Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Αναμνήσεις στο φως #3 - Alter ego

  Πέρσι τέτοιο καιρό, και με αφορμή μια τότε πρόσκληση της Κατερίνας (Positive Thinking Greece) είχα ξεθάψει αναμνήσεις από το "συρτάρι" μου: ξεκίνησα με μια παιδική ζωγραφιά... και συνέχισα με ένα φοιτητικό πανό.

 Μπορεί να πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από τότε, αλλά έχω κάτι ακόμα να σας δείξω, κάτι που είναι πια καιρός του να βγει στο φως. (Άλλωστε, ο χρόνος είναι μια έννοια σχετική, έτσι δεν είναι;)

  Θα σας πάω πίσω, τότε που...

 ... ήμουν φοιτήτρια, βρισκόμαστε στο σπίτι της φίλης μου για καφέ και ψαχούλευα τη συλλογή με τα CD της, προσπαθώντας να επιλέξω τι να ακούσουμε. Η φίλη μου άκουγε ροκ/μέταλ όπως κι εγώ, όμως είχε πολλές μπάντες στη συλλογή της που δεν είχε τύχει να ξανακούσω. Ένα εξώφυλλο από όλα μου τράβηξε την προσοχή, και πήρα το CD στα χέρια μου για να το μελετήσω.

  Αν με ρωτήσετε τώρα, δε θυμάμαι καν ποιος δίσκος ήταν και ποιου συγκροτήματος. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι το συγκρότημα μού ήταν εντελώς άγνωστο. Και πως κατέληξα να πάρω το δίσκο σπίτι μου για λίγο. 

  Ήθελα απεγνωσμένα να ζωγραφίσω το εξώφυλλό του.

  Διένυα μια περίεργη φάση τότε, όλο θυμό, αντίδραση και πεσιμισμό. Κάποια γεγονότα είχαν αφήσει το στίγμα τους, κι εγώ είχα ένα θηρίο μέσα μου. Πότε νικούσε, πότε νικούσα... αλλά ήταν εκεί. Πάντα εκεί. Ήξερα τι πολεμούσα, δεν ήξερα όμως τη μορφή του. Και ξαφνικά, η μορφή στο εξώφυλλο ενός δίσκου μουσικής, ήταν σαν να ήταν η δική του μορφή. Η μορφή του τότε alter ego μου, που με ταλαιπωρούσε.

  Πήρα ένα απλό, μαλακό μολύβι κι ένα χαρτί, και ξεκίνησα. Δε ζωγράφιζα, ξόρκιζα. Δεν ασχολήθηκα καν να το ωραιοποιήσω - ποιος ο λόγος; Το ολοκλήρωσα και το άφησα στην άκρη. Γνωριζόμασταν πια, το θηρίο μου κι εγώ, και η μάχη ανάμεσά μας θα δινόταν με άλλους όρους. 

  Χρόνια μετά - και αφού είχε επανέλθει ο κανονικός εαυτός μου - ξαναπήρα στα χέρια μου το σκίτσο και το περιεργάστηκα. Κάτι είχε αλλάξει... κι αυτό το κάτι, ήμουν εγώ. Είχε αλλάξει ο τρόπος που το έβλεπα. Συνειδητοποίησα πως αντί να μου φέρνει στο νου μαύρες θύμησες, το σκίτσο μου έφερνε στο νου τη μάχη μου και την ελπίδα. Την προσπάθεια να ξεπεραστούν οι δυσκολίες, και το δρόμο προς το φως. 




   Όλοι έχουμε μικρά (ή και μεγάλα, ακόμα) τερατάκια μέσα μας. Έχουν διάφορα ονόματα. Μας απομυζούν, τα συντηρούμε. Πότε νικούν, και πότε νικάμε. Το σκίτσο του μισού ανθρώπου-μισού τέρατος, συμβολίζει για μένα τις δύο μας πλευρές: έχουμε σκοτάδι... έχουμε και φως. 

 Η μορφή στο σκίτσο μου υψώνει το ανθρώπινο πρόσωπό της προς το φως, με το θηριώδες σώμα της τεταμένο. Δίνει μάχη. Ελπίζει πως θα βγει από το σκοτάδι που την περικλείει, και θα βγει. Γιατί το φως πηγάζει από κείνη.

