοιπο Κυριακής μέχρι να πιάσεις
    εκείνο το φυλλαράκι σπουργιτάκι να ζεσταθείς....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα, Ελένη μου!
      Όντως, η μητέρα μου έδωσε ρέστα... κι εγώ, με τη σειρά μου, προσπαθώ να της μοιάσω δημιουργώντας και φροντίζοντας ένα μικρούλη κήπο, στο δικό μου σπίτι.
      Το να μείνουμε αιώνια παιδιά, στις πλευρές της ζωής μας όπου χρειάζεται, είναι στο χέρι μας, πράγματι! Είναι καλό να βλέπεις μερικές φορές τα πράγματα όπως ένα παιδί... ξένοιαστα και χαρούμενα, χωρίς περιττές σοβαροφάνειες...
      Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου! Φιλιά και καλό υπόλοιπο Κυριακής να έχεις κι εσύ!

      Διαγραφή
  2. Ο παράδεισος σας είναι "παράδεισος "!
    Πώς να μην γίνεσαι πάλι παιδί;
    Να είστε γεροί και να γεμίσει εγγόνια.
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε, Ρένα μου!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  3. Χαρά Θεού ο κήπος σας Έλλη μου,σωστός παράδεισος φτιαγμένος με πολύ δουλειά και μεράκι.Να είσαστε καλά να χαίρεστε τη δροσιά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστούμε, Κατερίνα μου!
      Η δροσιά του είναι πολύτιμη το καλοκαίρι, όταν στη Λάρισα κάνει 40άρια...
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Συγχαρητήρια στη μανούλα σου Έλλη μου που έφτιαξε αυτή την χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων και για την κούνια, που για μένα δεν είναι παιδικό απωθημένο καθώς είχα σαν παιδί μία τέτοια που κρεμόταν από τον τεράστιο πλάτανο της αυλής μας.
    Φιλάκια και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμα και τώρα, είναι να μην δω κούνια - τους έχω τρελή αδυναμία!
      Όταν ήμουν μικρή δεν τις πολυχάρηκα. Το διαμέρισμά μας βρισκόταν σε πολυσύχναστη μεριά της πόλης, η παιδική χαρά ήταν αρκετά μακριά για να μπορώ να πηγαίνω (και συνήθως γινόταν χαμός, δεν μπορούσες να βρεις ελεύθερες θέσεις στις κούνιες).
      Εξ΄ού και το απωθημένο...
      Φιλιά, καλή εβδομάδα επίσης!

      Διαγραφή
  5. Με φόντο τις τριανταφυλλιές... μας έκανες την καρδιά περιβόλι (με κούνια).
    Συγκινήθηκα με την προσωπική σου βόλτα στα μέρη που μεγάλωσες Έλλη μου...
    Καλή εβδομάδα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης καλή εβδομάδα, Μαρία μου!
      (το "καρδιά-περιβόλι με κούνια" πολύ μου άρεσε!!!)
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω...την κούνια πρόσμενα να δω με λαχτάρα από τότε που μου είχες μιλήσει γι΄αυτή, αλλά όσα είδα, όσα διάβασα με καταγοήτευσαν!!!
    Υπέροχος η κήπος των γονιών σου και λίγο έλειψε να απλώσω το χέρι να γευτώ κι εγώ έναν καρπό....
    Τα φύλλα κι αν παίρνουν σχήματα...συμφωνώ απόλυτα!!
    Και τι να πω για το υπέροχο δίχρωμο μπουμπούκι!!!
    Όλα καταπληκτικά, όλα μαγικά...σε ευχαριστώ πολύ Έλλη μου που έφερες όλη αυτή τη μαγεία στο Life Images!
    Συγχαρητήρια και για την ιστορία σου στο περιοδικό "Ανθρώπων Έργα"...όχι, δεν τη διάβασα ακόμα, ένα ξεφύλλισμα πρόλαβα να κάνω, αλλά θα τη διαβάσω αργότερα!
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ο κήπος ήθελα να πω φυσικά...χαχα!!