 Όλα είναι στο χέρι μας, η μάχη με τα τερατάκια της ζωής (και της ψυχής) μας είναι δική μας. Πάντα ήταν, και πάντα θα είναι. 

  Τι χρειάζεται; 

Συνειδητοποίηση.

Απόφαση. 

Δύναμη. 

Και το θάρρος (ή το θράσος) για να κάνουμε το πρώτο βήμα προς το φως.

   

Υ.Γ. 1: Ανάμεσα σε άλλα, αφορμή για να δείξω τώρα το σκίτσο μου και να μιλήσω γι΄αυτό, στάθηκε και μια ανάρτηση της Αριστέας (Η Ζωή είναι Ωραία, και συγκεκριμένα εδώ) που με έβαλε σε σκέψεις. 

Υ.Γ. 2: Αν κάποιος από εσάς είναι γνώστης τέτοιων μουσικών και γνωρίζει το δίσκο στον οποίο ανήκει το εξώφυλλο που αναπαρήγαγα, θα χαρώ να μου το πει. Μου είναι αδύνατον να θυμηθώ, έστω το συγκρότημα...


58 σχόλια:

  1. Είδες πόσο διαφορετικά βλέπουμε τα πράγματα όταν περνάει ο χρόνος!
    Κάτι μου θυμίζει αλλά δεν μπορώ θυμηθώ ούτε εγώ.
    Φιλιά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφώς και τα βλέπουμε διαφορετικά. Κυρίως γιατί μεγαλώνουμε, αποκτάμε κι άλλες εμπειρίες, μαθαίνουμε να αξιολογούμε και να αξιολογούμαστε, και γινόμαστε δυνατότεροι. Ωριμάζουμε...
      Φιλιά κι από εμένα!

      Διαγραφή
  2. Αλήθεια αυτή η μάχη πότε τελειώνει;
    Μπορεί να τελειώνει η μία αλλά έπεται η άλλη...
    και μονίμως βρισκόμαστε σε μάχη με αμφίβολα αποτελέσματα.
    Πότε ο εαυτός μας έχει αποφασιστικό και δυνατό προφίλ
    και πότε νιώθει αδύναμος και λίγος...
    το σκοτάδι με το φως σε πάλη ατέρμονη.
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σε απογοητεύσω - δεν τελειώνει. Το ξέρεις κι εσύ, το είπες ήδη.
      Το καλό είναι ότι κάθε μάχη έχει αξία, γιατί κάτι μας μαθαίνει για τον εαυτό μας, για τους γύρω μας και για την ίδια τη ζωή.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  3. Είμαι η πιο ακούσια φανατική του πεσιμισμού και δεν διαθέτω χαρίσματα για να απαλλαγώ από αυτόν και το έχω τόσο ανάγκη και όσο μεγαλώνω τόσο αδύναμη γίνομαι ...... Φιλάκια αγαπημένη μου μικρή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ είμαι το άκρο ανάποδο: φύσει αισιόδοξο πνεύμα και μαχήτρια. Εκείνη τη μοναδική φορά αφέθηκα, ξέχασα ό,τι πραγματικά ήμουν και την πάτησα. Με πάτησα... αλλά έμαθα.
      Θα σου πω ξανά πως η δύναμη κρύβεται μέσα μας - σε όλους μας. Και σε εσένα.
      Σε φιλώ με αγάπη!

      Διαγραφή
  4. Η αποτύπωση του σκίτσου, αλλά κυρίως η ερμηνεία που του δίνεις σήμερα, είναι ο ορισμός της ανθρώπινης ύπαρξης. Μια διαρκής μάχη ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως.
    Καλό βράδυ Έλλη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως και να είναι έτσι, από τη μία... από την άλλη, η ανθρώπινη φύση έχει τέτοια πολυπλοκότητα, που ένα σκίτσο δεν αρκεί για να την περιγράψει. Θέλει σκίτσο επάνω στο σκίτσο, επάνω στο σκίτσο... και πάλι ίσως να μην αρκεί. Σαν να βάζεις ενσταντανέ από τα αρνητικά των φιλμ παλιάς φωτογραφικής, το ένα επάνω στο άλλο, προσπαθώντας να συμπληρώσεις τη γενικότερη εικόνα...
      Πολλά φιλιά Μαρία μου, σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου!

      Διαγραφή
  5. Πολύ όμορφο σκίτσο αλλά ακόμα πιο όμορφη η ανάλυση και η παρουσίαση Έλλη μου!
    Και ναι δεν είμαστε ούτε φως μόνο , ούτε σκέτο σκοτάδι!
    μια πάλη είναι όλη μας η ζωή και αλίμονο αν εφησυχαστούμε!
    Όλα είναι στο χέρι μας αρκεί να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες!
    Φιλάκια πολλά ! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλλη...με πήδηξες ☺ αχαχαχα!

      Διαγραφή
    2. Αχαχαααα!! Δεν υπάρχεις!!!!! Τι γέλιο έριξα!! (θα με περάσουν για τρελή οι γείτονες, φιλενάδααα.... γελάω μόνη μου εδώ!!)

      Ξέρεις πόση ώρα προσπαθώ να απαντήσω ειδικά σε εσένα, και ο blogger δεν με αφήνει; Τώρα κατάφερα!! Έκανα κλικ και δώστου κλικ και το απόλυτο μηδέν! (τι του έκανες του blogger; Ε; Εε;)

      Σε ευχαριστώ καταρχήν γιατί με το "Κελί" σου (που με έβαλε σε σκέψεις) μου έδωσες ευκαιρία να πιαστώ, να δείξω το σκίτσο και να συζητήσουμε!
      Όπως λες, αλίμονο αν εφησυχαστούμε. Τι μας μένει μετά;

      Το "όλα είναι στο χέρι μας" σου το είπα και στο σχόλιο που σου άφησα. Η αφύπνιση, η δράση, το φευγιό, η έξοδος προς το φως (ή το κλειδί, αν προτιμάς) είναι όλα δικές μας αποφάσεις! Το αν έχουμε το θάρρος ή την τόλμη να τις πάρουμε, ε, αυτό είναι άλλη κουβέντα... Συνήθως, όταν φτάνουμε στο αμήν, αναγκαζόμαστε και τις παίρνουμε. Αλλά καλύτερα να μη γίνονται έτσι τα πράγματα - καλύτερα να προνοούμε για την αυτοσυντήρησή μας.

      Φιλάκια πολλά και thanks για το... σκούντημα! (Κοίτα να φιλιώσεις με τον blogger, ε; Πολύ με ταλαιπώρησε σήμερα για να σε προσεγγίσω!!!) :-D

      Διαγραφή
  6. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εγώ δεν πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε και τις δυο όψεις. Τα σκληρά χρόνια που διανύουμε με έκαναν να αποκτήσω αυτή την πεποίθηση. Άσχετο, αλλά υπάρχει μια μέθοδος που μπορείς να βρεις την εικόνα (εννοώ, μέσω της εικόνας, να βρεις περαιτέρω πληροφορίες). Ναι, αλλά εγώ είμαι άσχετη και δεν την ξέρω τη μέθοδο... Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα ομορφιά μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ το πιστεύω. Ξέρεις πού το βασίζω; Στην επιστήμη (!) και στην ανάγκη για φυσική ισορροπία. Αλλιώς γιατί να δίνουμε τις μάχες μας, αν όχι για να κερδίσουμε την ισορροπία του εαυτού μας;
      Τα σκληρά χρόνια που διανύουμε μας έκαναν να αποκτήσουμε πολλά... (ψυχολογικά). Άστο, μην το ψάχνεις. Υπομονή και να είμαστε καλά να αντέχουμε, τίποτε άλλο.
      Τη μέθοδο που λες την ξέρω και τη δοκίμασα... και κατάφερα μια τρύπα στο νερό!! Ανέβασα την εικόνα στο γούγλη (αυτό κάνεις) και ο γούγλης μου επέστρεψε το απόλυτο τίποτα. Να μάθω να σημειώνω άλλη φορά τις επιρροές μου!!
      Φιλάκια γλυκά, ξανθούλα μου!

      Διαγραφή
  7. Κάπου είχα ακούσει ότι αρκεί ένα τόσο δα μικρό φως για να διώξει το σκοτάδι, μου αρέσει αυτή η αισιόδοξη οπτική, διότι και εγώ ώρες ώρες βιώνω αυτή τη μάχη. Από την άλλη, τα πάνω-κάτω είναι μέρος της ζωής νομίζω..