      Διαγραφή
    2. Εγώ σε ευχαριστώ που μου έδωσες το κίνητρο, την έμπνευση και την ευκαιρία να μιλήσω για ένα αγαπημένο μου μέρος! Και που με φιλοξένησες, φυσικά!
      Χαίρομαι που σου άρεσαν όσα είδες.
      Συγχαρητήρια και σε εσένα για το "Ανθρώπων Έργα" - τι καλά που είμαστε μαζί στις σελίδες του! Κι εγώ διαβάζω σιγά-σιγά τα τεύχη, τα απολαμβάνω.
      Φιλιά κι από εμένα, καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  7. Αυτή σου η ανάρτηση Έλλη μου από τη μέση και κάτω περιγράφει τη δική μου ζωή σε ανθισμένους και λουλουδιασμένους παραδείσους!!!
    Δεν έζησα ποτέ σε διαμέρισμα , ούτε εγώ ούτε τα παιδιά μου !!! Είμαι τυχερή και χαίρομαι που υπάρχει αυτός ο παράδεισος που σε περιμένει !!
    Για την κούνια; έχω να πω ότι και εγώ μια τέτοια είχα στην Βενεζουέλα και μια αιώρα και πολύ πράσινο!!!
    Καλή εβδομάδα , με αγάπη και φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τυχερούλα!! Εγώ πάλι, από τη στιγμή που κατάλαβα τι σημαίνει "μονοκατοικία" δεν συμπάθησα ποτέ ξανά τα διαμερίσματα, κι ας είμαι αναγκασμένη λόγω δουλειάς να μένω σε τέτοια πού και πού.
      Για παράδειγμα, τώρα που σου γράφω, ακούω για άλλη μια φορά ΤΗΝ φασαρία από τους γείτονες από κάτω. Έχουν λίγο καιρό που μετακόμισαν και δυστυχώς, σηκώνουν καθημερινά το οικοδομικό τετράγωνο στον αέρα. Ειδικά μετά τα μεσάνυχτα και πολύ νωρίς το πρωί, δίνουν ρέστα!! Είτε είναι καθημερινή, είτε Σαββατοκύριακο... φωνές, θυροτηλέφωνα, μουσικές τέρμα και δε συμμαζεύεται.
      Δεν ξέρω - εγώ έχω μάθει να σέβομαι τον άλλο, δεν μου αρέσει να ενοχλώ. Και δεν μου αρέσει να ενοχλούμαι...
      Η αιώρα που λες είναι επίσης απωθημένο. Σκέφτομαι να βάλω κάποια στιγμή μία στο δικό μου κηπάκι.
      Γλυκά φιλιά, επίσης καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  8. Πολύ τρυφερή ιστορία, Έλλη! Η βόλτα που μας έκανες ήταν τόσο παραστατική που οι φωτογραφίες, σχεδόν δεν χρειάζονταν... αν και είναι υπέροχες.
    Να είσαι καλά, κοπέλα μου, χαίρομαι που σε γνωρίζω.
    Καλή σου εβδομάδα
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ χαίρομαι που σε γνωρίζω, Μαρίνα! Καλώς όρισες!
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και σου εύχομαι να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα!
      :)

      Διαγραφή
    2. Επανέρχομαι, για να σου πω το εξής: ήρθα επίσκεψη στο χώρο σου, να τον γνωρίσω και να σε ευχαριστήσω για τη δική σου επίσκεψη.
      Δυστυχώς όμως, δεν μπορώ να σου σχολιάσω εκεί, γιατί δεν έχω g+. Δε θέλησα ποτέ να κάνω την αναβάθμιση...
      Αν κάτι αλλάξει, παρόλα αυτά, θα με δεις στα σχόλια!

      Διαγραφή
  9. Ποιος θα άφηνε τέτοια ομορφιά για ένα τσιμεντένιο κουτι! Φαντάζομαι μόνο κάποιος που δεν αντέχχει την ομορφιά! Καλή εβομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα ντε!! Εκτός εάν ήταν αναγκασμένος από τις συνθήκες...
      Καλή εβδομάδα, φιλιά!

      Διαγραφή
  10. τι να πρωτοπώ ;;;; θέλω και εγώ !!! να μείνω για μια εβδομάδα;;; βάλτε με κάπου στο γρασίδι δεν έχω θέμα...πρέπει να κάνω κατι και εγώ να μείνω ετσι..... δεν υπάρχει !!! ησυχαστήριο, παραδεισος , ηρεμία φοβερή όαση αναζωογόννησης !!! υπέροχο τέλειοοοοοο!!!!! πολύ χαίρομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα! Κερνάμε καφέ κάτω από τη σκιά των δέντρων!
      :)
      Σου εύχομαι να το καταφέρεις κάποια στιγμή, Νικόλα μου!