    Καλό ξημέρωμα Έλλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρκεί... οπωσδήποτε αρκεί.
      Τα πάνω-κάτω εννοείται ότι είναι μέρος της ζωής, κι αυτό είναι καλό, αλλιώς η ζωή μας θα ήταν αφόρητα βαρετή και φλατ! Όσο για την αισιοδοξία, τη θεωρώ χρήσιμη: όχι μόνο για την ψυχοσύνθεσή μας, αλλά και γιατί μας κινητοποιεί. Ο πεσιμισμός, αντίθετα, μας κάνει αδρανείς.
      Να είσαι καλά, Γιώργο, καλό βραδάκι!

      Διαγραφή
  8. Καλέεεεε το ξέρω το εξώφυλλο!!!! Κοίτα να δεις!
    Πλάκα κάνω! Κι εγώ όλο τέτοια ζωγράφιζα κι ακόμα πιο σκοτεινά. Και φυσικά ήμουν ορκισμένο μεταλλάκι, μόνο τώρα λίγο φλώρεψα. Ότι έχω σχεδιάσει τα έχω φυλαγμένα όλα για να βλέπω την εξέλιξη.
    Πώς περνούν ρε συ τα χρόνια. Δε το πιστεύω. Σα χθες ήταν που αράζαμε με τις φιλεναδούλες μου στα φοιτητικά μας δωμάτια και πίναμε καφεδάκι μετά μουσικής. Πρέπει να φτιάξουμε καινούριες στιγμές.
    Τις heavy metal καλημέρες μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ααα και να συμπληρώσω βέβαια πως κι εγώ, η χαζή, είχα πάρα πολλές στεναχώριες τότε και προβλήματα και δεν μπορούσα να τα απολαύσω αυτά τα χρόνια όπως θα πρεπε. Κι αυτό είναι κάτι που με κυνηγά μέχρι τώρα, το γιατί επέτρεψα κάποια πράγματα να μου χαλάσουν το κέφι και να μου στερήσουν κάποιες καλές στιγμές παρά πάνω. Τα χρόνια της μετεφηβείας είναι τα ωραιότερά μας!
      Τουλάχιστον προσπαθώ τώρα, όσο είμαι ακόμα νέα να μην επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη και να μη δέχομαι στη ζωή μου πρόσωπα και καταστάσεις που μπορούν να με πάνε πίσω.

      Διαγραφή
    2. Αχ, αχ, και χάρηκα στην αρχή!!! Λέω "το βρήκαμε"!!
      Εγώ δεν ζωγράφιζα όλο τέτοια... ό,τι κι αν έχω κάνει, όμως, το έχω κι εγώ φυλαγμένο. Είναι κομμάτι μου και μαζί καθρέφτης κάποιων δεδομένων, περασμένων στιγμών μου.

      Και επί τη ευκαιρία, παραφράζω: ♪ "Τα χρόνια περνάνε θες δε θες, σαν των ματιών μου τις βαφές..."♪
      Συμφωνώ πως πρέπει να φτιάξουμε καινούριες στιγμές, αλλά δε βλέπω να υπάρχει η διάθεση πια (και δεν εννοώ από εμένα). Σαν όλοι να παραμεγαλώσανε και να τους παραπήρε η μπάλα... την έχεις αυτή την αίσθηση ή μόνο εγώ το αισθάνομαι;

      Είχα επίσης προβλήματα στα φοιτητικά μου χρόνια (κυρίως στην αρχή και κυρίως λόγω του ξεροκεφαλιού μου - να τα λέμε κι αυτά), αλλά ποτέ δε μετάνιωσα τις τότε στιγμές μου. Καλές, κακές, ήταν δικές μου, τις επέλεξα, μου ανήκουν. Δεν άφησα για πολύ να μου χαλάσει το κέφι, απλά φρόντισα να το φτιάξω με τον τρόπο που έκρινα τότε καλύτερο για να ανταπεξέλθω. Ολίγον τι αντιδραστικά. Ούτε αυτό το μετάνιωσα.
      Πήρα όμως τα ίδια μαθήματα που πήρες κι εσύ. Λίγη γνώση, και πολλή συμμόρφωση...

      Τα φιλιά μου μαζί με τις heavy metal καλησπέρες μου κι ένα ευχαριστώ για το σχόλιό σου! Μου αρέσει όταν συζητάμε.

      Διαγραφή
    3. Αχ καλέ εμένα όλες μου οι φιλενάδες είναι ξεκούδουνα (με την καλή την έννοια) εγώ κάπως έπεσα λόγω προβλημάτων υγείας εμού και του αντρός μου. Έχει καμία 7ετία που παιδευόμαστε όσο δεν πάει, αλλά ευτυχώς είναι αντιμετωπίσιμα και είμαστε τώρα στη φάση της ανάκαμψης.
      Τα πράγματα που μας πηγαίνουν πίσω στο κοινωνικό κομμάτι είναι οι αποστάσεις. Κάποιοι φίλοι έφυγαν σε άλλες πάλεις. Κι εγώ με τη σειρά μου μένω πολύ μακριά από το κέντρο και οι μεταφορές στο Σαλόνικα city είναι μεγάλη ταλαιπώρια! Δε φαντάζεσαι πόσο, άσε που με βλέπουνε κοπελίτσα και δε με αφήνουνε να κάτσω στις θέσεις, ενώ κανονικά δεν επιτρέπεται να στέκομαι για πολύ ώρα όρθια.
      Δε βαριέσαι γερές να μαστε και να μην αγχωνόμαστε για να μένουμε φρεσκαδούρες.
      Νομίζω έχει μία εφαρμογή στα androit κινητά που μπορείς να φωτογραφίσεις μια εικόνα και να σου βγάλει πληροφορίες γι αυτήν και για όποιες παρόμοιες. Έτσι ίσως σου εμφανίσει και το εξώφυλλο του άλμπουμ.

      Διαγραφή
    4. Σας εύχομαι όλα να πάνε καλά και να περάσουν γρήγορα οι δυσκολίες που περνάτε!
      Και στη δική μου περίπτωση, όλα τα άτομα που αισθάνομαι φίλους, βρίσκονται σε μακρινές αποστάσεις και με τα περισσότερα έχουμε χρόνια να καταφέρουμε να βρεθούμε από κοντά. Η ζωή, βλέπεις - άλλοτε μας φέρνει κοντά, κι άλλοτε μας χωρίζει...
      Να είσαι καλά και σε ευχαριστώ για την πληροφορία περί εφαρμογής!

      Διαγραφή
  9. αυτες οι αναμνησεις παντα με συγκινουν! μ αρεσουν τοσο πολυ!
    καλη σου μερα Ελλη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κική μου, να είσαι καλά! Καλό βραδάκι!

      Διαγραφή
  10. Πολύ ωραίο το κείμενο Έλλη, μου αρέσει που μοιράζεσαι πράγματα μαζί μας. Το εξώφυλλο δεν το ξέρω :/ Ήθελα πολύ να σε βοηθήσω να το βρεις! Φιλιά :*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εμένα μου αρέσει να μοιράζομαι πράγματα μαζί σας.
      Δεν πειράζει που δεν το ξέρεις... και μόνο που το λες, είναι σαν να με βοήθησες! Για να μην μπορώ κι εγώ να το βρω, μάλλον δε θα ήταν και πολύ γνωστό.
      Φιλάκια πολλά!

      Διαγραφή
  11. Πολύ όμορφο τό κείμενό σου Ελλη μου καί τό σκίτσο σου υπέροχο!
    Προσπαθώ νά σκεφτώ τί μού θυμίζει!Καλή σου μέρα!!Φιλάκια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ, Dimi μου!
      Ίσως να έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο, ίσως να σε επηρέασα εγώ με το κείμενό μου... Αν σου έρθει κάτι, πες μου!
      Φιλάκια!

      Διαγραφή
  12. Όλα τα βλέπουμε με άλλο μάτι, όσο μεγαλώνουμε, αυτό είναι αλήθεια!
    Ήμουν ήδη μεγάλη τότε, 'Ελλη μου, για να αναγνωρίσω το εξώφυλλο του CD που σε σημάδεψε τόσο!
    Φιλάκια πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς! Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε στάσιμοι... ότι αλλάζουμε και ωριμάζουμε. Καλό είναι αυτό!
      Φιλάκια πολλά!