      Διαγραφή
  11. Σβήσε ΑΜΕΣΩΣ το τσιγάρο!!!
    ;-)
    Ρε 'συ Έλληηηηηηηη!!! Τί όμορφη ανάρτηση!
    Χρώματα, μυρωδιές, αναμνήσεις! Ειλικρινά, την ευχαριστήθηκα από την αρχή ως το τέλος! (Και η κούνια!!! Τελείως παραμυθένιο σκηνικό!)
    *Για το γατάκι δεν νομίζω πως χρειάζεται να γράψω κάτι... Λιώνω και το ξέρεις!
    ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά-πολλά, κοριτσάρα μου!
    Καλή εβδομάδα!
    (Ακόμα αυτό το τσιγάρο? ΣΒΗΣΤΟ, ΛΕΜΕ!!!!!)
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα!! Κοίτα πού επικεντρώθηκε τώρα... (που εγώ φταίω, διότι δεν είχα ξαναπεί ότι καπνίζω).
      Για να το σβήσω θέλει πολύ δουλίτσα και σωματικά, αλλά και μέσα στο κεφάλι μου. Είκοσι χρόνια καπνίζω (!), οπότε δεν κόβεται εύκολα...
      Χαίρομαι που σου άρεσαν όσα είδες και διάβασες!
      ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΜΜΜΜΜ...ΜΑΚΙΑ και καλή εβδομάδα να έχεις!

      Διαγραφή
  12. Ιιιιιιιιιιιιιι! (αλά Ζουμπουλία..) Υπέροχα, μα τόσο υπέροχα όλα, που δεν έχω λόγια ομορφιά μου! Είσαι μια ομορφιά μέσα στην ομορφιά! Να είστε καλά πάντα όλοι να τα χαίρεστε! Οι φωτογραφίες σου σκέτο όνειρο. σαν το γατί σας! Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα :) (τις φωτό τις κοίταξα δις! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πετροζουμπούλι μου εσύ!! :)))
      Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η χώρα των λουλουδιστών θαυμάτων. Σε ευχαριστούμε πολύ για την ευχή!
      Φιλάκια πολλά και καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  13. Χάθηκα στην ανάρτηση Ελλη μου!! Να τον χαίρεστε τον κήπο σας!! Οξυγόνο!! Νταξ η κούνια είναι μανιφίκ!!! Και πολύ καλά επέμενες!! :)))
    Είναι θησαυρός τέτοια θέα, τι να λέμε τώρα!! Μαγευτικό!!
    Φιλιά πολλά κοπέλα μου και καλή σου βδομάδα!! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οξυγόνο και μικροκλίμα, επίσης, κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό: έτσι και αποφασίσει να κάνει ζέστη στη Λάρισα, βλέπεις, του δίνει και καταλαβαίνει...
      Η κούνια είναι έρωτας, τέλος!! Εννοείται ότι θα επέμενα: τόσος χώρος, τόσα δέντρα, και να μην υπάρχει ούτε μια, τόση δα κούνια; Jamais!! (που λένε και στο χωριό μου).
      Φιλιά πολλά κι από εμένα, καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  14. Να το χαίρεστε τον κήπο σας, Έλλη μου! Είναι μαγικός! Χάθηκα μες στις φωτό και ξαναγύρισα για να διαβάσω! Τελευταία δεν προλαβαίνω κι έχω χάσει τα αγαπημένα μου Life images... κλαψ!
    Καλή μας εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν πειράζει αν τα χάνεις, Αλεξάνδρα μου - σημασία έχει να είσαι καλά! Εμείς εδώ θα είμαστε!
      Χαίρομαι που σου άρεσαν όσα είδες/διάβασες!
      Σε φιλώ, καλή εβδομάδα να έχουμε!

      Διαγραφή
  15. Όπως βλέπεις βαδίζουμε στο ίδιο,...όνειρο γλυκιά μου η μαμά σου κι εγώ!Παιδί της πόλης και μάλιστα στο κέντρο της δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ήθελα στο γέρμα της ζωής μου να αποζητώ τη φύση, την ησυχία και την ηρεμία.Πανέμορφο το κτηματάκι της μαμάς σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εκείνη δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα τα κατάφερνε όλα αυτά... κι όμως! Ποτέ μη λες ποτέ!
      Είμαι πολύ περήφανη για εκείνη... και χαρούμενη, γιατί ξέρω ότι είναι το μεράκι της και το απολαμβάνει.
      Να είσαι καλά, Αχτίδα μου, καλή σου εβδομάδα!