      Υ.Γ. Δεν έχει να κάνει η ηλικία που λες!! Το μουσικό είδος είναι μυστήριο... σε ευχαριστώ πάντως!

      Διαγραφή
  13. Πολύ όμορφο το σκίτσο σου!!! Όταν το είδα μου φάνηκε σαν το φως να νικάει το σκοτάδι!!!
    Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι το βλέπω κι εγώ...
      Φιλάκια πολλά και σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  14. Ηζωγραφια του σι.ντι Ελλη μου ακομα και στη χέηβ μέταλ μουσική δείχνει την λαχτάρα του ανθρώπου να σπασει τα σκοταδια της ψυχής του... και να ξεφύγει προς την ελευθερία... αυτό διαβάζω και στο δικο σου σκίτσο... για πληροφορίες μην ρωτάς.. άστα..μικρή μου ...χι.χι. φιλακιαααααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε διαφωνώ!
      Είναι ένα πολύ καλό, δυνατό εξώφυλλο... ίσως γι΄αυτό και ήθελα να ανακαλέσω τίνος είναι.
      Δεν πειράζει, μπορεί κάποτε να το ξαναθυμηθώ/ξαναβρώ.
      Φιλάκια πολλά!

      Διαγραφή
  15. Ελλη μου καλη σου μερα , ετσι στραμμενη στο φως παντα σου ευχομαι και να σου πω η φιγουρα αυτη που τοσο ομορφα ζωγραφισες εμενα δεν μου βγαζει κατι κακο αλλα καλο!! πολλα φιλια σου στελνω και να περνας καλα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου, Μαίρη μου και για τα καλά σου λόγια!
      Κι εμένα μου βγάζει κάτι καλό - σαν να σπρώχνει το φως τα σκοτάδια, σαν να επικρατεί αργά, αλλά σταθερά.
      Φιλάκια κι από εμένα!

      Διαγραφή
  16. Φιλενάδα βρήκα κάτι αλλά μάλλον χρονικά δεν είναι το σωστό αλλά αυτό μου θύμισε!!
    http://brainonfire-v2.blogspot.gr/2011/04/ocoai-electric-hand-2011.html
    Περιττό να σου πω πόσο όμορφα ρεαλιστική είναι η ζωγραφιά σου και δείχνει και σε μένα την μάχη και την νίκη προς το φως!! Πιστεύω ακράδαντα στο διττό μέσα μας, στην πάλη με τον εαυτό μας και τις σκοτεινές πλευρές του. Είναι εκπληκτική η κατάδυση σε αυτά τα νερά.. Εννοώ από θέμα επίγνωσης του εαυτού και κατά πόσο στην ανάδυση έχεις κατακτήσει αυτά που είχες ανάγκη!!!
    Ολα είναι μάχη!!
    Σε φιλώ Ελλη μου και θυμάμαι και τις προηγούμενες ζωγραφιές και το πανό!! Καλλιτεχνικό πλάσμα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω! Σε ευχαριστώ που έψαξες για χάρη μου! ♥
      Το εξώφυλλο που βρήκες είναι πολύ πρόσφατο (σκέψου ότι εγώ το ζωγράφισα αυτό πριν από 14-15 χρόνια και δεν έχω ιδέα πόσο πιο πριν είχε βγει ο δίσκος στον οποίο ανήκει), αλλά μοιάζουν αρκετά, το ύφος τους και το νόημά τους είναι παρόμοιο.
      Πόσο δίκιο έχεις σε όσα λες... η κατάδυση είναι όντως εκπληκτική και ενδιαφέρουσα.
      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια (και χαίρομαι που θυμάσαι ακόμη τις άλλες δημιουργίες μου από το "συρτάρι"...)
      Φιλάκια πολλά σου στέλνω!