      Διαγραφή
  16. Τι όμορφος κήπος!!! Λάτρεψα την κούνια ( και ζήλεψα! Τόσο χώρο εμείς μια κούνια δεν έχουμε! )
    Στο μεταξύ να σου πω ότι χωρίς κήπο, χορτάρι και δέντρα εγώ θα μαράζωνα!
    4 χρόνια στην Αθήνα η σκέψη μου ήταν πότε δεν θα έχω μαθήματα να κατέβω Πύργο!
    Φιλάκια πολλά Έλλη μου! ♥
    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να βάλετε, αν υπάρχει η δυνατότητα να στερεωθεί κάπου!! Είναι η χαρά του παιδιού (μικρού και μεγαλύτερου)! Και η συγκεκριμένη κούνια δεν είναι καμιά δύσκολη κατασκευή.
      Σε καταλαβαίνω, έτσι αισθάνομαι κι εγώ...
      Φιλιά και καλή εβδομάδα επίσης! ♥

      Διαγραφή
  17. Χαριτωμένα παπουτσια!

    Καλό Σαββατοκύριακο :)

    http://beautyfollower.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ταιριάζουν με το περιβάλλον!!
      :))

      Διαγραφή
  18. Είσαι υπέροχη!! Χωρίς υπερβολές, ξέρεις ότι ποτέ δεν μοιράζω "κολακείες" και ό,τι λέω βγαίνει από την ψυχή μου. Αυτή η ευαισθησία που έχεις που δείχνει ανθρωπιά, ποιότητα και έναν άνθρωπο που νιώθει ευγνωμοσύνη για την ζωή του δεν την συναντώ συχνά και με λυπεί πολύ. Για κάποιο λόγο δεν την είχα δει αυτή την ανάρτηση. Και σήμερα έλεγα στον Κώστα πόσο θέλω να σε γνωρίσω.. Θα σου πω προσωπικά τι μου είπε ;)
    Ο τρόπος που γράφεις με ηρεμεί, με γαληνεύει και κάθε φορά σε εκτιμώ και περισσότερο. Σ'ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου τόσους μήνες, για τις όμορφες κουβέντες μας και που με νοιάζεσαι ακόμα και αν δεν έχουμε γνωριστεί από κοντά. Χρυσοσκονάτη αγκαλίτσα και...θα σε μαλώσω λίγο για το τσιγάρο. Please...σταμάτα το.. δεν φαντάζεσαι πόσα θα κερδίσεις!
    Σε φιλώ με αγάπη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ♥♥♥♥♥♥
      (ξεκίνησα με τις καρδιές, γιατί με συγκίνησες πάλι και δεν ξέρω τι να σου γράψω τώρα ως απάντηση...)

      Η αλήθεια είναι πως είμαι ένας μέσος, συνηθισμένος και απλός άνθρωπος - τίποτε παραπάνω! Πάντως, έχεις δίκιο: μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσα πολλά μικρά πράγματα υπάρχουν γύρω μου, που μπορούν να μου δώσουν χαρά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξω τα μάτια μου και να τα προσέξω! Δεν είμαι απαιτητική, λίγα χρειάζομαι για να είμαι καλά και χαρούμενη, κι αυτά τα λίγα δεν είναι υλικά αγαθά. Μου αρκεί να μου ζεσταίνει ο ήλιος το πρόσωπο και να έχω πλάι μου τους ανθρώπους μου να μου χαμογελούν... (εντάξει, και να κάνω κούνια!!!)
      Νομίζω πάντως πως όσοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει αυτό το αξίωμα στη ζωή τους, χάνουν... και δεν καταλαβαίνουν καν πόσα χάνουν...

      Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θέλω να συναντηθούμε από κοντά κάποια στιγμή! Να σου ανταποδώσω και τη χρυσοσκονάτη αγκαλίτσα... κάτι που δε με αφήνει να κάνω τώρα το διαδίκτυο!
      Να μη ευχαριστείς για τίποτα, κάνω αυτό που νιώθω. Και εσύ με έχεις στηρίξει πολύ και πολλάκις, να το ξέρεις. Είναι όμορφο αυτό που μοιραζόμαστε, το εκτιμώ και χαίρομαι απίστευτα γι΄ αυτό!

      Όσο για το τσιγάρο, θα κοπεί κάποια στιγμή. Περιμένω ένα καλό, αδιαμφισβήτητο κίνητρο. Ξέρεις εσύ! Και τότε, θα κοπεί μαχαίρι...
      Σ΄αγαπώ και σε φιλώ!

      Διαγραφή

Μη διστάσετε να μου πείτε τη γνώμη σας... Χαίρομαι πάντοτε την επικοινωνία μαζί σας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...