      Διαγραφή
  17. Τι όμορφη και αληθινή ανάρτηση φίλη μου.Όλες περνάμε μία τέτοια φάση, το έργο σου υπέροχο με σωστές στατικές σκιές και στάση.Μία ζωντανή κραυγή ψυχής μέσα από τα μολύβια..αυτό φίλη μου είναι η..Τέχνη..κραυγή προσωπική ζωής και ψυχής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχτίδα μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και που μου χάρισες την έμπειρη γνώμη σου, ως ζωγράφος! Δεν σου κρύβω πως χάρηκα ιδιαίτερα με όσα μου είπες - μιας και δεν έχω τις απαιτούμενες γνώσεις για να αποδώσω κάτι με το σωστό τρόπο, ούτε και για να το κρίνω τεχνικά... Σίγουρα πάντως έχει λάθη (θυμάμαι για παράδειγμα πως το αριστερό του χέρι - το δεξί όπως το κοιτάς - δεν μπορούσα να το πετύχω με τίποτε τότε)!!

      Όλοι μας περνάμε τέτοιες φάσεις στη ζωή μας, συμφωνώ μαζί σου. Και κάποτε, βρίσκουμε τη θέληση και τη δύναμη και τις ξεπερνάμε, μαθαίνοντας τον εαυτό μας λίγο καλύτερα μέσα από την όλη διαδικασία. Αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία...
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  18. δυστυχώς δε μου λέει κάτι το εξώφυλλο.. όσο γι ατο σκίτσο είναι απίθανο και οι σκέψεις σου πολύ ορθές.. στην εφηβεία σαφώς και τα βλέπαμε όλα διαφορετικά, με άλλη σκοπιά γεμάτες αντίδραση και αμφισβήτηση... τώρα πια το πώς το σκέφτεσαι δείχνει την αισιοδοξία που κρύβουμε και μας βοηθαέι να παλεύουμε το κάθε τι δύσκολο, το κάθε τι που μας "ρίχνει" ψυχολογικά! φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου! Επίσης, στην εφηβεία, πολλά από όσα μας συμβαίνουν τα μεγαλοποιούμε (υπέρ του δέοντος)... Ωριμάζοντας, αποκτούμε περισσότερη ανοχή και αντοχή στα "χαστούκια".
      Φιλάκια κι από εμένα!

      Διαγραφή
  19. Υπέροχο το σκίτσο! Δεν είχα ποτε επαφες με τη μεταλ μουσικη σκηνη, οπότε δεν μου λέει κάτι το εξώφυλλο δυστυχως χεχε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ!
      Δεν πειράζει... μήπως εγώ που είχα επαφές (και έχω, τρομάρα μου) μπορώ να το θυμηθώ ή να το βρω;;

      Διαγραφή
  20. "Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές" !!! Τι γλυκειά αναπόληση των metal χρόνων !!! Εσυ βέβαια είσαι αρκετά μικρότερη, αλλά παρόλα αυτά η μετεφηβική περίοδος είναι ίσως η πιο δημιουργική και πιο αποδοτική στη ζωή μας !!! Να'σαι καλά, Ελλη μου για το ταξίδι αυτό!!!Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι η πιο δημιουργική περίοδος, και για μένα ήταν μεγάλο "σχολείο", από πολλές απόψεις! Σπούδασα, έζησα μόνη, βγήκα ταυτόχρονα στην αγορά εργασίας, γνώρισα ανθρώπους και Ανθρώπους, απέκτησα βιώματα και δοκίμασα ως πού φτάνουν τα όριά μου.
      Δε θα την άλλαζα με τίποτε αυτή την περίοδο. Παρ' όλες τις όποιες δυσκολίες της, με βοήθησε στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Βοήθησε να γίνω ό,τι είμαι τώρα.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  21. Εξαιρετικές και ελπιδοφόρες οι σκέψεις σου Έλλη μου και υπέροχο το σκίτσο σου! Ταλέντο είσαι, μπράβο!
    Εύχομαι όλη την ζωή σου να φωτίζεται και να είναι ευτυχισμένη!
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω!! Σε ευχαριστώ πολύ, Μάγδα μου! Ανταποδίδω την ευχή σου!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  22. Είμαι σε μια φάση που δίνω μάχες μ' αυτά τα τερατάκια που υπάρχουν μέσα μου και προσπαθώ να βάλω δύναμη να τα ξορκίσω.. εξάλλου είχα κάνει μία καλή αρχή. Ό,τι ξεκινάει, να μην το σταματάμε, εκτός κι αν μας το επιβάλλει κάποιος άλλος.
    Με συγκίνησαν τα λόγια σου με τα οποία συμφωνώ απόλυτα.
    Το σκίτσο σου μ' αρέσει πάρα πολύ. Εμένα τίποτα πεσιμιστικό δε μου βγάζει. Αντιθέτως, υπάρχει ένα φως στο οποίο στρέφεται η φιγούρα σου. Ποτέ δεν πρέπει να παραβλέπουμε το φως που υπάρχει γύρω μας. Το οφείλουμε στον εαυτό μας!
    Πολύ μου άρεσε το άρθρο σου!
    Φιλιά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, και μπράβο σου για την απόφαση να τα παλέψεις!
      Τερατάκια υπήρχαν πάντα, και πάντα θα υπάρχουν. Τα πολεμάμε, μπορεί να γλιτώνουμε από το ένα και να ξεφυτρώνει άλλο, αλλά μέσα από αυτές τις μάχες κερδίζουμε έτσι κι αλλιώς, γιατί μακροπρόθεσμα βγαίνουμε πολύ πιο δυνατοί. Είναι μάχες που κάποτε θα μας κάνουν περήφανους για τον εαυτό μας.
      Συμφωνώ με όσα λες για το φως...
      Σε φιλώ και σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!

      Διαγραφή
  23. ✿✿ミ
    ۵ Olá, amiga!

    ✿ Essa imagem me passa a vontade de se libertar das amarras da vida.
    São tantas! Às vezes desatá-las não depende de nós, mas precisamos tentar sempre... é essa a essência de nossa existência. Vivemos para sermos felizes.

    ✿ミ
    ╭✿╯Boa semana!
    ╰✿╮Beijinhos do Brasil.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Olá amiga!
      I totally agree with you... trying for a better tomorrow is the essence of our existence.
      Thank you for your comment! Have a good new week!
      Beijinhos!

      Διαγραφή
  24. Nice text and sketch !!!
    Have a good week, dear friend!!!:)))

    Besos, desde España, Marcela♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Thank you very much, dear Marcela!
      Have a good week too, my friend!
      Besos! :))

      Διαγραφή
  25. Πόσο με συγκινούν κάθε φορά αυτές οι αναρτήσεις σου..
    Έχεις αυτό το χάρισμα, ακόμα και όταν μιλάς για τα σκοτεινά να τα σέβεσαι και να δημιουργείς μία αύρα τόσο τρυφερή!
    Με εξέπληξε ευχάριστα που θυμήθηκες το σεντούκι..!
    Την θυμάμαι ακόμα την συμμετοχή σου..
    Καλή εβδομάδα να έχεις αγαπημένη μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ♥ Κατερινάκι μου! Σε ευχαριστώ! Πολύ!
      Σκοτεινά ή φωτεινά, καθετί έχει κάποιο λόγο ύπαρξης... και καθετί κάτι μας μαθαίνει, αρκεί να έχουμε τα μάτια μας (και το πνεύμα μας) ανοιχτά και δεκτικά.
      Το σεντούκι σου ήταν μια εξαιρετική ιδέα! Είχα στο νου μου από τότε να κάνω αυτή την ανάρτηση, και όλο κάτι συνέβαινε και το αμελούσα. Πρόσφατα ξαναβρήκα στα αρχεία μου τη φωτογραφία με το σκίτσο, και ξαφνιάστηκα κι εγώ η ίδια με το πόσο γρήγορα πέρασε ένας χρόνος από τότε που προγραμμάτιζα να το δημοσιεύσω! Ήταν καιρός του πια....
      Φιλάκια πολλά, καλή εβδομάδα επίσης!

      Διαγραφή
  26. Καλημέρα! Θαυμάζω την ικανότητά σου να δίνεις φως και ζωή ακόμα και στα πιο σκοτεινά πράγματα! Γιατί είναι χάρισμα να μπορείς να δίνεις σε κάθε τι αιτία ύπαρξης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου, Τέτα μου! Σε ευχαριστώ (αν και δεν έχω την αίσθηση πως κάνω κάτι το ιδιαίτερο).
      Τίποτα δεν είναι μόνο σκοτεινό, ή μόνο φωτεινό! Και όλα, πράγματι, αξίζουν να υπάρχουν... το καθένα για τους δικούς του λόγους.
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή

Μη διστάσετε να μου πείτε τη γνώμη σας... Χαίρομαι πάντοτε την επικοινωνία μαζί σας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...